Bundan öncesi, test yayındı. Herşey şimdi başlıyor. Binlerce yılın sistemi, değiştirmek için birkaç senecik sabretmeli. Gündeme her çıkış, aynı zamanda gündemden de iniştir. O yüzden, gündem mekanizmasına meydan okuyarak ilerlemek zorundayız. Bizi oraya onlar çıkarırsa, bizi oradan onlar indirirler. Oraya onlar olmadan çıkarsak, bizi ‘gündemden’ hiçbir kuvvet indiremez. Herşey pek güzel olucak.

Bir de not. Tanrı’nın doğum günü için ‘Yasaklatıldı, toplatıldı’ söylentileri epey yayılmış. Bir süre için kendimiz kitap basmayı durdurduk. Aynı anda hem eski hem yeni versiyonu basacak maddi imkânımız olmadığı için, kitabımızı nadasa yatırdık. Güneş topladık epeyce. Tanrı’nın doğum günü’nü yasaklayacak bir güç? O güçleri biz yasakladık asıl :)

sevgiyle

Birazdan gunes dogacak burada. Sansimiz yaver giderse, carettalarin yumurtadan cikip suyla bulusmalarini izleyecegiz. Nefes kesen gelismeler buRAKozdemir.com‘da…:)

Doğumgünü Kitapçısı’nı yeni TDG konusunda safdışı bırakmayı kararlaştırdım az önce. Kitap çıktıktan çok sonra ancak devreye girebilir. Bunun nedenlerini söyliyim hemen. İki aydan fazladır hiçbir dağıtımcıya kitap vermiyoruz. DGK, hergün telefon yağmuru altında. Dağıtımcılar, kitapçılar, diyenar şubeleri vs. Böyle bir jest yapmak istedim, kitapçılarımıza hareket getirelim biraz. İkinci neden, bizim bu kadar yüksek adetle bireysel satış yapacak kapasitemiz yok. Benim printerlar dayanmaz o kadar etikete. Paket, kargo vs. altından kalkılamaz. Elhamdülillah Hayvanım’da burası ne hale geldi, kırmızılı TDG’yi düşünemiyorum bile :) A bu arada EH son birkaç yılın en çok satılan şiir kitabı olmuş :) Şiire ilginin çok az olduğu bir ülkede, EH’nin böyle bir işi hem de fabl gibi ölü bir türle birlikte başarmış olması, mutluluk verdi. Fakat düzyazıyı hiçbirşeye değişmem :) KDK2 ile birlikte hayvankartları da aynı anda basmayı planladım kafamda gene az önce. Hareketli günler bizi bekliyor.

Her yaz düzenli bir şekilde yaşadığım sendrom, bu yaz da başıma gelmiş durumda. ‘Gene yaz geldi, bu yaz Bahar’ı nasıl kandırıcam sendromu’ :) Bu sefer kandırmiyim gidelim bir yere diyorum. İkileme düştüğüm nokta şu. Kitabı çıkarıp mı gitmeli, kitabı çıkarmadan, şöyle sakin kafayla kendim bi okusam diyerek önceden mi gitmeli. Yüzerken kitap okuyan birisini görürseniz şaşırmayın sonra :)

Bir esmaülhüsna açılımı var……. Ben o satırlar sırasında çıldırmadıysam bir daha hiç çıldırmam sanıyorum. Bahar jaws gibi etrafımda. Soramıyor da. Benim bi prensibim var. Görecekse herkes aynı anda görmeli. Yanımdan geçerken ekranı kapatıyorum bu nedenle. Okuma keyfi bölünmesin diye, ondan tashih için ön okuma falan da istemeyeceğim. Kontrol edicem kendim, sonra direk baskı. Redaktörlerle maceramızı biliyorsunuz zaten. Bu kitabı versek, kendini aramaktan yazım hatalarını hayatta bulamaz :D Tuş hataları maille sizlerden geliyor zaten. bir de onunla vakit kaybetmeyelim. Bir Zulkarneyn, bir yecuc mecuc açılımları var……. Bir felak suresi var…… Bir ‘Allah’ ne demek var…… Bir UFO’lar var…… Neler var neler…… Daha önce dostlarım Tanrı’nın doğum günü’nü dostlarına takdim ederken ‘bu kitap…’ diyorlardı. Kitap kelimesinin bu kadar kifayetsiz kaldığını hiç görmemiştim. Ortaya yeni çıkan bu cismi nasıl tarif edicez ben de bilmiyorum. Sevgiyle.

Aylar önce birimiz -kimimizdi hatırlamıyorum-  birşey yazmıştı. Kocam bizim kitabı okumuyor, sesli kitap olsa ne güzel olur falan filan… Daha önce de çok geldi sesli kitap önerisi. En son o mail gelince kararımı verdim. Evet efendim ufukta audio TDG gözüktü. Yeni versiyon çıktıktan hemen sonra çalışmalara başlamalı. Boş duranı Allah sevmez demişler. Seslendirme konusundaki düşüncem ise şöyle. Teatral, oynanmış bir şey yerine Tanrı’nın doğum günü’ne daha doğal birşey yakışır gibime geliyor. Benim kendim okumam gibi. Yukarıdaki çalışma odasının ses izolasyonunu yapıp prefabrik bi stüdyo yaptık mıydı tamamdır. Birkaç da neşeli fikir var kafamda :) Kitabımızı bitirelim ondan sonra.

Resimdeki keratayı dişsiz zannedebilirsiniz. Zannetmeyin çünkü iki adet dişi ucundan kendini göstermiş :) Burnumda tütüyo kerata. 15-20 gündür görmüyorum. Burnumun dibinde şu keratayı mıncıklamaya gidemeyişimden varın siz hesaplayın yoğunluk katsayımı. Sevgiyle efendim. Hep bu resimdeki gibi gülmeli insan. Sevgiyle.

http://www.optuswhalesong.com.au/

Aklıma gelenlerden, Daha önce günlükte konusu geçmişti, kitapta Eşcinsellerle ilgili şok açıklamalar var. Öyle böyle değil. Kitabı okurken küçük dillerimizi bağlamamız gerekebilir. Bu yeni bilgilerde çok farklı bir zekâ katmanı var. Herkesin geçmiş 19 Mayısı kutlu olsun ben kaçtım :)

Gece çalışırken kan ter içinde uyuyakalmışım. Balkonun kapısı da kedigiller yüzünden açık tabi. Üzerimde bir tshirt. Gece bir ayaz vurmuş üzerime. Titreme kriziyle uyandığımı hatırlıyorum. İnsanın zatüre olma sürecini birebir canlı yaşadım. Ciğerlerinin kasılması. Bitkinlik. Yükselen o soğuk ateş. Ne yaparsan yap diyet de biraz zayıf düşürüyor insanı. Neyse ki kıyısından döndüm. Zamanında uyanmışım. Bu arada Bahar sen uyurken parmakların tıkır tıkır yazmaya devam ediyor diyo, çok gülüyorum.

Ateşimin 38 küsürlerde gezinmesiyle kurtardım. Ateşimin yükseldiği gün en verimli yazma performansımı gerçekleşmesine de şaşırdım. Şeytan azapta gerek. Zaten sabaha karşı her türlü önleme karşın gözlerim kuruyup da yolda kaldığım anlarla ilgili bir çözüm ürettim. Kolumdaki bol miktar bulunan kol kıllarından bi tanesini bi çekiyorum… Faltaşı gibi açılıyo, gözlerden bilinç fışkırıyor yemin ederim. Üstüne azıcık da yaş süzülüyor, gözler gıcır gıcır oluyor. Süper oluyor. Kollarım epey epile olacak bu gidişle :) Neyse onu anlatıyordum. Ateşim yüksek, vücudum bitkin, koltukta yatarken bile yorulduğum bir andayım tam. İşte böyle bir anda bir başlıyor bilgiler akmaya… Fırlıyorum koltuktan. Nereye koşacağımı şaşırıyorum. Not mu alıyım, yazmaya mı başlıyım. Yok yok. Acele koyu bi kahve. Başağrım geçsin, yazmaya oturiim hemen. Hani dolu taneleri önce yavaş yavaş ve tek tek düşer ya. Ve sonra da patır patır her yerden ses gelmeye başlar ya. İşte heyecandan zıplaya zıplaya kahvenin demlenmesini beklerken, dolu yağmura dönüşmüş oluyor çoktan. Teslim olup koltuğa oturdun mu oh derin bir nefes… Nefeslenmelerin bittiyse başlayabilir miyiz artık diyen bir ses sonra da.

Ve sonra tarifsiz hisler silsilesi. Kulağımda yeni keşfettiğim Therion müzikleri… Bangır bangır. Bilgisayarın kulaklığa verdiği müzik seviyesiyle yetinecek durumda değilim. Ufacık tefecik bir de kulaklık amfim var. Yarısına kadar açtın mı kafandaki kulaklık hareket etmeye başlıyor. Şiddetli müzik hoşgeldin. Dolu bitip de ortalık sakinleyince okuyorum akan bilgileri … O zaman da başlıyorum mutluluktan dansetmeye. Off. Çok acayip şeyler oluyor diyorum. Kimse anlamıyor ki beni… Ooof of…

:)

sevgi ve şakayla karışık

Çekirdek yerken 

daha iyi çalışıyorsa bu, 

Çekirdeği

Şirket menfaatlerine

Hizmet eden bir

Demirbaş yapar.

Eğer, 

çalıştığın iş, 

yürüttüğün proje,

bulunduğun toplantı,

sana,

sıkıcı,

rutin,

heyecansız geliyorsa

Ve buna karşın

Sen hiçbirşey yapamıyorsan

Bil ki

sana büyü yapılmış!

Ağır ol,

işadamı-işkadını sansınlar büyüsü…

Görüşmeyeli yaz geldi. Çiçekler, kuşlar cıvıl cıvıl burada. Bizim apartmanın yıkılacağı söyleniyordu. Fakat iptal olmuş proje. En çok da buradaki ağaçlar için sevindik. Yaz gelince haliyle ben de masamı balkona kurdum. Ve gündüz de çalışabiliyorum artık. Cep matinelerinde bugünle birlikte son 4 gün. Üçüncü kuşağa bi sürpriz yapıp hepsini yeni versiyondan seçtim. Bi de matbaacılarla görüştüm. Yeni kitapla ilgili istediğim güzellikleri anlattım. Kitap görüntüsüyle de muhteşem ve benzersiz olacak. Kara kara düşünüyolar nasıl yapacaklarını. Düşünsünler bakalım, ben de yazmaya devam edeyim : )

Aklıma geldi birden… Yeni kitapta ‘büyü’yle ilgili dehşet verici bir bilgi var. Merak ettirmek gibi olmasın :)

sevgiyle

Efendim hikayemiz, Maldiv’in ünlü Rosemba kumsalında geçmekte. Dünyanın tek kaplıcalı kumsalı olan Rosemba,  insanların taptıkları bir ortamdır. Bir insan kendini kuma gömdüğünde, kumun altında kendisine masaj yapan doğal bir jakuzi bulduğunda tapmaz da ne yapar? 

İşte bu müthiş, daha doğrusu dışarıdan öyle görünen ortamda büyümüştür Marti. Bir plaj şemsiyesidir o. “Büyüme”sinden kasıt da, kumsal müşterilerinin onun boyunu bir uzatıp, bir kısaltmasıdır. Anlayacağınız, gerçekte ne uzayan ne de kısalan bir hayatı vardır plaj şemsiyesi Marti’nin. Doğma büyüme Maldiv’lidir ve cennet gibi bir ortamda cehennem hayatı sürmektedir. 

Mutsuz bir şemsiye çocuktur o. Tek ideali, tek rüyası gömüldüğü kumdan kurtulmak ve bir sörf yelkeni olmaktır. Yıllardır seyrettiği o denizin nerelere uzandığını o kadar merak ediyordur ki oysa… Özgür olmak. Tek isteği budur. Kavurucu Maldiv güneşinin altında kendisi sıcaktan erirken, aşağısında uzanan zengin kadınları soğutma görevini yerine getirmiştir hayatı boyunca. 

Hem mutsuz olduğu bir işi yapmakta hem de dimdik ayakta durmak zorundadır. Çünkü, gölgeliği biraz sarktığı anda, aşağıdakilerden biri onu yönetime şikayet edecek ve Marti’yi depoya kaldırtacaktır. Bu da sörf yelkeni olma hayalinin karanlığa gömülmesi demektir. İşte bu yüzden, sırf bu yüzden işte kollarını uzatırcasına kasmaktadır kendini. Zavallı plaj şemsiyesi Marti. Özgürlük uğruna sabretmektedir o… 

Diğer plaj şemsiyeleri onunla bol miktarda dalga geçmekte ve onu deli etmek için ona martı demektedir. Masalımızın idealist kahramanı bu plaj şemsiyesi, bir gün özgürlüğe hayatında hiç olmadığı kadar yaklaşır. Ayağına pranga gibi vurulan su bidonuna benzer tüp, birgün sürtünme yüzünden delinir. Delinince damlata damlata su kaybetmeye başlar. 2 ay sürer içindeki suyun boşalması. Marti, kimsenin bu durumu farketmemesi ve tüpü değiştirmemesi için dualar etmektedir. Tüp boşalınca, prangalarından kurtulacak ve serbest kalacaktır zira. Hava karardığı anda, kendini Maldiv’in sert gece meltemine bırakacak ve denize açılacaktır. 

Herşey yolunda gitmektedir. Sonunda tüp boşalır, akşam olur ve sert rüzgar sahneye çıkar. Marti, denize doğru yaklaşır. Yavaş yavaş… Sessizce. Tıpkı bir sörf yelkeni gibi. Denize 3 metre yaklaşmıştır artık. Çığlık atmamak için kendini zor tutmaktadır. 

İşte tam o anda plaja, 120 kilo ağırlığında bir adam gelir. Şezlongunun üzerinde soğuk sandviçini unutmuştur. Marti’ye ilişir gözü. Durumu farkeder ve görevlilere ihbar eder hemen. İnsaniyet namına. Kumsal sorumlusu derhal gelir. Marti’yi boğazından tuttuğu gibi o karanlık şemsiye mezarlığına götürüp atar. Yıllarca orada kalır zavallı şemsiye. Birgün kumsala çıkacağının hayalini kurarak. O gün bir türlü gelmez. Maldivlerde müebbet hapis yatmaktadır artık o. Öldüğünden kimselerinin haberi bile olmamıştır…

[Kıssadan hisse: Tutsaklığın öyküsü, insanı etkiler, hüzünlendirir. 

Kendi özgürlüğünün yasını tutuyor olduğu için.

İnsan Marti’lerde kendisini görür.]

buRAK özDEMİR 2003

Bu sessizlik sürecinde gazete ve televizyonlarımızdan pek çok davetler geldi. Gazetelerimizden bir tanesine söz verdim gibi oldu. Pek sevdiğimiz bir isim olduğu için ancak kitabın çıkışından sonrasına söz vererek çıkabildim işin içinden. 

Şu sessizliği yarmak fena fikir gibi de gelmedi açıkçası :) Gitmeden önce. Nereye gitmeden. Kitabı çıkardıktan sonra, fazla geciktirmeden Amerika’ya uzun soluklu bir seyahat gözüküyor. Ve evet. İngilizce Tanrı’nın doğum günü için. Gidelim, oranın havasını suyunu soluyalım. Orada yazalım İngilizce’sini. Ben oradayken Türkiyemiz de ancak silkinip şoku üstünden atmış olur :) 

Daha önce kitabı yazarken fosur fosur sigara içiyordum. Şimdi yeni dönemde, beynimin sigaradan duman çekip yazı yazma koşullanmasını ortadan kaldırdığım için çok memnunum. Daha önce bir de yazmaya başlamadan ananemin sokağındaki bakkala gider, cipsti çikolataydı gecelik deyim yerindeyse tıkınmalık şeyler alır, ne zaman kafam dursa böyle şeylerle kendimi ödüllendirirdim. 

Şu an ise aynı zamanda diyet yapıyorum :) Kilolarımı veriyorum, form tutuyorum bir yandan. Yürüyüşlere, piskiletlere devam. Bi de tennis oynuyorum evde. Oyuncağımızın adı Wii. 

Babaanemin amcasının Süleyman Nazif olduğunu söylemiştim daha önce. Süleyman Nazif’le ilgili çok ilginç şeyler hissediyorum. Üslubunu çok yakın hissediyorum kendime nedense. Geçen gün kitapları ne acaba diye bakarken bir kitabının adını gördüm, dondum kaldım. Sahaflardan bulup sipariş verdim. Adını söyleyince bana hak vereceksiniz. Hz. İsa’ya açık mektup…

İngilizce TDG konusunda da şöyle bir karar verdim. Bu kitabı Türkçeden ingilizceye çevirmekse, doğrudan İngilizce yeniden yazmak. Kendim. En doğrusu böyle olacak. Benim kafa biraz daha büyüyecek, öyle görünüyor. Ama olsun. Düşünüyorum da ben hayatım boyunca beynime hiç acımadım. Hep çok zorladım, çok yüklendim, yapamam gibi bi kelimeyi ilk defa burada bu şekilde sarfediyorum. Boş kaldıkça aynı anda iki şarkı dinleme egzersizi yapıyordum : ) Neyse lafı uzatmadan kitabımın başına döneyim. Hayırlısıyla. Kitabımızın çıkış tarihi yüksek olasılıkla HAZİRAN bu arada :) 

sevgiyle

Dünya güzeli bir yavru kedi var bizim bahçede. Dişi. Eli kulağında, başlar tecavüz girişimleri. Yavru dediğim 3-4 aylık. Acilen korumaya almak, sahiplenmek, sahiplendirmek lazım. Fakat bir türlü yakalayamıyorum. Bir de hayvana aşık oldum. Yazı yazarken camdan görüyorum, platoni oluştu. Sokaktaki beyaz kedimizin ezildiğini duyunca bastım düğmeye. Yakalıycam. Ne pahasına olursa olsun. Veterineri aradım. Kedi yakalama yöntemi var mı dedim. Yok, yakalayamazsın dedi. Yahu adamlar belgeselde timsah yakalıyolar. Ufacık bir velet kediyi yakalayamamak, kafamı da bozdu hani. Düşün taşın.

Bir sepet yaptım. Sallandırdım aşağıya. Doğru bildiğiniz içinde ton balığı var gene. Baktım bizimki çıktı piyasaya. Hemen bahçeye sallandırdım. Kendimi de sakladım balkona. Nefes bile almıyorum. İp oynuyor. Yaşasın. Kafamı bi kaldırdım ki, mahallenin bütün kedileri sepetin içinde, bir tek bu yok. Bu plan da olmadı. 

Gece yemek verirken arkadan yaklaştım. Tuttum fakat yağ gibi kaydı gitti. Arkasına bakmadan kaçtı. Yemeğini de yiyemedi benim yüzümden. Bunalıma girdim.

Ve geçen gün… Emir’den dönüyoruz. Bu sefer iki kişiyiz. Çocukların günlük istihkakını boşaltıyorum kenara. Hepsi toplandı. Bir baktım bu da geldi. Duvarın üstüne çıktı ve yemeye başladı. Bahar ön cephede. Bir yandan yiyor, bir yandan gözü onda. Ona göre pozisyon alıyor. Ve ben yaklaşıyorum arkadan. Direk gibi birşey var ve beni göremiyor. Direk bitiminde otların arasındayım. Komando komando… Neye uğradığını anlamadan arkadan ortaya çıktım ve yapıştım. Sarmaladım ve eve doğru koşmaya başladım. Fakat bu sırada hesapta olmayan birşey oldu ve sarmalama pozisyonu içinde sağ elimin başparmağı hayvanın ağzında kaldı… Bunlar yemek yerken, yedikleri etlerin ve kemiklerin neler hissettiğini yakından görme şansım oldu… Hatır hutur yiyor parmağımı. Oluk gibi kan akıyor. İnat değil mi. Bırakmak yok. Koşa koşa evden içeri girebildim. Yukarıda eski çalışma odasına girdim ve bıraktım. Korkunç sesler çıkartıyor bu arada. Sağ elim kullanılamaz hale gelmişti fakat yüzümde inanılmaz bir gülümseme vardı. 

Mutlu son… Zannettik. Nerde. 2 gün ne yemek yedi, ne su içti ne de uyudu o odada. Yaklaşmak istiyorsun saldırıyor. Fakat sokaklara ait bir hayvan değil. Hadi gayret olacak. Eldivenle yakaladım yemek yedirmek için. Başparmağı eldivenin içinden kaptırdık. Be-er-aş-pozitifler döküldü gene yere. 

Zorla yedi yemeğini. Evet. T. balığı. Ben aşağıda çalışıyorum Bahar uyurken yanına aldı. Sabaha karşı ağlaya ağlaya indi aşağıya. Sürekli hırlıyor, saldırıyor bana ben gidiyorum diyor. Nereye gidiyorsun? Ananeme gidiyor. Kaçıyor evden resmen :) Birazcık konuştuk. İkna oldu. Bu hayvanın bize çektirdiklerinin bir anlamı var. Onu yaşatmak için nefretini kazanmak zorundayız. Sen bırak ben şansımı deniyim dedim. Yanıma da sabahın o saati ayfonumu aldım. (Bu detaya dikkat).

Yakalayıp yemek yediricem. Ortalığı birbirine kattı. Kendimi gene kan revan içinde görünce, şalterler attı bende bu sefer. Dedim ki yanlış birşey yapıyorum. Özgür iradeyi hiçe saydım herhalde. Tamam seni sokağa bırakıcam. Yeter. Yakaladım enseden odanın kapısına doğru yöneldim. Götürücem bahçeye. Artık yeter. Hayvanı kaldırdığım sırada bir ses ayfonuma gelen maillere bakmamı söyledi. Bir elimde kedi. Diğer elimde alet. Bir mail. Konu başlığı ‘Doğumgünü Kediyeleri’. Unutmuşum. ‘Kediye’ ne demekti? Aha, bizim site. Paşa. Sahiplendirdiğimiz kedi. Nicedir haber gelmiyordu merak eder olmuştuk. Haberin böyle bir zamanlamada gelmesi çok ama çok ilginçti. Maili açtığımda öyle bir bakış attı ki bana Paşa fotoğrafın içinden. ‘Özgür irade diyorsun. Bak ama işte biz böyle mutlu oluyoruz bu işin sonunda.’ Bir de kardeş almışlar yanına. Tarçın’la Paşa’nın o sarmaş dolaş hallerini görünce ‘hiçbiryere gitmiyorsun’ dedim. Ellerimle yedirdim yemeğini. T.B. Sonra doktoru geldi ikinci defa.

Bahar’ın bana hırlıyor dediği şey, hayvanın ciğerleri ötüyor imiş… Çok üşütmüş sokakta, hastaymış meğer… Acısı varmış. Ondanmış tüm bu sıkıntılı hali. Antibiyotik iğneleri yapıldı. Bu bir keyiflenmeye başladı. Bahar’la sarmaş dolaşlardı az önce. Her ikisiyle de iftihar ettim.

Ben gene de yaklaşmıyorum, bana fena tepkili :) E malum, sokağın ortasında yapıştım hayvana. Bana kızmasın da kime kızsın. Ben hayatımda hiçbir zaman kişilerin beni  ne kadar sevdiğiyle ilgilendim. Ben onlara olmam gerektiği kadar faydalı olup olmadığma baktım hep. Faydalı oldum mu, tamamdır. O bunu anladı anlamadı, onunla ilgilenmedim. Kızmış ya da sevmiş önemli değil. Ben ne pahasına olursa olsun onun iyiliğini savundum ve bu yüzden kendimi daha bi sevdim. Önemli olan da bu zaten. Sonra ne olur? Sonra hep şu olur, hep şu olmuştur. Karşındaki 3 gün 5 gün 1 hafta 1 yıl belki de 5 yıl… Kişi eninde sonunda bu iyiliğin farkına varacak ve sarmalayacak seni. Senin bunu beklemeye sabrın var mı mesele bu. Sabrım var, hem de fazlasıyla. Neden çünkü çok fazla cephede savaşıyorum. Çok fazla kişiye iyilik sunuyorum. Kendimce. Bu demektir ki, her gün sunduklarının değerini farkedecek birileri çıkacak. Sarıcaksın, sarmalanacaksın. Kimin ne zaman geldiği ne farkeder. 

Evet efendim bahçedeki gri kedinin bize şu ana kadar yaşattıkları bunlar. Pamuk kıvamına geldiğinde yeni bir Doğumgünü Kediyesi olarak sunmayı düşünüyorum kendisini. Paylaşmayı başarabilirsem tabi… Bu arada sevindirici gelişme, bizim hırçın Tosun’un tekamül etmesi ve yeni kedinin Tosun’un neşesinden birşey götürmemesi. Tosun’la da gurur duyuyorum. Bu sefer Sıpa kıvranmaya başladı : ) O da gri ya. Belki de ondandır. Kedi milleti işte.

 Bu arada Amerikanya mesajından benim Amerika’ya gittiğim düşünülmüş. Mesaj bana ait değil efendim. Sevdiğimiz bir dostumuzun mesajı, oranın havasını solumamı sağladı, çok hoşuma gitti o yüzden koydum. Yoksa ben kiiim Amerika nereee. Evden dışarı çıktığım yok. Bir yandan Tanrı’nın doğum günü. Bir yandan Arapça. Ayetlerin direk Arapçası üzerinden çalışıyoruz. Muhteşem şeyler oluyor :) Arapçaya geçince ayetlerin içinden Tanrı’nın doğum günü fışkırmaya başladı. Kaplara doldurup paylaşabilmek dileği ve

Kitabınızı tavsiye üzerine okuma şansına sahip oldum.Kitabınız daha ilk sayfadan itibaren içine aldı.Allah’ın varlığına her zaman yürekten inanmış bir insan olmama rağmen ,bize dayatılmaya çalışılan islamın yanlış olduğunu düşünmekteydim. Kendi bedenimize ve çevremizdeki varlıklara bakıp ,bu kadar mükemmel işleyişe sahip bir ortamı şekillendirip, bizlere sınırsız nimetler sunan,hayallerimize ,yureğimizle istediklerimize vakti geldiğinde mutlak surette ulaşmamızı sağlayan yaratanın bizleri sevmemesi ve korkunç acılarla cezalandırması olasılığını hep reddetim.İbadetin kişiye özel olması ve Allah’la aracısız ve kuralsız olarak dertleşilmesi gerektiğini düşündüm.
Kitabınızda ayetleri açıklama şekliniz ,düşüncelerimin doğru olduğunu pekiştirmekle kalmayıp, hayata çok daha geniş bir açıdan bakmamı sağladı.
Tüm dostlarıma kitabınızı tavsiye ediyorum.

Sizi cesaretiniz nedeniyle kutluyorum ve sizi saygıyla selamlıyorum.

Allah yolunuzu açık etsin.

Sevgiler

TDG NİN HAYATIMA NASIL GİRDİĞİNİ ANLATMAK İSTEDİM…
MSNDE BİR ARKADAŞ İLE SOHBET EDİYORDUM. ÇOK ZEKİ VE KENDİNİ KİTAPLARA ADAMIŞ, BİLGİYE AÇ VE DURMAK BİLMEZ ARAŞTIRMA HİSSİ OLAN BİRİ.. ONU TANIMIYORUM,TESADÜFEN SOHBET ETMEYE BAŞLADIK..KONU KİTAPLARA GELİNCE TDG Yİ OKUDUĞUNDAN BAHSETTİ VE OKUDUĞU BİR SÜRÜ KİTAPTAN ÇOK DAHA NET CEVAPLAR, MANTIK DAHİLİNDE ÇOK AÇIKLAYI BİLGİLER PAYLAŞTIĞINDAN BAHSETTİ..BU KADAR ÇOK ARAŞTIRAN,OKUYAN,DÜŞÜNEN BİRİNDEN BÖYLESİ GÜZEL BİR YORUM GELİNCE BENDE OKUMAYA BAŞLAMAK İSTEDİM FAKAT ACABA BENİM ANLAMA DÜZEYİM YETERMİ DİYE DÜŞÜNDÜM ÇÜNKÜ KONUŞTUĞUM ARKADAŞ FELSEFE ÜZERİNE OLDUKÇA BİLGİLİYDİ..BİR KAÇ GÜN SONRA O ARKADAŞ İLE TARTIŞTIK VE BİR DAHA KONUŞMAMAK ÜZERE SİLDİK BİRBİRİMİZİ… İLK GİTTİĞİM KİTAPÇIDA GÖRDÜM VE HİÇ DÜŞÜNMEDEN ALDIM…SANKİ ONA BİR ŞEYLERİ İSPAT ETMEK İSTERCESİNE..:) DAHA ÖNCE KİTABIN İSMİNİ DUYMAMIŞTIM..KALDIKİ BEN KİTAP OKUYORUM DİYEN BİR İNSANIM.. O KİŞİ TDG’NÜ HAYATIMA SOKMAK İÇİN GÖNDERİLDİ ARTIK BİLİYORUM.. BİR ŞEYLERİ SORGULAMAM ,BİR ŞEYLERİ ANLAMAYA ÇALIŞMAM İÇİN HABERDAR EDİLDİM.. VAKTİ GELMİŞTİ DEMEKKİ.. O ARKADAŞLA BİR KAÇ GÜNLÜK KONUŞMA RASTLANTI DEĞİLDİ..YAŞADIĞIMIZ HİÇBİRŞEY RASTLANTI DEĞİL…ÇOK ŞANSLIYIM GERÇEKTEN HER ZAMAN BİZİMLE OLAN BİZİ SEVGİSİ İLE BİRLİKDE YANLIZ BIRAKMAYAN ALLAHA VE SENİN GİBİ RUHUNA DOKUNDUĞU İNSANLARA TEŞEKKÜR EDİYORUM..ETRAFIMDAKI HERKESE TAVSİYE EDİYORUM.ŞİMDİDEN 2 ARKADAŞIM OKUMAYA BAŞLADILAR..SEBEP OLDUĞUM İÇİN ÇOK MUTLUYUM :)

DONA İLE BULUŞTUĞUN FREKANSIN HEP AÇIK OLMASINI DİLİYORUM :)
KALEMİN TÜKENMESİN…YANİ BİLGİSAYAR ALMIŞSIN ONUNLA YAZIYORSUN BİLİYORUM AMA YİNEDE BİR KALEM KULLANIYORSUNDUR :)) YAZARLARA ÖLE DEMEK GEREK :p

SEVGİLERİMLE :)

Saygı ve Sevgilerimle

Hedeflediğim, uzak olmayan bir tarih var. Fakat kendimi zaman baskısı altında hissetmemek için bu tarihi açıklamıyorum. Zihinde zerre kadar bir basınç olduğunda anında duran bir süreç Tanrı’nın doğum günü süreci.

Bir de benim gözlerim çok hassas. Gözlerim ne kadar izin verirse ancak o kadar yazabiliyorum. Bir gözlük buldum. Göz kaslarının geçtiği yerlere manyetik titreşim yapıyor. Bu sayede, gözlerimdeki kuruluk ve ağrılar epey azaldı. Odaya 24 saat buhar pompalayan ozon makinesiyle birlikte çalışabilme saatlerimi iki katına çıkardım, çok mutluyum.

Kitabı ilk yazarken de böyleydi. 10 saatlik bir çalışma, herşey yolunda giderse 4-5 Tanrı’nın doğum günü sayfası dolduruyor. (Bir keresinde bir günde 20 sayfa yazmıştım. 1.5 kilo vermiştim oturduğum koltukta.) Diğer yanda bazen 1 haftam birşeyi düşünmekle geçebiliyor. Fazla şüpheci olduğum herşeyin mutlaka sağlamasını yaparak ilerlediğim için bu şekilde ilerliyoruz. Neyse efendim. Saygılar sevgiler.

Öncelikle bir gerçek var. Türk okuyucusu, dünyada yayınlanan kitapların belki de ancak binde birini takip edebiliyor. Yayınevleri, kitap telif ajanslarının önerdiği kitapların hangilerini Türkçe’ye çevirmeye karar veriyorsa, ülkemizdeki kitap dünyası da bu kitaplardan oluşmakta. Bunu neden anlatıyorum. Dünyada yayınlanan kitaplar üzerinden yargılarda bulunmak için elde yeterli veriler olamıyor. Bunu neden anlatıyorum II. Dünyada sayısız sayıda Tanrı ile ‘konuşan’ kitaplar varken, bizler Tanrı ile sohbet (Conversations with God) kitabı Türkçe’ye çevrildiği için Tanrı ile diyalog olgusunu bu kitabın bir buluşu olduğunu düşünebiliyoruz. Bakıyorum şu an. Okuyucumuzun bahsettiği kitap 1996 yılında çıkmış. Bundan on yıl önce, yani 1986 yılında yayınlanmış bir başka kitabın adı şu şekilde: Dialog with God. Tanrıyla diyalog. Yazar Mark … Ayrıca kendisinin ‘Tanrı ile kendi sohbetlerinizi nasıl yazarsınız’ başlıklı bir kitabı daha bulunmakta. Peki bu durumda Tanrı ile sohbet’in yazarı Neale Donald Walsch, Tanrı ile diyalog formatını Mark Virkler’dan mı kopyalamış oluyor? Hayır olmuyor. Çünkü Virkler’dan öncesi var. Ondan öncesi var. Ondan daha öncesi de var. Bütün bunlar bir adrese kadar gidiyor… Tanrı ile diyalog formatının telif sahibi gerçek tek bir kişi.

Tanrı
Ey …, Alemlerin Rabbi olan Allah benim; Asanı bırak.
(… arkasına dönüp bakmaksızın kaçmaya başlar)
…
…
Kardeşim Harun; dil bakımından o benden daha düzgün konuşmaktadır, onu da benimle birlikte bir yardımcı olarak gönder, beni doğrulasın. Çünkü onların beni yalanlamalarından korkuyorum.”
Tanrı
Pazunu kardeşinle pekiştirip güçlendireceğiz; sizin ikinize de öyle bir ‘güç ve yetki’ vereceğiz ki, ayetlerimiz sayesinde size erişemeyecekler.
…

Tanrı ile diyaloğun esin kaynağı … ile Tanrı’nın gerçekleştirdiği sohbettir. Tarih boyunca, özellikle sahte peygamberlerin kaleme aldığı binlerce Tanrı sohbeti ve sonrasındaki tüm bestseller’lar bu diyaloğa bir öykünmedir. Zaten bildiğiniz gibi diyalog, Tanrı’nın doğum günü’nde sadece bir anlatım akışıdır. Bizim kitabımızın odak noktasını ‘kriptolar’ ve onların adım adım çözülmesi oluşturur. Tanrı’nın doğum günü, arka kapağında yararlandığı anlatım formatının kaynağına bir de selam çakar:

‘… ile çalılıklar üzerinden konuşmuştum,
seninle de internetten yazışıyorum.
Bunda şaşılacak birşey göremiyorum.’

Fight Club filminden :)

_ kelime1 (6 harf)
__ kelime2 (5 harf)

Adını ‘yeni versiyon’ olarak koymamız kimseyi yanıltmasın. Tanrı’nın doğum günü 2009 herhangi eklemelerden ibaret değil. Bu, büyük patlamanın ta kendisi. Tanrı’nın doğum günü deneyimini ikiye katlıyoruz.

Daha önce Tanrı’nın doğum günü nasıl yazıldı konulu çok sohbetlerimiz olmuştu sitede. Bu kitabın eline kalemi, klavyeyi alıp yazılacak bir kitap olmadığını anlatmıştım. Bunun çok bariz bir örneğini paylaşmalıyım dostlarımla.

Sanıyorum iki ay kadar oldu ben ‘müsaade’ isteyeli. 2.5 ay olmuş. Dostlarımızdan önsipariş ne zaman soruları gelince farkına vardım ki, bu sürede benim bu çalışmayı finallemeye yaklaştığım tahmininde bulunulması çok mantıklı. Fakat durum şu ki: Ben henüz başlamadım!

Aslında başladım. Ama başlamadım. Hadi hadi diye çok istedim. Önce sessiz olmalısın yanıtı geldi. Zihnimin çarklarını geçen 2.5 senede o kadar çok çalıştırmışım ki, 2.5 ayda ancak durdurabildim. Durduramasaydım onu zihnimle yazıyor olacaktım. Zihnimle yazılmış tek bir kelimeyi bile kabul etmedi kitap. Reddetti beni. İşte bu öyle bir kitap ki bu kadar zamanda ancak onu yazmaya layık bir kıvama geldim.

Ve önceki gün başladı gerçek yayın… Ses deneme 1,2′lerde aldığım bilgiler bile kalbimi sıkıştırmaya yetti. Çok acayip birşey geliyor dostlarım. Çok acayip birşey… Kelle koltukta bir yazım süreci. Zihin çarklarının durdurulmasının nedenleri arasında ‘bunları yazarsam benim halim ne olur?’ da var. Şşşş… Sessiz ol ve yaz…

Mevcut kitap versiyonumuz da dağıtımda olmaya devam edecek. Kitabevlerinde iki alternatifli kalınlıkta yer alacağız. Bağımsız bir kitap yazma yoluna gidemiyoruz çünkü, okuyucuların önce 1. kitabı okuyup daha sonra bu kitabı okuyacağından emin değiliz. 1. kitabın bilgilerine haiz olmadan doğrudan bu ikinci kitabı okumanın beyin felci yaratma ihtimali büyük. Şaka yapmıyorum. O yüzden, yeni bilgilerimizi eski bilgilerimizin arasına saklamak zorundayız. Çok katmanlı bir yazım tekniği. Yepyeni, çılgın bir sayfa düzeni. Yepyeni bir dış görünüm. Yeni bir ad. TDG artı 2 yeni kelimeden oluşan. Ve bahsettiğim yüksek yeni bilgiler. Soru işaretleri giderilmiş, inancı daha da perçinlenmiş mevcut okuyucular. Kimi dostlarımız ‘ben zaten hiçbir zaman TDG’yle ters düşmedim ki’ demek suretiyle çeşitli manevralar yapmak zorunda kalacaklar. Hiç üzülmesinler. Fakat şimdiden hareketlenmeye başlasınlar. Tanrı’nın doğum günü’nü ilk kez okuyacak herkes. Çok acayip birşey diyorum, daha fazlasını söyleyemiyorum. Büyük patlama öncesinde sevgilerimi sunabiliyorum sadece.

An itibariyle dünyanın tartışmasız en mutlu insanından

Regards,

Milena

Neyse efendim. İşime geri dönmeliyim. Şimdilik stop. Proje İM beni beklemekte…

İsimleri yazmıyoruz sitede fakat bu isim ve bu içten mektup… Birleşince… Nuran ismini Nura’n olarak hiç düşünmemiştim… Bu kederli annemize oğlundan bir mesaj sanki;

‘O senin nura’nda…’

Müsaade fazı’ndan sonra gelen mesajlara bakınca biraz merak olmuş gördüğüm kadarıyla. Şurada iki satır gizem yaratalım dedik, ona da müsade yok : ) Ne olurdu 8 ay sonra yazıyor olsaydım neler yaptığımı : ) Ağız tadıyla mağarama bi girip çıkıcam, yok, müsade yok. Ama en çok hoşuma giden, en çok güldüğüm şu oldu. Müsade istediğim yazıdan sonra yüzlerce müsade geldi. Müsade seniiin, bekliyoruz yeni kitabımızıııı, yolun açık olsuuun. Buraya kadar süper. Müsade mesajları, 1 hafta 10 gün sonra özlem mesajlarına dönüştü : ) E ama ben bunun için müsade istemiştim…: ) Sevilmek, sevmek böyle işte. O  yüzden, gizem yaratmadan biraz haber havadis bildirip, sonra tekrar ‘müsaade isteyeceğim’ dostlarımdan.

Sessiz olmak bu işin olmazsa olmaz kuralı. Dostlarımın benden haber alamaması kadar, benim de kendimi ifade edememem bir kısıt benim için. Fakat bu kısıt, kitap sürecinde ateşleyici güç oluşturuyor. Sessiz olup birikmek lazım öncelikle.

Neler oldu neler bitti geçen günlerde. Öncelikle kedilerimiz yeni yuvalarına kavuştu. Çok sevildikleri yeni aileleriyle buluştular. İki kardeş birbirlerinden ayrılmadılar, bu çok güzel oldu. Okuyucu ailemizden, çok güzel insanların evine gittiler. Kedilerimiz İzmir’e gittiler. Kalbim Ege’de kaldı özetle. İyi ki de kaldı. Yazları orman evleri varmış, oraya gidip kalıyorlarmış, bu sevincimizi katladı tabi. Bakın kafiyeli oldu: Sütlaç, Zilli artık İzmirli…:)

Emir 8 kilo oldu geçen süreçte. 4 aylık bi bebeğin 8 kilo olması çok olağan değilmiş : ) Bir pehlivanın ayak sesleri bunlar resmen…:) Eskisi gibi öyle uzun uçuşlar yapamıyoruz. 8kg. Kule de insan, onun da canı var. Kısa mesafeli uçuyoruz onun yerine : ) Geçen gün ilk defa kahkaha atmaya başladığını gördüm. Bakıcısı bişeyler yapıyo, o da nasıl kahkaha atıyo… Çok şaşırdım. Bi resmini koyalım bu arada unutmadan Emir efendinin. İlerde karşılaştığınızda ‘Elimizde büyüdün kerata’ dersiniz : )

Ağır senet ödemelerimiz vardı hani. Sonuncusunu önümüzdeki hafta ödüyoruz şükürler olsun. Unutulmaz Çiçek Abbas filmi vardı. Orada Abbas, kendi kırmızı minibüsüne sahip olmuştu, kazandığı paralarla gidip senetlerini geri alıyodu aynı bizim hesap : ) Önümüzdeki hafta kuş gibi hafif olacağız hayırlısıyla. Gelen paralar konusunda biraz kaderciyiz. Ne çıkarsa bahtımıza şeklinde. O kadar bilgisayar programları yaptım, şu vadesi gelen alacaklar üzerine iki satır bişey yapamadım. Adaaaam sen de boşver dedim. Terapi gibi geldi. İşte yumurta kapıya dayanınca, aklımıza diyenarı arayıp bu ay bize ne kadar ödeme yapacaksınız öğrenebilir miyiz demek geldi. Niyeki dediler. Biz de böyle böyle bi senedimiz var da. Ona göre finansal planlama falan yapalım (Yalan. Amaaan boşver Dona düşünsün diyecektim sadece kapa parantez : ) Diyenar senediniz ne kadar dedi. Biz de şu kadar dedik. Aa dedi diyenar. Şu işe bakın bu ay tam o kadar ödeme yapmayı planlamışız size : ) Yaşasııın : )

Yeni elektronik oyuncaklar bakabilirim kendime demek oluyor bu. Bi tane oyuncak var ki, rüyalarıma giriyodu. Epılın yeni leptopları. Acayip bişi. Fakat çok para. Ama acayip bişi. Fakat çok para. Yahu çok acayip bişi diyorum. Gel gör ki çok para. Şekilde görüldüğü gibi böyle çatıştım kendimle : ) Yeni kitap, yeni laptop diyorum. ‘Çok paraaa’ diye bi ses içimden. Bi yandan da TDG’yi yazdığım ilk bilgisayarımı çok seviyorum. Antika olsa da. Hani şu kendinden kombili olan : ) Bi çalıştır, bütün apartmanı ısıtsın. Onunla yazarım artık ne yapiim diyorum. Fakat ekranı da iyice sarardı. ‘Çok paraaaa’. Hele şu ödemeler varken böyle birşeyi aklından geçirmen bile inanılmaz aslında. Acayip bişi ama. Bi de bu diyenar telefonu yok ortada o zaman. Fakat içimden bi ses de, hiç susmadan korkma al diyor. Yok dedim. Almayacağım. Eskisiyle yazacağım. Bakınız buradan sonrası çok önemli. Bu kararı verdikten sonra, klavyenin ok tuşları vardır ya hani. İşte o oklardan toprağa bakanı çıktı yerinden. Aşağı ok. Hayırdır inşallah dedim. Tamir edilmek üzere güzelce paketleyip kargoya teslim ettim bilgisayarı. Ve ne oldu dersiniz. Yolda ekranı kırılmış… Eh artık mecburdum, başka hiç şansım olmadığı halde almak zorundaydım o bilgisayarı : ) Amerika fiyatlarıyla buldum bi yerde. Hemen bizim burda. Gittim dedim ki, bu bilgisayarı istiyorum fakat şu an param yok. Yayınevlerinden aldığımız çeklerden birini vererek alabilir miyim. Hani çocukken bakkala gidersin cebindeki bütün (bozuk) paraları tezgaha döküp, ‘Bana bu kadarlık şeker’ dersin ya. Aynen öyle : ) Normalde hayatta olmaz fakat adamlar olur dedi. Oleeey. Kriz mi ne öyle bişey varmış. Anlamadım ondan kabul etmişler : ) Eeeeee nası söylesem, şu an bu satırları yeni mekbukpıro’m ile yazmaktayım, saygılarımı sunarım : ) İki tane aldım. Bir dostum da istiyordu. İkisini birden çekle aldım. O da kendisininkinin parasını bana hemen nakit ödemesin mi : ) Bir de ekranı kırılan bilgisayarla ilgili sigorta şirketinin bir ödeme yapması söz konusu olacakmış. Bu işten çok kazançlı çıktım. Ama gerçekten de. İçimdeki sesin dediği gibi: Acayip bişi : )

Bu arada kriz demişken. Bizim eve temizliğe gelen bir Kezban hanım vardı. Daha önce anlattım mı bilmiyorum. Bi gün evde oturuyorum. Bir ses yukarıdan. Ü Ü Ü R Ü … ÜÜÜÜÜÜÜ… Ama bu? Horoz sesi? Amanın evde horoz var. Nası girdi eve? Efendim meğer Kezban hanımın süpersonik cep telefonunun zil sesiymiş. Ama nası gerçek gibiydi ses. Cep telefonu da hani çok gelişmiş bişey belli ki. Ekolayzerli : ) Bu kadar içe dönük bir kadının bu kadar agresif bi melodi seçmesi de ayrı bi konuydu. Yani böyle ağzına vur lokmasını al bi görüntü içindesin. O sırada telefonun bi çalıyo ki. Drakula olduğunu falan öğreniyoruz. Öyle bi tezat. İşte o Kezban hanım gelmiyor artık. Zam yapmış kendisine. Haberleri falan izlemiyolar muhtemelen. Ekonomide kriz mi kereviz mi ne bişey çıkmış. Ve çok takdir ettim, bunlar gizli bir networkmüş meğer. Masonik bir örgüt gibi. İstanbul’da temizlikçi kadınlar bi gecede gündeliklerini 80 liraya çıkarmışlar : ) Ü Ü Ü R Ü … ÜÜÜÜÜÜÜ… : ) Bi hesap yaptım. Dedim ki üniversite bitirmiş insanlar kazanmıyor böyle bir para. Bu haksızlık. O yüzden bütün Kezban hanımlara kapattım evi. Zaten evde yabancı bir enerjinin çok da hoşuma gittiği söylenemez. Fakat evde de 3 kedi. Yumak halinde tüyler. Çözümü buldummm. Teknoloji sen herşeye kadirsin. Fakir diye bi markanın tüyleri almak üzere özel olarak geliştirilmiş bir şarjlı süpürgesini buldum. 100 lira. Mucize bir alet. Hayvan besleyen herkese tavsiye ederim. Çok pratik bişey. Ev artık tertemiz. Hanımefendimize de temizliği sportif bir faaliyet olarak değerlendirmesini ve zevk alarak yapmasını önerdim. Hele o makinayla, günde yarım saat. Sonuç tertemiz bir ev. ‘Ayda bir camlar için’ isterim mutlaka diyor. Şu an camlara teknolojik bi çözüm arayışındayım aklınızda olsun. Acaba diyorum arabadaki gibi silecek mi taksam : ))) Süper bi fikir olabilir. Askerde çok cam sildim gerçi. Ben bile yapabilirim. Çok zevkli bişeydir cam silmek. Genç insanların temizlikçi kadın gibi yöntemlere başvurmasını hiç sıcak bakmadım. Aciz bir görüntü gibi geliyor nedense.

Bi gün bizim evde şöyle bişey oldu. Bi baktım Red Kit çizgi filmlerindeki gibi bir toz ve tüy yumağı evde arz-ı endam eyliyor. Bu nedir diye sordum. İki gün sonra kadın gelecekmiş, o yüzden besliyomuşuz onu evde, bunu öğrendim. Hmmm… Temizlik isterim diye kavga çıkaracak halim yok. Naptım. Yukarı çıktım. Viledalarımı hazırladım, elektrik süpürgesi önden bi başladım evi temizlemeye. Ama nası temizlemek. Foşur foşur. Sana da Kezban hanıma da hiç zahmet vermek istemem dedim. Birkaç saatte temizledim evi. Bahar oturduğu yerde yazık öyle bi mahçup oldu ki. Ama ev de mis gibi oldu. Mesajımı da güzellikle verdim. Hem de böyle çarpa çarpa : ) Ondan sonra yoluna girdi işler. Bi kere çalıştığım bi ajansta ekibimdeki bi stajyere masa vermemişlerdi. Stajyer diye küçümsediler muhtemelen. Öyle mi? Kendi masamı ona tahsis ettim. Eşyalarımı topladım, panoya kendi resimlerini astı o derece tahsis yani. Sonra pılımı pırtımı toplayarak genel müdürün odasına gittim. Elimde bir sandalyeyle. Hayırdır buRAK? dedi. Ben de ‘Benim masam yok. Senin masanı paylaşmaya geldim.’ Pis pis ‘Mahsuru yoktur umarım?’ diye sorduktan sonra da ekledim: Maşallah çok da büyükmüş, ikimize de yeter sen üzülme…: ) Eeeee, 10 dakika içinde stajyer arkadaşıma bi masa tahsis edildi : ) Stajyerin masa sorununu, genel müdürün masa sorunu haline getirebilirsen, bütün masalar emrine amade : )

Hani daha önce cep matineleri konusunda, bi gün gece yarısı birilerini zırzır mesajlarla uyandırıcam ama dur bakalım demiştim. Eeeee sonunda başardım. Gecenin ikisinde okuyucularımıza bir haftalık müfredat bir anda gidiverdi. Gece insanlar uykudayken. Mesajlardan bazıları da uykuyla ilgili bu arada. ‘Uyan uyan. Biliyo musun uyku aslında ruhsal bi süreç. Heh tamam şimdi uyumana devam et’ gibi oldu resmen. Ne diyelim. Pardoooon. Nasıl başardığımı da halen biliyor değilim. Sistem hep zamanında gönderirken o gruba bi anda yığıvermiş mesajları hayret. Gece ikide dostlarımı bilmeden uyandırdığım sırada, son yılların en yüksek frekans akımına maruz kalmıştım. Zamanlama gerçekten çok ilginçti. Ne diyelim efendim. Devrim yaratacak mesaj, sistemde durmaz demişler. Kim demiş bilmiyorum : )

Bu arada kötü haber. NASA gözlüklerimin camları çizilmiş : ( Bu işte kedi milletinin parmağı varsa, korksunlar benden. Muhtemelen çok tatlı oldukları için kızamam gene ama olsun, korksunlar : ) Herkese tavsiyem evlerinde balık, kedi, köpek, kuş, tilki maymun hatta HOROZ bişey beslesinler ve içlerinden birinin adını mutlaka YAŞASIN koysunlar. İnsana bu kadar güzel enerji veren bir başka şey olamaz. En kızgın olduğun anda bile Yaşasın dedirtiyo sana : ) Süpersonik bi sistem. Bi dostumuzun kedisinin adı Şarloymuş. Çok severim zaten Charlie Chaplin’i. Bu isme de çok bayıldım. Nerden aklıma estiyse artık. Neyse Şalo beni andı kesin.

Efendim müsadenizle çekiliyorum huzurlarınızdan. Beni merak etmeyiniz. Çok iyiyim. Çok işim var sadece. Çok güzel bir işim var : ) O yüzden kabuğuma çekildim. Hepinizi pek çok seviyorum. Küçüklerin elciklerinden, büyüklerimin gözlerinden öpüyorum. Bütün kötülere de ‘Van Minıt, Van Minıt’ diyorum : )

Bu müsaade fazıyla ilgili sloganımız şu olsun. Hani böyle siteye girdiniz, ses yok soluk yok, az biraz hüzünlü bi görüntü. O zaman hep aklınıza şunu getirin. Hiç unutmayın:

‘özlem iyi birşeydir…’

Kendi adıma üzerime düşenleri yapmak üzere çekildiğim kabuğumdan tüm dostlarıma sevgilerimi sunuyorum.

Osmanlı ruhu hoşgeldin, seni çok ama çok özlemişiz.

“Geçen süre, bir kitap için çok büyük ancak insanlık ölçeğinde de bi o kadar küçük çaplıydı.
Geçen süre bir TATBİKATTI.
Tanrı’nın doğum günü o kadar büyük bir devrim, o kadar şiddetli bir savaştı ki, sadece teorik bilgiyle bu yola çıkılamazdı.
Tanrı’nın doğum günü kimsenin başına gelmemiş bir dönüşüm projesiydi.
Hem bilinmiş, hem deneyimlenmiş, özetle artık birinin başına gelmiş bir proje o.
Okuyanları, okumayanları, yoluna baş koyanları, adını duyup düşman olanlarıyla, hep birlikte yaşanan bu simulasyon, bu tiyatro artık sona erdi.
Geçen süre sadece bir tatbikattı.
Hiçbir büyük savaş, tatbikatsız kazanılamazdı.
Tatbikat fazı, sıfır hatayla atlatıldı.
Ve artık, gerçek zamanlar başladı…”

Ve geldik sadede. Bana müsade… Bir ses beni çağırıyor ve ben yeniden yazın alanına geri dönüyorum. Aslında ben günlükte yazı olmadığında da yazıyor oluyorum. Yazıyorum yazıyorum enerji yükseliyor yükseliyor. Şakk şalterler iniyor hemen. Bunların yeri burası değil. Bunlar kitapların içine girmesi gerekli bilgiler. Ve ben de bir kitapla geri döneceğim. v103 mü, başka bir şey mi, ne olduğu hakkında bi fikrim yok. Tamamen akışa teslim. Kitap ya da belki kitaplar… Süre ne kadar? Hiçbir fikrim yok. Bu sıralar burada enerji trafiği epey yoğunlaştı. Teslim olalım anlarız.

Belli olmayan bir süre için sitede olmayacağım. Müsade bunun müsadesi. Günlük devam mı? Burası bizim evimiz, sokakta kalacak değiliz, elbette ki bir şekilde devam. Ben fırsat buldukça laf atarım. Genele hitap eden mektuplar gelirse de seve seve yayına koyarım. Okumadan yayına giremem. Yazarken, bir şekilde dış enerjilerden izole olmam gerekir. Bu ikisini nasıl yürütürüm bilmiyorum. Bir yolu bulunur elbet. Bunlar önemli değil. Önemli olan benim okuyucu ailemizden müsade almış, yazmaya yönelmiş, özgürlüğüne kavuşmuş olmam. TDG’yi yazarken bi ananem bi ben bi de Tosun vardık. Şimdi ortam az biraz değişik : )

İşte böyle dostlar. Benden bir süre için hayır yok. Kitabımız ise dimdik kütüphanede. Çok özleyen olursa onları da cep matinelerine bekleriz efendim.

O güne kadar hepiniz, kalın salıncakla : )

Kameralar var. Hazırlık yapılıyor. Beyaz bir fonun önünde oturuyorsun. Yüzüne makyaj yapılıyor. Yanında kahverengi bir köpek var. Cemresu, köpeğini seviyor. Sen de köpeğini ona hediye ediyorsun. Sonra Cemresu köpekle çıkmaz bir sokakta kovalanıyor. Köpek yanında kaçıyor onunla. Kovalayanlar polis, güvenlik falan… Çaresiz kalıyor. O sırada sen arkadan yetişiyorsun ve kovalayanlara sesleniyorsun. “Ellemeyin, bırakın onu! Köpeği ona ben verdim; onun köpeği o!” Sonra uyarıyı dinliyorlar ve bırakıyorlar.

Bu rüyayı yorumlamaya çalıştık.

İşte yorumumuz:

Sen 9′lara yardımcı olacak bir bilgi ilettin. Ama senin ilettiğin bilgi, kişisel devrimini tamamlama yolunda ciddi zorluklar açan ve mekanizmayı çalıştıran bir bilgi. Asıl devrimi yapacak olanlar, sistemin direnciyle karşılaşacaklar ve yollarına devam edecekler ama çözüm daha olgunlaşmadı. Birileri kişisel devrimini yaşarken, birileri de büyük devrimi örgütlüyor ya da örgütleyecek. Ve kişisel devrimini tamamlayanlar büyük devrime katılacaklar. Ama bunun için gerekli bilgiye ek yapacağın o gün gelmedi; gelecek. Cemresu da bundan nasiplenenlerden biri olabilir mi?

Buna rüya demek biraz haksızlık olabilir, fazlasıyla gerçekçi : ) Yorum da öyle.

Köpeklerle ilgili birşeyler var yazmak istediğim. Rüyada da bir köpek var.

Hayvanlar ve İnsanlar… İnsanlar hayvanların içinde kimlerin saklı olduğunu bilselerdi, sokak hayvanlarının yanından önlerini ilikleyerek geçerlerdi…

Dönelim köpeciklere. Tanrı’nın doğum günü kodlarında köpek, Uykudan Uyanış’ı simgeliyor… Köpek uykusu belki de en hafif ev hayvanı. Anında uyanır uykusundan. Yedi uyurlar olarak bilinen Ashab-ı Kehf… Kur’an, başuçlarında köpeklerinin olduğunu söyler. Sinema için söylenir hep. Bir planda bir silah varsa, o silah mutlaka patlar… Rüya ya da gerçek, hayatın bir sahnesinde bir köpek varsa, ortada mutlaka uykudan uyanmış/uyanan/uyanacak olan birileri vardır. Nitekim Ashab-ı Kehf de uyanır, başucunda köpek olan mağaralarında…

İki bağımsız olay naklediyorum. Ben, Ashab-ı Kehf olgusunu hayatımda ilk duyduğum günden beri, mağaranın ağzında bekleyen köpekle ilgili kafamda bir eşgali belirmiştir. Kendi görünümlerini bilmem fakat köpeklerini çizebilecek kadar net görmüşümdür. Kafamın bir köşesinde, hayatım boyunca bir küçük köpek resmi taşımışımdır… Olay 1 burada bitti. Şimdilik…

2001 senesi, iş hayatımın en hareketli günleri. Hiç uyumadan çalıştığım günler. (Pek değişen birşey yok ama neyse : ) Yalnızlığıma ortak olsun diye karşı koyulamaz bir köpek edinme hissi beliriyor içimde. Veriyorum kararımı.Kocaman sarı köpeklerden… Bir Golden Retriever istiyorum. Gazetede bir ilan görüyorum. Golden yavrusu satıyor birisi. 200 dolar… Atlayıp gidiyorum hemen. Köpek daha el kadar. Parasını ödüyorum, alıp eve doğru geliyorum. Bir elimle araba kullanıyorum. Diğer avucumda ise bu kerata, bütün yol süt dişleriyle ısırıyor da ısırıyor beni. İşte böyle “elimde” büyüyor Fıstık. Ve Fıstık büyüdükçe, daha doğrusu büyümedikçe onun aslında Golden Retriever olmadığının farkına varmaya başlıyorum. Sirk köpeği olarak bilinen MİNİK bir Rus Finosu. Kendimle buluştuğum Yeniköy günlerimde hep ayakucumda duran Fıstık köpek… Olay 1’e dönüş… Büyük sürpriz. Golden zannedip aldığım köpek, o köpek… Fıstık, Ashab-ı Kehf’teki köpek…

Uykudan uyandığım Yeniköy’ü kapattıktan sonra hayatımdan çekilen Fıstık köpek…

Köpek giren eve melek girmez derler. Ohoo, bizim eve neler neler girdi… Bu sözü söyleyip duranlar, bizim evin “manzarasını” görselerdi, muhtemelen dilleri tutulur, ilk fırsatta kendilerine köpek çiftliği kurmaya karar verirlerdi. Neyse efendim, gereğinden fazla açılmayalım o yüzden köpek yazısı stop. Sevgiyle tabi.

Bu da bizim mahalleden bi arkadaşım : )

Onları çocuklarım gibi sevdim ve bugüne kadar da sevgiyle baktım. Eşim istememesine rağmen hamileliğimde ve bebeğim doğduktan sonra da onlara bakmaya devam ettim. Tabii bir odaya onları tecrit ederek. Bebeğim 3.5 aylık oldu. Babamız kedilerle oğlanın temas etmesini asla istemiyor. Zaman içerisinde bu konudaki görüşünü değiştirmem söz konusu olamadı.

Kedilerim önceki evimizde özgürce koşup-oynarken, bebekten dolayı geçmek zorunda kaldığımız yeni evimizde bir odaya tıkılı yaşıyorlar. Onların mutsuzluğunu izlemek beni çok üzüyor.

Hem Sütlaç hem de Zilli, asla ısırmaz ve tırmalamazlar. Sütlaç, el yalamaya bayılır. Zilli de çok konuşkandır. Sevgisini konuşarak ve başını zorla sevdirterek gösterir. Her ikisi de çok oyuncudur. Ping pong topuyla oynamaya bayılırlar. (Tıpkı futbol gibi.) Kucağı çok severler.

Ekte resimlerini gönderdiğim Sütlaç (gri-beyaz) ve Zilli (kahverengi tekir) çocuklarım için yuva açabilecekler olursa, benimle temasa geçerlerse sevinirim.

Tercihim her ikisini aynı yuvaya vermek. Ancak mümkün olmazsa, onları birbirinden ayırmayı düşünmek durumunda kalacağım. Bu yüzden, ikisini birden veya ayrı ayrı almak isteyenler olursa, benimle mutlaka temasa geçmelerini rica ediyorum.

Sonsuz sevgilerimle..

Bizim zilli, bizim Sütlaç. Mektup kardeşimden. Bi odada yaşamak zorunda kalmaları uzun zamandır beni çok üzen bir konu. Onlara güzel ve yeni bir kader diliyorum. Bir dostumun onlara sahip çıkacağına da eminim.

umarim yanlis bir sey yapmiyorumdur. Lutfen soyle durumu duzeltmek icin gereken neyse yaparim…

Dilediğin gibi paylaşabilirsin. Helallik isteyenlere verdim gitti : ) İmkanı olmayanlar için, bişeyler ayarlamaya çalışıyorum. Matineleri de kermese almak gibi. Hasarlı SMS diye birşey : D Haber veririm. Şu anda bir yandan para biriktiriyorum. Cep Matineleri ciesem operatörü nezdinde biraz yatırım isteyen bir konu. Biz şu an öğrenci işi ilerliyoruz. O yatırımı yapabilirsem maliyetleri düşürmek de mümkün olacak. Şu anda cep matineleri para kazanmıyor. Zarar da etmiyor. Kendi maliyetini karşılayabiliyor olması benim için yeterli. Yeterli de artarlı hatta : ) Beklemediğim güzellikte bişeye doğru gidiyor olması yeterli. İlk fırsatta kumbaramı alıp çalıcam kapılarını : D

Bu arada bi afacan okuyucumuzu yakaladım. Hem sabah hem akşama yazılmış : D Yahu parana yazık, mesaj aynı mesaj zaten : ) Oyuncağını veren çocuklar gibi birine arkadaşını yazdırdı : )

Tüm ekibe selamlar.. s€vGiL€rİmL€.. =))

Bizim sistem mail gönderemiyor bir süredir. Hosting firmasının marifeti, düzelmesini bekliyoruz. Sistem mail gönderemediği için burada haberleşiciiz. Kendim bakıyorum şu an. Sistem, ödemenizi yaptığınızı görmüş, fakat siparişinizi görememiş. Bu nedenle sonu 1441′li numaraya göndermiş mesajları. Ve mesajlar gönderilmiş fakat halen ulaşmamış. Havada uçuyor. Neden acaba. O zaman sistemdeki numara geçersiz. Onu da düzeltiyim deseniz, şu an başka bi teknik durumdan dolayı bi türlü olamıyo : D Geçerli numarayı buradan gönderin isterseniz.

“Avrupa’ya talebe yollanacaktır. ”

Allah Allah, dedim! Ülke yıkık dökük, her yer virane, Lozan yeni imzalanmış, bu durumda Avrupa’ya talebe… Lüks gibi gelen bir şey…

Ama bir şansımı denemek istedim. 150 kişi içinden 11 kişi seçilmişiz. Benim ismimin yanına Atatürk, “Berlin Üniversitesi’ne gitsin.” diye yazmış.

Vakit geldi, Sirkeci Garı ‘ndayım;ama kafam çok karışık.
Gitsem mi, kalsam mı? Beni orada unuturlar mı? Para yollarlar mı?
Tam gitmemeye karar verdiğim, geri döndüğüm sırada bir post müvezzi ismimi çağırdı.
“Mahmut Sadi! Mahmut Sadi! Bir telgrafın var.”

“Benim” dedim.
Telgrafi açtım, aynen şunlar yazıyordu:
“Sizleri bir kıvılcım olarak yolluyorum, alevler olarak geri dönmelisiniz.”
İmza
Mustafa Kemal

Okuyunca düşündüklerimden olağanüstü utandım. “Şimdi gel de gitme, git de çalışma, dön de bu ülke için canını verme” dedim.”

“Düşünün 1923′te o kadar işinin arasında 11 öğrencinin nerde, ne zaman, ne hissettiğini sezebilen, ona göre telgraf çeken bir liderin önderliğinde bu ülke için can verilmez mi?”

Çok başarılı oldum. Ülkeme alev olarak döndüm. Önce Istanbul Üniversitesi Genel ve Beşeri Fizyoloji Enstitüsü’nü kurdum.

Kürsü başkanı oldum. Daha sonra ülkemin başbakanlığını yaptım.
Ben kim miyim?
Ben sadece iki satırlık bir telgrafın yarattığı bilim adamı Ord. Prof. Dr. Sadi Irmak’ım.”

bugün bana bir mail ile ulaştı bu hikaye…
çok etkilendim…
paylaşmak istedim, bir de cep matineleri projesinin mesajları alanlar üzerindeki etkisini anımsattı bana…
“cep matineleri” yaratıcısında da benzer bir ışıltı var diye düşünüyordum nicedir, işte bu benzerliği anlatmak için güzel bir örnek oldu gibi geliyor bana… çok benzer bir yaratıcılık, coşku ve özen hikayesi…
sevgiyle…

Haftasonu kimseyi sabah 9.00′da uyandırmamak için 11′e kaydırdık. Haftasonu “işçıkışı” diye bi saat olmayacağından hareketle 19′ları da erkene, 15′e çektik. Haftaiçi kaldığı yerden devam.

minnesotanin karli soguk kisindan selamlar ve iyi seneler olsun hepimize…

buarada uzun zamandır iletişim sorunsalım vardı cep mailleriyle ilgili birşeyler kaçırdım sanırım nasıl katıla bilirim sevgi ve selam lar.

“Cep telefonuna gelen o kadar mesajı nasıl arşivleyeceğiz?”

Yazmaya ne dersin : )

Yeni telefonların sms hafızası oldukça geniş. Telefon eskiyse, yeni nesil sim kartlarla sms saklama kapasitesi birkaç kat yükseltilebiliyor. Dediğim gibi, yazmak gibisi yok.

Neden email matineleri yapmıyoruz’a gelince. 2 senedir internetten başka hiçbir şey yapmıyoruz. Cep telefonu ile farklı bir mecrayı, yanımızdan hiç ayırmadığımız bir aygıtı kazanmaya çalışıyoruz. Geri dönüşler de şu ana kadar oldukça güzel. Ben şahsen kendim de 19 matinesine kayıtlıyım. Kafa o kadar kazan gibi ki. Her gün aynı saatte dıtdıt mesaj geliyor. Her gün hayırdır diyorum. Her gün aaa doğumgünü mü diyorum. Her gün vaay diyorum : ) Her gün faydalanıyorum. Çok sevgili bir dostumuz çok hasta oldu. Aradım, ziyaret etmek istedim. “Hiç gerek yok. Ben o mesajlarla iyileşeceğim” dedi…

Hep birlikte yeni bir kitap okuma kültürü yaratıyoruz ve bu çok heyecan verici. Email, benim Tanrı’nın doğum günü muhteviyatı için onayladığım bir mecra değil. Her gün herkes yüzlerce mail aldığı için. Tanrı’nın doğum günü’nü o kaosun içinde görmeyi istemiyorum. Site yazılarını aşağıdaki mail işaretine tıklattırarak kendimize göndermek de mümkün. Yazılar serbest fakat Tanrı’nın doğum günü’nün kişiye fayda getirmesi için bir adım atılması, ciddiye alınması, farklı bir dikkat sarfedilmesi şart. Bu günlerde Kur-an okunurken neden abdest alınmasının zorunlu hale geldiğini de çözümlemiş bulunuyorum. Peygamber, laçkalaştırılmaması için biraz saygı istemiş insanlardan. Yatarak okutturmamış. Uyuyacak, dalacak gidecek çünkü. Peygamber Kur’an okumadan önce insanlara abdest aldırarak, aslında yüzlerine su çırptırmış. Kendine gelsin diye… Elinde tuttuğu şeyin “hakikat” olduğunu bilmesi ve kendi iyiliği için ona gerekli önceliği vermesini istemiş. Çıkış noktası hiç de sembolik değil. Bilakis alabildiğine fonksiyonel…

Tanrı’nın doğum günü, kişisel bir devrim aygıtı olduğu için biz de okuyucularımızdan kendini rutinin dışına çıkaracak ekstra bir takım şeyler bekliyoruz. Kendi iyiliği için.

Bir örnek. Televizyonun kumandası elinde zır zır kanal gezerken kanal-de’de dünyanın en güzel filmi çıksın karşına. Zırzır kanal gezen o halet-i ruhiyeyle o filmden hiç bir şey anlamazsın. Hoşuna gitse bile, filme teslim edemezsin kendini.

Aynı filmi izlemek için, kalkar bir sinemaya gidersin. Paranı öder, biletini alır, bi oturursun izlemeye ki, gözlerin yuvalarından çıkacak bir şekilde takip edersin filmi : ) Bu arada bi anekdot. Zihnisinir, benim çok sevdiğim bir dostum. Eskiden işyerlerimiz de çok yakındı. Hemen ger gün saatlerce beyin fırtınası yapar, çok eğlenirdik. Bi gün çok içkiliydik parti kurup siyasete girmeye karar verdik. Ama ne parti. Türk siyaseti çok şey kaybetti. Not etmeyince ertesi gün bütün herşeyi unuttuğumuz için : ) Neyse, davet ettiler bi gün onlarla ailecek sinemaya gittim. Orada öğrendim ki, ailecek en büyük keyifleri filmi en ön sıradan izlemekmiş. Filmi hiç hatırlamıyorum arabanın lastiği kadar bi bölgeyi takip edebildim : ) Hani farklı noktaya dikkat vermek için gözbebeğini oynatırsın ya. Heh işte, en ön sırada olunca o işi kafa hareketleriyle yapmak zorunda kalıyosun : ) Bi oraya bi buraya, güvenlik kamerası gibi oluyosun. Deneyimlemiş olduk. Son kez tabi  : )

Aslında filmlerin tadına sinemada varmamızın nedeni perdenin büyük olması değil, bir karanlığın içinde kendimizi o filmi anlamaya adamamız. Sinemalar bu yüzden sessizdir. “Herkes para ödediği için”. Televizyonu harala gürele izleyen, sana birşeyi baştan sona adam gibi izlettirmeyen bir kültür, sinemaya girince dut yemiş bülbül olur. Çünkü o şey her ne ise ona para ödenmiş, ona vakit verilmiştir. O şey her ne ise onun tadına varılmak zorundadır.

Hafızanızı zorlayın bakalım, hatırladığınız filmleri kaç inch’lik bir ekranda izlediğinizi hatırlayabiliyor musunuz? Sinema dediğimiz olgu, “perde” değil “konsantrasyon”dur.

Bu müzik için de geçerlidir. Satın aldığın albüme sabırla yaklaşırsın. İnternetten indirdiğin bir albümü anlamak için hiç gayret sarfetmezsin. Adam 5 sene uğraşmış mesela. Melodi bestelemiş, söz yazmış… Her albümün içinde bir kitap vardır aslında. Oralara ne yazmış adam? Neden yazmış? Nasıl yazmış? Bir müziğin tadına varabilmek ciddi bir emek işidir. Cikletten çıkan manîler tadındaki sözlerden ve o tip albümlerden bahsetmiyorum. Şarkı ve müzik, birbirinden çok farklı şeylerdir. Şarkıyı herkes dinler. Ama müziği belki de sadece biri duyar. Sağır bir Beethoven’dan o seslerin nasıl çıktığını şarkı-türkü mantığıyla asla anlayamayız. Müzik, felsefenin sağ koludur. Buraya kadar bahsettiklerim film ve müzik. Varın siz Tanrı’nın doğum günü’nün ne denli bir odaklanma gerektirdiğini.

Tanrı’nın doğum günü’yle ilgili kimi insanlarımızın yorumlarına bir bakıyorum. O kadar özensizler ki. Bir şey anlatıcam, kendimi övdüğüm zannedilmesin. Herkesin iyi yaptığı birşey vardır. Futbolcu iyi şut çeker. Estafullah denmez. Sol ayağı iyiyse iyidir yani. İstatistikelere dayalı mevzuların essstafullah’ı olmaz. Futbolcu iyi şut çeker, ben de iyi düşünürüm. Benim yeteneğim budur. Çocukluğumdan beri düşünürüm. Arkadaşlarım bu yılbaşı programın ne dediklerinde, “Evde bişey düşüneceğim” dediğim çok olmuştur. Deli gibi, haz alırcasına düşünmekten bahsediyorum. İki şarkıyı aynı anda dinleyip, ikisinin de sözlerini takip eden biri işte. Sırf beyni gelişsin diye : ) (Kafanı çok patlatırsan ikisini de algılayabiliyorsun, fakat iki şarkıyı da rezil kepaze etmiş oluyorsun : ) Şimdi ben hep düşünen, “iyi” düşünen biri olarak, bu kitabı yazarken kafatasımın patlayacağını zannettim. Şimdi diyorum ki, böylesi bir beyinsel enerji içeren bir kitap, ciklet çiğneyerek anlaşılabilir mi?

Kafatasını çatlat demiyorum ama aramızda biraz denge olması gerekmez mi? Biri geçen bişey yazmış Dona’nın otomobillerle ilgili verdiği bilgi yanlış demiş. Biraz özen. Biraz dikkat. Dikkat etse görecek, onu söyleyen Dona değil reklamcı çocuk. O bir yorum. Katılmama hakkına sahipsin çünkü adı üstünde yorum. Doğru olduğunu biliyorum fakat kategori olarak o bir yorum. Tanrı’nın doğum günü’nde Dona objektivizmi, ben ise subjektivizim’i seslendirir. Kitabı ara tara, Dona’nın subjektif, kişiden kişiye değişebilecek tek bir harfini bile bulamazsın. O yüzden Dona’dır o zaten. Dona mı söyledi yoksa Ben mi söyledi o sözü. Bu minnacık ayrım, seni alıp çok farklı noktalara götürebilir. Dona subjektif olur bir anda. Gördün mü bak, küçük bir dikkatsizlik ne işler açtı başına? Elbette ki herkes bu kadar dikkat etmek zorunda değil. Etmiyor da zaten. Fakat eleştirel olacağım diyorsan o zaman sen herkesten daha çok çalışacaksın. Senin benim düşünemediğimi düşünebilmen için benden daha çok kafa patlatman gerekecektir.

İşte böyle. Yoğun konsantrasyon ve bi parça adanmışlık istiyoruz. Konu benim yazdığım bir kitap değil. Konu şu. Hayata bakış açını masaya yatırıyorsun. Nasıl bir hayat süreceğini belirleyen kodları elden geçiriyorsun. Buna ihtimam göstermeyeceksin de neye göstereceksin?

Nerden başladık nereye geldik. Ne geldi aklıma. Geçende biri bana şöyle bişey yazmış. Hatırladığım kadarıyla söylüyorum. Hep TDG hep TDG diyor özetle. Tanrı’nın doğum günü’nün bi öylesini bi böylesini çıkarıyosun. Otur başka bişeyler yaz demiş. Bu kardeşimiz Atatürk’le karşılaşsa eminim “Atam atam. Kafanı Türkiye Cumhuriyetiyle bozmuşsun. E yeter ama. Biraz da İsveç Cumhuriyetiyle ilgilen” derdi o kesin. Bill Gates’i görse “kardeşim hep windows hep windows” diyeceği gibi : ) Aslında biraz gezse, görse bir ideali gerçekleştirmek için o idealle kafayı bozmanın şart olduğunu görüp öğrenecek. Hiç bir hayali olmamış, kendini hiç birşeye adamamış ki nereden bilsin?

Bu vesileyle ilan edelim efendim. 1 sene 1 sene. 3 sene 3 sene. 5 sene 5 sene. 50 sene 50 sene. Ben hayatta olduğum müddetçe benim meselem Tanrı’nın doğum günü olacaktır. Gerçi sağım solum belli olmaz benim, öldükten sonra da ilgilenmeye devam edebilirim : ) Bu titizlikle onları da bunaltır, işlerimi yoluna koyma konusunda izin koparabilirmişim gibi geliyor : D Aynen dediği gibi kardeşimizin. Tanrı’nın doğum günü’nün bi öylesini, bi böylesini, bi şöylesini, bi nöylesini, bi möylesini ve bir de zöylesini hayata geçirerek hayatıma devam etmeyi planlıyorum. Şimdi aklıma geldi Tanrı’nın doğum günü’nün şöylesinin yanında jöyle’si bi versiyonu da olabilirmiş.Keşke imkan olsa da töylesini ve vöylesini de yapabilsek : )

Dilerim, dilerim ve dilerimmm dünyaya da güzellikler gelir ve artık dünyanın komedi filmi izler gibi izlediği ve insanları aptal yerine koyar gibi açıklama yaptıkları tek taraflı savaş da sona erer…
Gerçi olacak, olacak, ama ben yinede diliyorum :)

Sevgilerimle…

Richard B.’In ‘Bir’ kitabinda bahsi gecen sihirli sayfalar mi acaba diye de dusunmedim degil yani :)
Gerci henuz kitabinizi bitirmedim fikrim degisir mi bilmem, sizin de gundeminizi ne derece etkiler benim fikrimin degismesi onu hic bilmiyorum ama
bu basari icin de cizik atin basari listenize diye yaziyorum bu e maili. :)
Cok fazla “basari” yazdim. Belli ki yazma konusunda hicbirsey bilmiyorum. Ben en iyisi “okuma” ya devam edeyim.

Sevgiler, saygilar..
Memphis, TN
USA

Cep Matinelerini yazarken bu kadar zevk alacağımı da hiç düşünmemiştim. Çok tatlı duygular içerisindeyim. Bana çok stresli bi çalışma olacak gibi gelmişti. Ama nerde. Heh bi stresim var o da şu. Matineleri gün gün yazıyorum. Hazırla toptan, gönder gitsin yapmıyorum. Gün boyunca kafayı çalıştırıp, mesaj kurgusunu oluşturuyorum. Kolay değil 650 sayfalık bi kitabı 30 tane cep mesajına sığdırmak. Cini lambaya sokmak gibi. Fakat Tanrı yardım ediyor, istediğim kurguyu oluşturabiliyorum. KDK’larda Kur’an yoktu. Matinelerde Kur’an var. Gelelim bi stresim var dediğim şeye. Metni sisteme girdikten sonra, cep telefonuna düşeceği tarih ve saati belirlemem lazım. Sabaha karşı 4′te 5′te yazdığım için matineleri, bi dalarsam mesajları direk gönderim, bütün ahaliyi sabahın 4′ünde zırzır uyandırmaktan yana çekinceliyim : ) Yani, sabaha karşı telefonunuz öterse, hiç telaşlanmayın. buRAKcan sonunda “başardı” dersiniz : D

SMS’lerdeki gecikmenin önüne geçmek için çok eski bir Kızılderili tekniği. Şöyle. Telefonu kapatıp açıyorsun. Telefon açılırken, ciesem istasyonuna “arayan soran var mı beni” diyor, yanıtını da alıyor bizzat keşfettim : )

Kermes cok guzel ama hep senin kesenden gitmesin di mi kardes! Ben cevremde bir cok kisiye tavsiye ettim bir coguna hediye ettim TDG. Hic tanimadigim birilerine de hediye etmeyi seve seve ister ve kabul ederim. Eger sen sitene- cok ugrastirmayacaksa sayet seni- boyle bir aplikasyon koyarsan benim gibi dusunen TDG ailesi uyeleri bu yolla almak isteyip de alamayanlara TDG hediye etmis olurlar. Sadece fikir. Bilmem ne dersiniz?

Askıda ekmek süpermiş : ) Askıda TDG ise sıradışı bi fikir, sevdim, nası yapmalı. Hmmm. Buldum gibi.

Yaklaşık 6 ay önce TDG ile ilk tanıştığımda ” Aaa ne güzel, düşünce gücü tarzı kitapların islamiyetçesi yazılmış sonunda” demiştim kendi kendime. Boyle soyleyerek kitabını nasıl da hafife aldığımı okuduktan sonra fark ettim.

Kitabı okumaya başladığım günler, hayatın bana karşı hiç de adil olmadığını düşündüğüm günlerdi. Dibe battım, hem de en dibe… TDG ve dostlarım (Allah hepsinden razı olsun) içinde olduğum karanlık çukurda bana ışık oldular, kaybettiğim umudumu tekrar kazanmamı, tünelin sonunundaki ışığı görmemi sağladılar.

TDG yıllardır bana zorla öğretilmeye çalışılan ama bir yanımın “böyle olamaz” diyerek hep isyan ettiği dinimi öğretti bana, ışığım oldu, cevapları oldu yıllardır biriktirdiğim tüm soruların.

İçimde bir yerlerde öyle bir değişim başladı ki, başlangıçta şanssızlık, talihsizlik diye adlandırdığım tüm olan bitene şükretmeye ve almam gereken tüm dersleri alabilmek, yoluma aydınlıklarda devam edebilmek için dualar etmeye başladım. Süreç uzun, sabrediyor ve değişimin keyfini çıkarıyorum…

TDG’nin bana yaşattığı onca güzelliğe rağmen dostlarımdan edinerek okuduğum bu güzel kitaba sahip olamamak içimi burkuyordu. Şimdi TDG Kermesini görünce heyecandan ne yapacağımı şaşırdım ve sonunda sana yazmaya, TDG’yi bizlerle tanıştırdığın için teşekkür etmeye ve bu Kermesten yararlanmaya karar verdim.

Sevgiler

Kermesimiz sipariş sayfasında az önce başladı.

Ben üniversite seçimimi fen konusunda yaptım, daha çok genetik okumak istiyordum, Kanadanın tüm üniverstelerine kabul edildim, bilmiyorum biliyormusunuz, McGill diye bir uni vardır,ve Harvard ayarı bir okuldur,bana burdan tam istediğim bölüm için değilde,tarım ve çevre bölümüne sizi alabiliriz dediler,bende kabul ettim ve şuan okuyorum,ancak daha ne olacağıma karar veremedim,yani kendiliğinden böyle bir teklif gelince biraz şaşırdım,hiç düşündüğüm bir bölüm değildi.

Sizin kitabınızda sıfır,dokuz ve 21.yüzyıl ile ilgili yorumları da okuduğumdan doğum tarihimi yazdım.

Bana göre çevre ve tarım çok hayati bir konu eğer dünyanın sonu gelirde seçilmiş bazı insanlar hayatta kalırsa hele!

Sizce bu bölüme devam etmelimiyim? veya sizin önereceğiniz yeni meslekler nelerdir?

Yazarsanız çok memnun olurum.

Genetik bölümü ile tarım bölümünü birleştirdim ve senin mesleğin “genetik tarım” olacak gibime geldi : )

Meslekler seçilirken benim gördüğüm en yaygın yanılgı, bugünün en geçerli mesleklerine dayalı tercihler yapmamız. Halbuki sen düğmeye şimdi bassan 6-7 seneden önce avukat olamayacaksın. Yani sen aslında 2016′da avukatlık yapıp yapmayacağını seçiyorsun şu anda. 2016′da hukuk olacak mı acaba? Olacaksa nasıl olacak? Şu andaki Roma’lardan kalma hukuk literatürünün yerini,  yüksek-yaygın teknoloji ve onun yaratacağı yeni sosyal yapıya uyumlu yepyeni bir hukuğun alacağından adım gibi eminim. Yıllarca eğitim alacaksın, sen hukuklanırken, diğer yanda hukuk giderek sensizleşecek, başka bir yöne gidiyor olacak. Bu nedenle bir silahla aynı anda iki hedefe nişan almak zorunda kalacaksın. Bugüne ve yarına… İkisini de tutturursan, ancak o zaman 2020′lerin önde gelen avukatlarından biri olabilirsin. Bu durum tüm meslekler için geçerli.

Gelelim genetik mi tarım mı ikilemine. Genetik, son yılların trendi en yüksek mesleklerinden biri olmasına karşın, ben bunun abartılı bir gelecek projeksiyonunun eseri olduğunu düşünüyorum. Genetik mi tarım mı diye düşününce genetik 10-0 galip geliyor. Genetiğin zihindeki görseli uzay mekiği, tarımınki ise traktör… Buradan anla aradaki uçurumu : ) Ben gelecekte tarımın çok daha önemli bir meslek olacağını düşünüyorum. Benim içimin gittiği dallardan biri olmuştur hep ziraat. (Bir diğeri de arkeolojidir) Herşey gelecekle ilgili senaryolarımızdan yol buluyor aslında. Uzay 1999′a baksaydık şu an bizim hapla beslenmemiz gerekiyordu. 2010′ların eşiğindeyiz ve halâ menemen yiyoruz : ) 2020 yılında insanların halâ soğan yiyeceği bilimkurgucuların hiç hesaba katmadıkları birşeydi : ) Domates, soğan, sarımsak live forever diyerek selamlarım Kanada’yı : )

Ve şimdi gelelim Doğumgünü Kermesi’nin sınırlı sayılı hediyelerine.

Kargosu ve kadevesi dahil olmak üzere anahtar teslim Tanrı’nın doğum günü 10 lira.

Ve bir başka sürpriz. Çok istediği halde alamayan dostlarımıza ithafen.

Kargosu ve kadevesi dahil olmak üzere anahtar teslim KDK’lar 10 lira. Kutularında minik çizikler var fakat onun dışında şipşirinler.

Çocukluğumun bir numaralı fantastik çizgi filmi Ton Ton ailesi idi. Değiş ton ton der ve istediği şekle girerlerdi. Tek bir emirle Deniz üzerinde bir gemi, ya da havada süzülen bir uçak oluverirlerdi. Yıllar sonra Voltran devreye girdi. Onu da hiç kaçırmadan izlerdim. Voltran da en sevdiğim sahne VOLTRAN ı oluşturdukları anlardı. Yenilmez Voltran… Kimi gövdesini oluşturur, kimi bacakları..
buRAK, kitabını bitirdik artık günlüklerini okumaya başladık. Her gün senden bir haber (mesaj) var mı diye satır aralarına dikkat eder olduk. Bir ağ oluşturuyoruz , farkındayız. Bu kendimizi küçümsediğimizden değil elbet ! hepimiz hero yuz…kim bilir farkında olamadığımız ne özelliklerimiz var. HEROS filminde ki gibi Sihirli mucizelerden bahsetmiyorum (- ki kim bilir bunlar da olabilir o ayrı konu ). Ancak daha güçlü olabilmemiz için diyorum ki neden Voltranı oluştur muyoruz ? Senin de çok iyi bildiğin gibi hepimiz buna gönüllüyüz (BİZ ler kendilerini bilirler) Sorun şu ki Voltranı oluşturacak BEYİN kısmına sanırım ihtiyacımız var. Zaman çok hızla ilerliyor. Ben burada ne yapacağını bilemeden eli kolu bağlı kendi başına debelenmekten yorulduğumu itiraf ediyorum. Bir pusula gerekli diyorum ! İnsanlar çıldırmış gibi..herkes kendi küçük kıyametini yaşıyor.

buRAK, artık zamanı değil mi ?

Su yüzüne çıkmanın , birleşmemizin, karanlığa ışık olmamızın, Gazze ye kalkan olmamızın. Sana ihtiyacımız var buRAK…değiş Ton Ton emrine..ihtiyacımız var . Elbette hepimiz Allah’ ın halife olarak yarattığı kullarıyız. Ben gizli bir hazine idim bilinmeyi istedim misali O na, kendimize ulaşmaya çalışıyoruz. Hepimiz kendi mağaramızda ki özümüze dokunmaya çalışıyoruz. Ancak varılacak son aynı olsa da yol çok çeşitli..MATRİX bir hayal değil..Bizim bir Pusulaya ihtiyacımız var. Keni Miracımıza ulaşabilmek için itici bir güce, merdivene, buRAK’a, Ref refe ..adı her ne ise..ihtiyacımız var ! Ve tek bir güç olunca neleri aşabileceğimizi hayal bile edemiyorum. Bunun böyle olacağını biliyordun. Sana söylenmişti..Sadece belki bu kadar hızla yayılacağını tahmin etmiyordun, bilemiyorum..
Görevin ağır ! Ama BİZ yanındayız. TAKİPTE yiz.
YÜZLERCE GÖZ SENİ İZLEMEKTE-YİZ !

Sevgilerimle.

Bu arada resimlerini çekerken üst üste koymuşum iki tanesini. Resmen KDK’lar çiftleşiyolar gibi olmuş. Bilmemkaç yaş üzeri diyerek, o resmi koymadım. Hayret nasıl öyle bi çağrışıma girdi. Fakat çok tatlı, çok cıvıl cıvıl oldular. İyi ki kartlar yıpranmış da, böyle birşey geldi aklımıza. Bunları iki ayrı kampanya olarak düşündüm. Birincisi normal çoraplı KDK. Diğeri ise mevcut kullanıcıları ilgilendiriyor. Çorap artı kaybedilmiş 5 kart. A4, B8, C2 vs. artık neyse. Böyle bir yedek parça sistemi. Hayırlısıyla. Sevgiyle

Sevgili buRAK bey. Böyle bir kitap yazdığınız için öncelikle Tanrı’ya şükrediyorum ve sizi de teşekkür ediyorum. Sezgilerinize, yüreğinize, duygularınıza ve bunları yazıya dökmenizi sağlayan ve benimde alıp okumamı sağlayan yüce rabbime sonsuz şükranlarımı sunuyorum.
buRAK bey ben yıllardır hep bu tanrının bize anltılan, zihinlerimize yerleştirilen Tanrı olmadığını ve Kur’anın da Yüzeysel olarak okuduğumuz ve korkudan içimizin ürpermesini sağlayan Kur’an olmadığını biliyordum. Bir gün diyordum gerçek olan ortaya çıkacak ve bizim anlamamızı sağlayacak birsi çıkacak diyordum. Ama bunu acaba olmeden önce bu yaşamımda görürmüyüm diyordum.
Şükürler olsun ki gördüm,okudum ve taşlar yerine oturdu.
Bu arada ben heyecandan ismimi yazmayı unuttum. Ben Selma Erdoğan Uşakta oturuyorum,henüz bu gün 22. gününde olan bir yoga, plates ve dans merkezim var.burayı açmak en büyük hayalimdi hep Tanrı’ dan istiyordum ona mektuplar yazıyordum ve sanki olması imkansız gibi gürünen biranda oluverdi. Tıpkı sizin kitabınızdaki gibi.
Burk bey Bizim Uşak’ta sizin o kadar çok okurunuz var ki biz önceden arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde önceden Mevlana’dan, Yunus’tan, Hallacımansur dan. Muhyddin arabiden Filan konuşurduk, şimdi ise hep sizin kitabınızdan konuşur olduk sizinle tanışmak, görüşüp konuşmak en büyük hayalimiz. Bu bir dilek, sana ve tanrıya yazılmış. Ve kimbilir diyorum, belkide yolunuz falan düşer. Hoşca kalın iyi çalışmalar teşekürler

Cep matiklere bugün ŞOKLAMA ile başladık. Kitabın açılış cümlesi… Kızkardeşin bugünü böyle bir şokla başladı, yarının daha güzel geçeceğinden eminim : ) Bu sabah herkesin kanalları epey bi açıldı : ) Aynı şoku Bahar da yaşadı : ) Bi de o uyurken mesaja uyanmış. Felaket kelimesini görmüş hayal meyal sıçramış yataktan : ) Eee böyle. Ninni servisi değil ki bu. Tanrı’nın doğum günü cep matinesi… Korku, sevgi, hüzün, mutluluk hepsi birarada. Tanrı’nın doğum günü’nün tılsımı da burada zaten.

Dona bana “Filistin konusunda sessiz olmamı söylüyor”, çıtımı çıkarmıyorum ben de. Moralimi sorarsan yüz üzerinde 20-25′lerdeyim. Enkaz altında kalmış bir kız çocuğunun bakışlarını yakaladım televizyonda. Göz göze geldik, darmadağın etti beni. Sabır. Sabır ve Tanrı’nın doğum günü… Gazze sessizliğime bakarak İsrail’ci olduğum sonucuna varan okuyucumuza gülecek halim bile yok. İşimi yapmaya çalışıyorum. İşlerle avutuyorum kendimi belki de. Fakat önemli olan şu. 2009′a böyle bir başlangıç, tesadüf değil. Bu daha önceki hiç bir saldırıya benzemiyor. Bu olgunun İslam dünyasında “doğa üstü” sonuçları olacak, bunları göreceğiz hep birlikte. Sessiz ol, işini yap. Şu an için sloganım bu.

Bu arada aklıma geldi… Bu kadar çok Mehdi varken, başımıza bunlar nasıl geliyor hayret. Süpermenler nereye kayboldu? Hocalar, Hacılar, Şeyhler, Amcalar… Mahalle Mehdileri şu an neredeler? Neden ortada yoklar? Yoksa… Yoksa bu süpermenler uçamıyor mu? Yoksa Süperman uçmaz, mürit uçurur durumu mu bu? Ya da “Mehdi Süpermen değil Clark Kent” mi?

Son günlerde kafamda yankılanıp duran son cümleyle başbaşa bıraktım sizi, işimin başına döndüm gitti. : )

numaraları için isim nasıl vereceğiz. şimdiden teşekkürler.

Sistem, bu konu hakkında bütün sipariş sahiplerine aşağıdaki maili gönderiyor:
Merhaba,
Doğumgünü kitapçımıza vermiş olduğunuz cep matine siparişleriniz elimize ulaştı.
Kusursuz bir yayın için, bize son bir doğrulama maili göndermenizi rica ediyoruz. Bu mailde, matinelere kaydedilmiş cep telefonu/telefonlarının yanına “isim” ve seans saatleri olan 09:00 veya 19:00 seçeneklerinden hangisini tercih ettiğinizi yazmanızı istiyoruz. “İsim” yayın süresince sistemin kişiye hitap edeceği “isim”dir. Gerçek bir isim olması zorunlu değildir. Çocukken kendisine ithaf edilen bir söz, bir deyiş, nickname (lakap), gerçek isim, soy isim, göbek isim herşey olabilir.
Sevgiler,
DGK

ktunnel, vtunnel bunlar da ara çözümler. Bende filmler açılmasa da. Fakat DNS ayarları kesin çözüm. Karmaşık da gelse, herkes bilgisayarıyla biraz haşir neşir olmalı, öğrenmeli : ) Televizyon gibi diil bu. Bunu kurcalamalı. Biz bilgisayarımıza hakim olursak, kimse bize  hiçbirşeyi yasaklayamaz. Gerçi o karmaşıklık ve sevimsizlik, Windows’un kendi sevimsizliği biraz da. O yüzden hep Mac diyorum. Herşeyi inanılmaz sevimli birşekilde yapmaya teşvik ediyor. iatkos diye birşey var. Meraklıları bu izi sürerek, PC bilgisayarlarına Apple Leopard işletim sistemi kurabilirler.

Sıra çift yönlü SMS’e de gelecek. O zaman siteye SMS’le mektup atmak da mümkün olacak. Şu deneylerimiz bi geçsin. Çok güzel olucak çok.

Tekrar deneyebilibilir miyiz?

Kadının Müzik Halleri / Bahar özDEMİR, Joy 

Benim cephemde heyecan da dorukta. Çok yeni ve beni çok heyecanlandıran bir mecra. Diğer ne kitap yazmaya benziyor. Ne sitede yazmaya. Ne de kartlara yazmaya. Diğer hepsinde insanlar sana geliyor. Bunda sen insanlara gidiyorsun. Alışıciiz. Çok farklı. Hani yeni bir okula başlarsın ya. Okulun ilk günü herkes acayip yabancıdır. Bu da böyle birşey işte. 

Bir de hmmm… Aaa… Nasıl yani… Bi saniye geliyorum… diyen dostlar da çok sayıda. Toplu ve aynı anda okuma deneyimi olduğu için onları da bir sonraki vardiyaya atmak istemiyorum. Gelmek isteyenler gelsin artık kalkıyoruz. Matine sahiplerinden de ricam. Bir kaç gün özgürlük tanırlarsa bize. Kendimizi tammm hazır hissettiğimizde başlama özgürlüğümüz olsun. Her an herşey olabilir efendim. Cep telefonlarından Tanrı’nın doğum günü çıkacak yakında. Bir saniye gene  bir heyecan dalgası geldi. Geçer şimdi : )

.

.

.

.

-Yazıları aşağıdaki linke tıklayarak mailleyebiliyorsunuz biliyorsunuz-

DNS ayarlarımızı 4.2.2.1 ve 4.2.2.5 olarak tanımlıyoruz hepsi bu.

Bu ayarları şöyle yapabiliriz:

Bana, aileme ve tüm sevdiklerime TDG yi paylaşma olanağı sağladığın için, emeklerine minnettarım.

2008 de TDG ile beraber hayatıma kattıklarım, beni aşıp benden çıkıp evrendeki tüm canlılarla buluşturuyor..beni, biz yapıyor.. ‘yaptı demiyorum’ çünkü -di li geçmiş zaman kullanımı benim için 2008 de kaldı :)

Hepimizin, TDG yi mümkün olduğunca hepimizle paylaşması dileğiyle.

Hepimizi herşeyiyle seviyorum!

Sevgi ile kusatilsin…..

Sevginin kudretini iliklerimizde hissettiren…

Ve yasatan….. bir farkindalikla ISIK YOLUMUZ ACIK OLSUN…..

Azmimiz ve inancimiz daim olsun

TDG AILESINI SEVGI ILE KUCAKLIYORUM

Kitap bi kere öyle roman okur gibi okunacak bi kitap değil, tüm alıcılar açıkken okunmalı bana sorarsanız.Öyle -haa bu akşam 200 sayfayı deviririm 2
saatte, der gibi bir kitap değil.açık yürekle hatta en az 2 kez okunmalı
diyorum.

Kitapta gözlerden yaş indirme, yürekte bir yangın yakma halleri de bu
kitaba mahsus ki arınmak adına bunlar…bir de kitap 2006 da yazılmış, ben
bu yıl aldım okudum. şoklardan şok beğen ne dersin.. kitapta ‘küçük Türkiye projesi’nden bahsedilmiş ve şuan içinde bulunulan ‘yöneticilerin ekonomik
krizle boğuşmaktan bu projenin ve yaptırımlarının farkında olmamalarından……

YÜREĞİNE VE ELİNE SAĞLIK DİYORUM…bizlere bu farkındalığı yaşattığın
için…Başka ne söylenebilir ki ; sen tv ye çıkıp ahkam kesen ilim(!) adamlarından farklısın kesinlikle ve kitap 2 sene sonrası zaten kendini ispatlıyor …Dikkat et onlar seni kopyalıyor…bizden duymuş olma ama…
saygılar ve sevgiler..

İsrailin ve ABD’nin insafına bırakılmış, sorumsuz ve ölçüsüz saldırılarla cehenneme döndürülmüş Gazze’den yükselen çığlıklar kulaklardan gitmiyor. Eğer dünyanın bi kalbi olsaydı, ki ona “Mother Earth” dediklerine göre mutlaka vardır, kucağında yaşanan bu faciadan dolayı paramparça olmuştu.

Ölümler arttıkça isyanım dayanılmaz boyutlara ulaşıyor. Ama bu kabusun ortasındaki Filistinli çocuklar hala dayanıyor, yaşam mücadelesi veriyor. Ve “medeni” dünya sessizce, o çocukların korku dolu gözlerini seyrediyor. Elektriksiz, ilaçsız, gıdasız………………..Acımasız!

Obama Hawaii’de tatildeymiş!…. Bush’da Texas’da!…
Filistinliler de sever tatili, yılbaşı programlarını, müziği, aşık olmayı, çocuklar korkmadan oynamayı…Yıllardır süren işgal altında, yoksuluk ve savaşla bunlar yapılamıyoo işte….Barış istyor, refah istiyor bu tür şeyler..

İçimdeki isyan duygusu, birşey yapamıyor olmanın çaresizliğiyle birleşince, insanlığımdan utanıyorum…

özDEMİR Asaf’ın dizeleri aklıma geliyor, biraz uyarlama yaparak.

Filistinde,
Acı büyür-büyürse, adı değişir yalnızlık olur
Kan büyür-büyürse, adı değişir katliam olur
Dünyada,
Hipokrasi büyür-büyürse, adı değişir utanç olur.
Utanç büyür-büyürse, adı değişir susmak olur.

“Biz sizin çocuklarınızız. Daha iyi bir dünya istiyoruz, bize yardım
edin. Yüzü maskeli terörist değiliz, hem bilinen hem tanınmayanız,
sizin çocuklarınızız, bilinen, bilinmeyen. Rüyalarımız var, onları
öldürmeyin. Hatırlayın, siz de bir zamanlar gençtiniz, şimdi para
peşinde koşuyorsunuz, sadece vitrini süslemekle meşgulsünüz,
şişmanladınız, kelleştiniz, unuttunuz. Bizi desteklersiniz zannettik,
bize ilgi gösterir, bu kez bir defa olsun bizimle övünürsünüz
zannettik, boşunaymış. Sahte yaşamlar sürdürüyorsunuz, başınızı
eğdiniz, pantolonlarınızı indirdiniz, ölüm gününü bekliyorsunuz, hayal
kurmuyor, aşık olmuyor, yaratmıyorsunuz. Yaptığınız tek iş almak ve
satmak. Her yerde madde var, hiçbir yerde aşk yok, hakikat yok.
Anneler babalar nerede, sanatçılar nerede, neden bizi korumak için
çıkmıyorlar dışarı. Bizi öldürüyorlar, yardım edin. Biz sizin
çocuklarınızız”

Sonra altında bir de not var bu metnin “Daha fazla göz yaşartıcı bomba
atmayın, biz zaten yeteri kadar ağlıyoruz.”

PS: birazdan minik kizinin tesrifini bekleyen dostumuza minik bir hediye olmasi icin bir muzik paylasimi yapacagim. Gulce bebek, emir bebek ve tum indigo bebekler icin..
Cello ile calinmis bir ninni…

Annesi minik Gülçe için “bana çok şey öğretecek” demişti. Daha doğmadan hepimize minicik de olsa bi bilgi ulaştırdı. Küçük Gülçe’lerin yetişkin Gülçe’lere özlerini hatırlatması, işte “indigo devrimi”… Bu arada, yetişkin Gülçe’nin, yıllar sonra kardeşini bir Türk filminde bulmuş gibi heyecanlanmış olması gözümüzden kaçmadı : )
07-ninni1

farkediyor farkettiriyorsun ne guzel..

selamların en guzeliyle

Selam 4 diyoruz o zaman buna : ) Çok sevimli bi selamlar silsilesi oldu bu. Yakında beşincisi çıkacak diyolar : )

ww.gelecegizbiz.org

GelecegizBiz.Org proje fikri çocuklarımızın belirli ihtiyaçlarına cevap verebilmek adına yapılan bütün kampanyaları bir araya toplamayı hedefleyerek, bu hedefe yönelik herkesi buluşturmak adına hayata geçmiştir…

TDG’yi yazdığım günlerde, kuzenlerden biri sitesine bir oyun koymuştu. Çok basit bir oyun. Fakat bana çok iyi geldi. Kafam kazan gibi olduğunda yarım saat bi saat takılınca, güzel bi renk oldu. Ve sürpriz. Bu oyunu siteye koymaya karar verdim. Beğenirseniz sık kullanılanlara ekleyin. Çünkü linkini ilk ve son verişim. Biz bize, aramızda kalsın. Fazla kaptıran olursa karışmam ona göre : )
bubble-shooter

Surdan iki tane simit versene, buralarda bulamiyoruz, cok da severiz….agzimizin suyu aka aka resmine bakarak yutkunuyoruz…. saka saka …sizlere afiyet seker olsun…..bitane de bizim icin goturun lutfen…..cayla tabikii…
yemis kadar oluruz….vatan donusu hep cantama atarim dort-bes tane gumrukte soran olursa da yol uzun acikirim diye susamli ekmek aldim cantama derim diye senaryomu hazirlarim….eve gelincede ilk is cay demler simitle peynirle bi guzel yeriz…. bi tanede buzluga koyup o karakoy vapurunu cok ozledigimiz gunlerde koklamak icin saklariz….bundan da ogrenilecek birsey vardir muhakkak….
Yasamimizin akisinda hic onemsemedigimiz degerleri, alisa gelmisleri kaybettigimizde veya bulamadigimizda ozleriz…. neden acaba…….

Sevgiyle kalin, sevgi sacin……

Simite hasret Türk, karasal yayın yapan martıya benzer. Denizim de denizim der durur. : )

Efendim, buradan oraya simit gönderemeyiz fakat simit tarifi gönderebiliriz : ) Simitsiz hayat olmaz. Hele hele beyaz peynir olmayan ecnebi memleketlerde… İlk fırsatta simit, hemen şimdi simit:

 http://mutfakgunlugu.blogcu.com/sokak-simidi-tutkunlarina_1153520.html

T D G

Saol buRAKcan, belkide yasantisinin en cok ihtiyaci oldugu bir surecte TDG ile tanisti ve o kucucuk odalari aydinlandi.Buna vesile kilinan ablamada buradan tesekkur ederim.

SEVGI ILE KALIN VE SEVGI SACIN …………

Dip not:
Huzur evinindeki amca ve esini vatanda iken bende ziyaret ettim, oralarda unutulanlar’ i yasatti bana.Kendilerine hicbir cikar amac olmadan GELECEK ZIYARET EDILMELERINI bekliyorlar SADECE…. YALNIZLAR….SEVGIYE IHTIYACLARI VAR….

Tanrının Doğum günü kitabınızı adeta bir solukta okudum ve hakikaten 47 yıllık yaşamımda, özellikle son 30 senedir kafamda oluşan birçok sorulara, sizin yazınızda yanıt bulduğum için, sizinle aynı Dünya görüsü paylaşan birisi olarak kendimle ve sizinle gurur duydum.

Kitabınızda hakikaten Tanrı ile konuşmuş kadar net ve etkleyici görüşlerinizi bizlere aktardığınız için tekrar tekrar teşekkürler.
Benim kitabınız için yorumum şudur ; Keşke her dilde yayınlansa ve her millet tarafından okunabilerek, yazılanların sadece % 10′u Dünya üzerinde uygulanabilse, sanırım Dünya bir Cennet olurdu.

Sizden gelecek cevabı sabırsızlıkla bekliyorum çünkü benimde kitabınızda DONA’ya sorulan sorulara benzer ama henüz cevaplarını bilemediğim sorularım var.

Daha önce defalarca ___ ve ___’e mail yollamama rağmen hiçbir cevap alamadığım sorular bunlar, umarım siz bana cevap verme nezaket ve lütfunda bulunursunuz.

TEKRAR TEŞEKKÜRLER, SAYGILAR

Masal bu ya, zamanın birinde, mekanın birinde, bir ülke varmış. Bu ülkede yaşayan insanlar, bir kaç bilge hariç, hem hırsız hem unutkanmış.
Bu ülkedeki insanlar, sürekli birbirlerinin malını çalarmış. Çalarlarmış ama, çaldıklarını hemen unutuverirlermiş. Çaldıkları malların kendilerinin olduğunu zannederlermiş, kendilerinin ise çok dürüst insanlar olduğunu zannederlermiş. Bu ülkede herkes dürüstlükten bahsedermiş.
İnsanlar, kendinden bir mal çalındığında ilkten hemen kızarmış ama sonra bu olayı unutur, o mal kendilerine hiç ait olmamış gibi hatırlarlarmış. Böylece herkes herkesten mal çalmasına rağmen kimse üzülmez, kimse kavga etmez ve bütün insanlar çok dürüst bir toplumda yaşadığına inanırmış.
Masal bu ya, bu ülkede kral, en başarılı hırsız ve en büyük yalancı olanlar arasından seçilirmiş. Halkın oylarıyla seçilen kral, seçildikten sonra, en başarılı hırsız ve en büyük yalancı olduğu için seçildiğini unutup, sürekli dürüstlük ve namus üzerine nutuklar atarmış. Kral, halkın ve devletin malını sürekli çalar, ama bir süre sonra çaldığını unutur, bir kez daha çalarmış. Kral da, halkı gibi unutkan olduğu için, her gün hırsızlık yaptığını unutup kendini dürüst bir insan olarak görürmüş.
Halk birbirinden sürekli çalarken, aynı mallar sürekli yer değiştirdiğinden kimse aslında fakirleşmezmiş. Ama kral halktan çaldığında, kralın kalesi iyi korunduğundan ve halk kaleye giremediğinden, kralın malı sürekli artar, halkın malı sürekli azalırmış. Kral çaldığını unuttuğu için, mallarının atalarından miras kaldığına inanırmış.
Halk, kralın kendilerinden çaldıkları yüzünden sürekli fakirleşmesine rağmen, bir önceki günü hatırlamadıklarından, kendilerinin gittikçe fakirlediklerini farketmezlermiş. Bu durum asırlarca devam etmiş.
Masal bu ya, günün birinde bir yabancı gelmiş bu ülkeye. İlk bir iki gün pek durumu anlamamış, ama sonra bu ülkede yaşayan insanların nasıl hırsız ve unutkan olduğunu farketmiş. Kendisi de hırsız olan bu yabancı hemen ülkesine dönüp hırsız arkadaşlarına bu ülkeden bahsetmiş.
Yabancı hırsızlar paralı askerlerden oluşan küçük bir ordu kurup, bizim hırsız ve unutkan insanların yaşadığı ülkeyi istila edip kralını teslim almışlar. Kralın ve ülkenin bütün malını mülkünü alıp ülkelerine götürmüşler. Bizim kral ve halkı ilkten bu işe kızmışlar ama ertesi gün olanları unutmuşlar. Yaşadıkları ülkenin hep böyle fakir olduğunu ve komşu hırsız ülkenin de dost ve dürüst insanların yaşadığı bir üke olduğunu düşünürlermiş.
Bütün bu olanları başka ülkelerde yaşayan hırsızlar da duymuşlar. Bizim ülkeden nasıl kolayca mal çalındığını görüp müthiş heyecanlanmışlar. Herkes başlamış planlar yapmaya. Ama bu yaptıkları planlar diğer hırsızların da kulağına gidiyormuş.
Bütün hırsızlar gizlice plan yapıyor ve diğer hırsızların dikkat etmediği bir anda bizim ülkeye saldırmayı düşünüyormuş. Herkes ajanlarını karşı tarafa gönderip, karşı tarafın saldırı planlarını öğreniyormuş. Bütün hırsızlar, birbirini kollamaktan bir türlü bizim ülkeye saldıramıyormuş. Bizim yalancı ve unutkan ülkenin halkı ve kralı da sanal bir güven hissi içinde mutlu mutlu yaşıyormuş.
Yıllar geçmiş ve yabancı hırsızlar sabırsızlanmaya başlamış. Kolayca alabilecekleri mallar ortada duruyor, ama onlar bir türlü alamıyorlar… Sonunda bir araya gelip kendi aralarında anlaşmaya varmışlar. “Madem bu ülkenin malları ne bize ne size yar olamıyor, en iyisi ortak olalım” demişler. Böylece hep birlikte bizim ülkeye saldırmışlar. Her biri, anlaşmalarına uygun şekilde, kendi payına düşen malı her gün yavaş yavaş ülkesine taşıyormuş.
Bizim hırsız ve unutkan ülkenin halkı ve kralı da bu gelen yabancılara ilkten kızıyor, ertesi gün olanları unutuyormuş. O nedenle, ülkelerinde bulunan yabancı hırsızları, kendilerini ziyarete gelmiş dostları zannediyorlarmış. Bu durum senelerce devam etmiş ve günün birinde bizim ülkenin bütün malı mülkü tükenmiş.
Halk çalacak mal bulamadığı için şaşkınmış. Tanrıya, “bizim gibi dürüst insanlara bu yaptığın hak mı?” diye hesap sormaya başlamış halk. Kral da kızgınmış Tanrıya. “Ben halkımı iyi yönettim, komşu ülkelerle iyi ilişkiler kurdum, kimseye kötülük yapmadım, niye bir türlü zengin olamadık ?” diye yakınıyormuş.
Hem halk, hem kral, sıkıntı ve yokluk içinde Tanrıya dua etmeye başlamışlar. Mal kalmadığı için, hırsızlıkla vakit harcamadıkları için (çalışıp üretmeyi bilmiyorlar zaten) dua etmeye çok vakit bulabilmiş halk.
Ve sonunda Tanrı bu ülkenin halkına acıyıp… onlara hafızalarını geri vermiş…

Tek kitap için Türkiye’den sipariş maliyetli olur. Almanya siparişleri için bu adresi kullanabilirsiniz. buRAK özDEMİR yazılınca bütün kitaplar çıkıyor.  www.turkkitap.de

sevgiyle

www.traileraddict.com/…

tim burton’ın yapımcılığını yaptığı bir animasyon, fargmandan baya etkilendim güzel bir şeye benziyor
lider karakterin adı 9 ve film 9-9-09 da gösterime girecekmiş : )

www.imdb.com/title/tt0…

“9 doğduğu zaman, Kendini kıyamet sonrası dünyada bulur. Tüm insanlar yok olmuştur ve o da kendi gibi insanları da yoketmiş, kendilerinin de peşinde olan makinalardan kaçan diğerlerini şans eseri keşfeder. Saklanmak boşunadır. Hayatta kalmak istiyorlarsa karşı atağa geçmeli ve makinların kendilerinden ne istediğini anlamalıdırlar. Medeniyetin devamı sadece onların elindedir.”

Yasama farkli bakabilmekle ilgili bu müthiş karikatürleri enfes bir müzik eşliğinde TDG Ailesi’yle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum. Sevgi ve saygilarimla.

Eee ben karikatür göremiyorum. Hani hani?

TDG ile dünyam değişti, değişiyor ve daha da değişecek..hiç durmadan dönüyor dünya hem de hiç durmadan..ben de duramıyorum sanki..içimde bir şelale..belki hepimizin içinde olan..aynı yere dökülüyor..kaynağı aynı ama kolları ayrı bir nehrin kolları..birikiyor yine kaynağın özünde..taşıyoruz..aynı yere..öze..dönüşüyoruz..hiç durmadan..her gece gülümseyerek uyuyorum ve her yeni sabah gülümseyerek uyanıyorum ve bunun için her fırsatta teşekkür ediyorum Rab’bime, Kur’an-ı Kerim’e..Bıkmadan usanmadan teşekkür ediyorum..mutluyum..anlatmak istediğim çok şey var..anlatamıyorum..teşekkür ediyorum sadece..şükrediyorum..şükretmek olmaktır :)

Cok uzun zamandir yanliz olmadigimi biliyorum ve artik cok huzurlu ve mutluyum. Ben kitabi okuduktan sonra zaten ayni kisisel devrim kartlari gibi isletiyordum, ama kartlarida almadan edemedim cok ise yaradigini söylemeliyim.

Senden ricam; almancaya cevrildimi su an bilmiyorum cevrilmediyse lütfen bu konunun da üzerine de egilip sonuclandirman. Kitabi tavsiye ediyorum, fakat buradaki türkler türkce okumakta zorlaniyorlar bu kitabi türk alman herkesin okumasini temenni ederim.

Bu kitabi ortaya cikarma yürekliligini gösterdigin icin ayrica kutluyorum ve cok tesekkür ederim yüregindeki hazinenin farkina varip ulasmaya calisan herkes adina Seni sevgiyle kucakliyorum.

Yeni yil oncesi matbaamizi degistirdik. 2 yildir kitabimizi basan matbaamizla yolu ayirdik. Nedenine gelince. Cok cici insanlar. Fakat tdg’nin artik bir mal olarak gorulmesi ve isin rutine girmesinden şikayetimiz vardi biraz. Kitabin teslimi bir ayi bulabiliyordu. En onemli kismi bize heyecan lazim heyecan. Surasini soyle yapsak nasil olurlar lazim.
Velhasil uzun arastirmalar sonrasi yeni matbaamizla anlastik. Bu arada size ilginc bi bilgi. Yeni matbaa cok saygin bir matbaa olmakla birlikte, tesisleri bi gezdik ki acayip dindar eserler basiliyor : ) Yani onca namaz ilmihallerinin arasinda Tanri’nin dogum gunu… 2009 oncesi ilginc bir fotograf oldu.

Bu arada güzel haber. Hani benim çok sevdiğim bir kitap kağıdı çeşidi vardı. Bi türlü edinememiştik. Güzel haber şu ki, artık kitaplarımız o kağıda basılacak : ) Bir başka güzel şey de. Çok değil azıcık, koleksiyon amaçlı, 300 tane kadar hard cover Tanrı’nın doğum günü sipariş vermiş olmamız. Bayılırım. Amazon kitapları kitapları gibi sert kapaklı TDG’lerimiz gelecek. Eski matbaada bi türlü basamadığımız minik TDG baskılarını da artık basabileceğiz. Bu da güzel bir başka haber.

Babamla gittik matbaaya. Tanrı insanı İstanbul trafiğinden korusun… Otobusle. Çok merak ediyodum, metrobüse de binmiş oldum. Nası buldum. Bi kere bunların normal körüklü otobüsten pek farkı yok. Bunlar kiralık olanlar. Asıl uzun olanlar değil. Kandıramazlar beni. Şu an keramet, yolun boş olmasında. Jiiüüvv diye gidiyorsun. Yanda arabalar beklerken. Bu arada bu tercihli yol meselesi İngiltere’de de gündem olmuş. Meşhur Top Gear programının sunucusu, “Fakirler gidecekleri yere neden benden önce gitsinleri ki?” demişti. Ayyynen öyle. “Fakirler” artık jiiüüvv diye ışınlanacak, mersedesler trafikte bekleyecek. Yeni dünya düzeni : )

Otobüste dönerken bir vatandaşımız beni çok güldürdü. Babamı da. Çok komikti. Olay şu. İçerde camlar kapalı. Şöför kaloriferi çalıştırıyor. Vatandaş pişmiş durumda. Şöför bey alo malo hiç ses yok şöförden. En son babam şöförün tepkisizliğine kızdı kalkıyodu, baba dur buradan söyle ne söylüyosan dedim. Bi bağırdı adama. Töbe. Bunun üzerine herkes bağırmaya başladı adama. Neyse o da herkesin kendisine bağırmasından hoşlanıyo olmalı ki, yoğun istek üzerine havalandırmayı açtı. Buraya kadar birşey yok. Komik olan o bağırmaların arasında bir vatandaşımızın işin içine siyaseti sokmasıydı. Şöför kaloriferi kapatmadığı için şöyle bağırdı kendisi: NE BİÇİM BELEDİYE BU!

Yani otobüste giderken baktın sıcak oldu, direk belediye başkanını arıycaksın. Sana vantilatör getirecek. Meşgulse biriyle gönderecek. Yalnız daha asıl sürprize gelmedik. Babam vatandaşa seslendi: “Kardeşim konunun belediyeyle ne alakası var?” Evet efendim. Asıl bomba bundan sonra patladı. Nükleer bomba. Vatandaşımız, belediyenin kötü olduğunu anlatmak için bize şu örneği verdi bağırarak: “Zaten bu metrobüsler de tersten gidiyor. Yanlış otobüs alıyolar. Hiç bakmıyolar mı alırken?”

: D

Bilmeyenler için, ters gidiyodan kastedilen şu. Gidiş soldan, geliş sağdan. Ters yapmışlar. Neden, yolcu peronlarını yolun ortasına koyabilmek için yönleri değiştirmişler. Kapılar içeri doğru açılsın diye. “Alırken bakmıyolar mı bunlara?” kısmı sırtımın ağrısını ikiye katladı : D 

Otobüsten indik. Bir kırtasiyecinin önünden geçiyorduk ki, kendimden geçtim bir an. Hani şu küçük kitapçıklar projemiz vardı. İşte o kitapçıklar için renkli baskı kağıdı istiyordum fakat istediğim rengi bir türlü bulamıyordum. Bekliyoduk öyle. Bir bakarsın ki vitrin ağzına kadar o renk kağıtlarla dolu. Ve %70 indirim var. Ve arabamız yok. Ve eve bi dünya uzağız. Ve benim sırtım ağrıyor… Bu projeyi ne kadar istediğim sınamadan geçirildi resmen : ) Sonuç? Dünya kadar renkli kağıt var şu an evde. Rüya gibi. Çivi çiviyi söker diye boşuna dememişler: )

Tanrı’nın doğum günü zaten belli bir zaman geçtikten sonra, insanlığa mâl olacak. Bu yüzden bir hak iddiam yok. Bu benim açımdan doğru olan duruş. Onların açısından doğru olan duruş ise, “okudum” diyebilme dürüstlüğünü göstermek. Geçen zaman zarfında, tanınan, bilinen, koca koca yazan insanların, taklit Tanrı’nın doğum günü kitapları yazdıklarını gördük, böyle bir sürü şey gördük, hepsi silindiler, gittiler. Söz ve öz bir bütündür. Etki denilen, söz ile özün bir sinerjisidir. “Tanrı’nın doğum günü’nü okudum ve etkilendim” deme dürüstlüğünü gösteremeyen bir insan, taklit ettiği o kitabın özüyle çelişir, sözlerini de bu yüzden kimseler duymaz. Söz, özünü bekler çünkü…: )

2009 Tanrı’nın doğum günü için çok güzel bir yıl olacak bu ayrı bir konu. 2009 süper bir yıl olacak sözümüzün kimseyi, bekleme haline sevk etmemesi, 2009′un çaba gösterenlerin yılı olacağını anlatmak maksadıyla yapmış olduğumuz bir duyuru efendim.

öncelikle söylediklerimi lütfen ama lütfen anlamaya çalış çünkü bazı yerlerlerde çok karmaşık olucak :) şimdiden söylemesi :)

belki haberin vardır, senin ve tdg’nın hakkında biçok bilgi ve düşüncelere yer verilmiş geçenlerde hatta dün baktım,tdg’yı OKUYAN, altını çiziyorum okuyan bazı kişiler, kitap hakkındaki düşüncelerini belirtmiş, “orijinalliği tartışılır…ne biçim iş bu” derken bi yandan da “süper bi kitap, mükemmel ötesi, hayatımın kitabı!” falan da denmiş, tamam abartıyo olabilirim, ama eğer siteye girip bakarsan insanların ikiyüzlü davrandıklarını görebilirsin. lütfen, amacım ne seni, ne okuyanları, ne de kitabı kötülemek, ama sadece hatırlatmak isterim, “kitabınızı çok çok çok beğendim mükemmel süper bi iş başarmışsınız!” gibi uç yorumlar yazan insanların içlerindeki gerçeği, dürüstlüğü de bi düşün. tekrar ediyorum, bunları yazmamdaki amaç asla kötü değil, inan bana. öyle olsaydı oturup yazmazdım bile, objektif bi bakış açısıyla söylüyorum gözlem ve düşüncelerimi ki başka bi bakış açısından da görebil. “ne biçim genç bu, resmen laubalilik!” diye düşünüyo olabilirsin ama hayır sadece samimiyet bu : ) diyosan ki “yok ben bunların zaten farkındayım niye tekrar söylüyosun?” zamanını aldım. olsun, sağlık olsun : D

kitap hakkındaki düşüncelerime gelince (mesajım biraz uzun oldu farkındayım :/ )
dona’yla konuşma şeklin biçok insanın aksine beni şaşırtmadı. hayır gerçekten şaşırtmadı, öylesine söylemiyorum, internet çağı gençlerindenim ben de, ondandır belki : ) kitabı 2 kere okudum, ilham kaynağım oldu, biçok kişiye Tanrıyı hatırlatan bi araç oldu. bunu kaçıncı gere okuyosun bilmiyorum ama cesaretin ve temiz kalpliliğin sayesinde öğrenmesi/bilmesi/hatırlaması gereken herkes kitabı okudu. okumayanları, yukarda da yazdığım gibi okuyup da aksi yönde eleştirenleri, (iki)yüzlüleri yargılama, zamanları geldiğinde, onlar da bize, sevgiye katılıcaklar. bu arada, konudan da saptım, kitabı sevdiğimi söylemiş miydim? : )

buRAK abi, umarım zamanını fazla almadım. kaçıncı kere diceksin ama bunları sevgi ve samimiyetle yazıyorum. 3. taraftan (zaman taraflar olarak ayırma zamanı değil, bunu da biliyorum, ama başka türlü anlatamazdım) diğer 2 tarafa dair küçük bi kuşbakışı sadece. her zaman fikirlerine açığım, konuşuruz, tartışırız. zaman bulabilirsen ne mutlu yeni düşüncelere. tekrar çok sağol. kendine iyi bak :) Her zaman sevgiyle.

A- Üşenmiş olabiliriz şıkkı. Hiç olur mu, insanların hayatını değiştirebilecek bir hareket, unutulur mu hiç, bu şıkkı eledim hemen.

B- Benim eş ve dostlarım cep telefonu kullanmıyorlar o yüzden gönderemedim şıkkı. O zaman telex göndermeyi düşünebiliriz.

C- Eş ve dostlarımın cep telefonları var fakat bende yok şıkkı. O zaman sadece isimleri alalım, başka bir kanal üzerinden bize ulaşırsa numaralar, sizin adınıza “falanca kişi, size ulaşamıyormuş sizden haber bekliyor” diye haber edelim. Aralar açılmasın : )

D- Eş ve dostum yok. Olsaydı gönderirdim şıkkı. Hmmm.

E- Benim bütün eş ve dostlarım zaten TDG okudu o yüzden göndermeme gerek yok şıkkı. Bu bir rüya olmalı..  İşte şık diye buna denir. En şık numara bence bu : )

Yazı karakterinin adı “Ransom”. Rehine : )

parca-3

Ey güzel söz, kokusu nefis öz;
bize ” işte şimdi yaşamaya hazırız ” dedirten dost,
selam sana,selam sana,selam sana

AŞK böyle bir şey işte. İçinde taşan. Dur durak, kap kacak bilmeyen.
Şekillerden,sınırlardan çok uzak. Canını kanırta kanırta acıtan, acının lezzetinden sarhoş eden. Şölen başlasın dedirten -ki her gece şölen AŞK a.
YOKluk ne güzel şey değil mi ?

buRAK Atına bindik LÂ yı da yanımıza kattık.
İLLA dedik, dilimizi bağladık.
AMAN ALLAH ım bu ne hız!
Korkuyor muyum sahi?
Hayır!
VARLIĞIMDAN KAYNAKLI YOKLUĞUM buRAK ATINI BULDU
KOR-K-MUYORUM,
SADECE YOL ALIYORUM.
YÖNÜNÜ BİLMİYORUM AMA KAR TOPU GİBİ HER AŞAMADA BÜYÜYORUM,
M GİDİYOR Z GELİYOR VE BÜYÜYORUZ.
EĞER ERİMEK GEREKECEKSE BU YOLUN SONUNDA
RAZIYIM EY GÜNEŞ!
KARDANADAM GİBİ ERİMEYE ,SAYGI İLE KARŞINDA.

SEVGİLERİMLE DEMEK YETMİYOR AMA..

Butun bunlardan once icimdeki huzuru aksettim duvarlarima, askin renkleri ile boyadim cerceveleri. Sevgi tutsuleri yaktim, pozitif enerjiyle doldurdum dort bir tarafi. Bazi gorunmeyenlerle susledim. Ihtiyacim olan maddelerin disinda, gercek ihtiyacim olan maneviyatla donattim magarami. Sevgiyle, inancla, huzurla, olumlu dusuncelerle, iyilik dileklerimle
Hamd u senalar olsun, daim olsun. Isteyen herkesin olsun…..

Hepinize kolay gelsin………

DEĞİŞTİR.

Ev değiştirme değil. Evi değiştirme… Onunla bunun yerini değiştir. Hatta mümküne geliştir. İyileştir, güzelleştir. 

Yeni yıldan yenilik bekleyen herkes, her gün içinde yaşadığı ve artık kanıksadığı evinin şeklini değiştirsin… Çok şey bekleyen çok değiştirsin. Biraz değişim isteyen de ufak rütuşlarla yetinebilir. Evimiz, dünyamız. Ve beynimizde artık ezber tutmuş bu mevcut ev programını, bir kere bozmamız durumunda, dünya gerçekten hareket etmeye başlayacak, değişimi kendi elimizle tetikleyeceğiz.

Banyo ile mutfak yer değiştiremez : ) Halılar da tavanda değil yerde durmalıdır (halıları tavana tutturmak da olası : ) Bunlar kırmızı çizgilerdir. Bunların dışında herşey değişebilir. O koltuk neden orada durmak zorunda? O odayla bu oda neden yer değiştirmesin? Hadi bakalım iş başına : ) 

Bizim evde yoğun bir çalışma var. Salonun yerleşimini komple değiştiriyoruz. Kardeşim sizin salon çok sıkışık duruyor dediğinde, refleks olarak hırrrladım hemen. Değişime direniş olmazsa olmaz. Sonra biraz sorgulayınca evet dedim, daha farklı bir yerleşim neden olmasın. Babamı bile çağırdım, epey köklü işler peşindeyim : )

Kendi adıma yeni yıl öncesi evi değiştirme projesini gelenekselleştireceğim. Değişime hizmet eden herşeyi rutinleştirmek serbest çünkü. Hem de sonuna kadar.

Herkese kolay gelsin.

Ama insanın elinde değil değil mi? El kadar bebeyi memnun etmek insanı şarj ediyor bir anda değil mi? Onun yüzünde huzurlu bir ifade görebilmek ….Off devam edemeyeceğim.Yoksa kızımı uyandırıp ona sarılıp seni çok seviyorum diyeceğim.ve bu bana uykusuzluğa patlayacak :)

ama önce can sonra canan.Önce buRAK sonra EmİR…

Incittigim ilk gun Emirbebe’nin annesi arayip dayısı yetiş demesin mi.. Aglama krizi… Bakicisini ve annesini tuketmis. Hemen geliyoruz dedim ama kıpırdayamıyorum. Yamuk yamuk ciktik yola. Viyak sesinden gecilmiyor ev. Kucagima alicam fakat kol kalkmiyor. Kucak da yetmiyor, illa Superman yapip ucurucaksin, durdugun anda agliyor. Yarım saat kadar uctuktan sonra, boyle bi sıcaklık hissettim. O gun eve geldigimden beri bi bicak var sanki orda. Bu arada voltaren bisey cikarmis. Kocaman islak bi bez. Yapistiriyosun, agriyi cekiyormus. Bana islemedi gerci ama guzel bir icat.
Yeni yıl yazısı da benim için bir ilk. Ust duzey agri esliginde yazdigim ilk yazi. Taşın altına elini sokmayı anlatmak icin bundan dogru bir zaman olamazdi. 2009 oncesi… Altına girdigimiz yük çok büyük. Bu kadar ağrı olucak tabi.

Kozmos, klişeleri komut olarak kabul etmiyor ve bu temenniler ne yazık ki bir türlü yerine gelmiyor. “Allah şifa versin” denilen bir sürü hasta ölüyor bu yüzden. Parayı cebine koyarken “Allah bereket versin” diyen yüzbinlerce esnaf, ekonomik sıkıntıdan kıvranıyor. “Bereket vermediği için”.

Tanrı, hepimizden gençtir. Ama kulakları biraz ağır işitir. Yürekten söylenmeyen hiçbir sözü duymaz. Bedeli gözden çıkarılmayan hiçbir siparişi kargoya vermez. Şimdi otursam “Yar bana bir Ferrrari” dersem, zil çalıp buRAK bey buyrun arabanızın anahtarları der mi kimse bana? Demezler di mi : ( Böyle söyleyince şaka gibi duruyor ama insanoğlu tanrıya halâ bu şekilde dua ediyor. Allahım bana Ferrari. Allahıma bana morgıç taksidi. Allahım şu kilolarımı benden al diyen bile var…

Nasıl olacak o? Sen yiyeceksin yiyeceksin. Hareket etmeyeceksin. Sonra Allah senden o kiloları alacak. Senin bu duanı kabul etmesi için Allah’ın, evrenin dinamiklerini değiştirmesi lâzım. Yani sen, kilolarımı benden al derken aslında, “Allahım yerçekimini kaldır” diyorsun. İsterse kaldırır kaldırmasına da, bu sefer de, şikayet gelir, yerçekimi duasına çıkar diğer insanlar. Senin irade gösterip harekete geçmen daha pratik olur. 

O yüzden gerçek-üstü temennileri bıraksın herkes. “Dua” olgusunu, yeni baştan programlasın.

Yeni program şu: Dua = Sipariş. İstemek yerine Ismarlamak.

Cebinde hesabı ödeyebilecek gücün varsa, sipariş ver. Sahibi ol istediğin şeyin.

Uğruna poponu kaldırıp, sıkıntı çekebileceğin, bedel ödeyebileceğin bir fikrin varsa dua et. Dua etme. Duanı sipariş et. Önce sen kendini ciddiye al. Sonra bak neler oluyor. 

Telli baba türbelerine eciş büçüş evler çiziyor insanlar. Duaya karşılık gelen ev, çizimdeki kadar eciş büçüş olsa, yüzüne de bakmaz o evin, bu da ayrı konu. İnsanları ev sahibi yapabilecek mekanlar varsa, bunlar ancak emlak ofisleridir. Ya da bankaların ev kredisi masaları. Bunun dışında zaten paran cebindeyse, o zaman ne dua ediyorsun? Aç ilanlara bak. Beğendiğini al gitsin, Tanrı’yı ne karıştırıyorsun. O da görsün beraber seçelim mi maksat? E o zaten bütün evleri görüyor.

Telli baba türbelerine giden insanlar, “cahil insanlar” değil mi? Okumuş, kültürlü, dünyayı takip eden, kariyer sahibi insanlar gitmez di mi telli baba türbelerine? Bu dua anlayışı cahil insanların dua anlayışıysa, BU MAİLİ ARKADAŞINA FORWARDLA BİR DİLEĞİN GERÇEK OLSUN mailleri bizlere nereden geliyor acaba? Günde 20 defa… Buna ciddi ciddi inanmış olmalılar. Bu kadar modern insanlar, bu post-modern-hurafelere nasıl inanıyorlar ben de buna inanamıyorum işte.

İnternet üzerinden iletişim ve pazarlama üzerine bu kadar literatür taradım. Daha “Bu mesaj şu kadar bin insana ulaşırsa Microsoft o ailenin kızını ameliyat ettirecek” şeklinde kurumsal bir internet aktivitisine rastlayamadım henüz ! Sponsor linklerine tıklanması, yapılan tık başına şu kadar cent hakediş elde edilmesi… Bu uygulama belli ki, kulaktan kulağa, bilgisayardan bilgisayara, yayıla yayıla, içinde link filan barındırmayan posta mesajları haline gelmiş. Bunları ölçümlerse Ulu Manitu ölçümler. Microsoft’un falan harcı değil bu iş…  

“Bize şunları şunları getirsin”ler eşliğinde, bir yeni yılı daha karşılamak üzereyiz. Ben söyliyim. Bu yeni yıl, istisna insanlar dışında hiçkimseye hiçbirşey getirmeyecek. Bir çoklarımız aynı sıkıntıları çekmeye devam edecek. Aynı  çamur gölünde aynı patinajlar. Aynen devam. Gelecek sene bugünlerde, geçen sene için sıradan bir sene olarak yorumlayacağız. Büyük çoğunluğumuz için 2009, birkaç sene sonra hiç hatırlanmayacak bir yıl olacak. İleride 2009′u sadece kişisel devrimciler hatırlayacak. O yıl şunlar şunlar olmuştu, bunlar bunlar gelişmişti diyebilenlerin hayatında iz bırakacak 2009. Daha net olarak söylemek gerekirse, Bir çoklarımız 2009′u YAŞAMADAN GEÇİRECEK… Özgeçmişlere eklenmiş, +1 rakamlar… 2009 da onlardan biri olmasın.

Her yılbaşında güzel ama altı doldurulmamış dilekler, ya sonrası? Sıradan, birbirini kovalayan yıllar…  İyi ki seneler 365 gün sürüyor. 1 yıl, 20 bin gün sürseydi  55 senede bir kutlanacaktı yılbaşları. Hayatımızda bi kere görecektik sene başını. “Yeni” kelimesinin içini boşaltarak kendi kendimize yaptığımız bu dolduruş terapisinden de mahrum kalacaktık böylelikle.

Yeni yıllar kutlu ve de mutlu olsun. Süsleyelim her yanı. Güzel dileklerde bulunalım. Sevinelim mutlu olalım. Hiç itirazım yok. Ama tüm bunları yapıp yapıp… Senede bir gün yenilik dileyip, ondan sonra 364 gün yan çizmeyelim. Yenilikse, gerçekten yenilik… Diyetlerin hep pazartesi başlaması gibi, “yeni” kelimesi de aralık sonu sloganı olmasın. Ocak bitti mi, tükenmesin, Ağustos Ekim’de de de çıksın bu meyve. Yeni yıl bize şunları şunları “getirmesin”. Biz onları onları içeren bir yıl getirelim kendimize. Yeni yıl birşey getirecekse, bizi kendimize getirsin. Bir de bu getirme diyince benim aklıma bizi dünyaya leyleklerin getirmesi geliyor. Kimse getirmedi kardeşim. Bi akşam televizyon izlemeyip, aksiyonda bulundu bizimkiler. Sizi bilmiyorum ama ben böyle geldim dünyaya. Birileri sipariş etti, ben de geldim. 

İlkel toplumlar “getirtir”, gelişmiş toplumlarsa “gider-alır”.

Bu vesileyle, yepyeni bir yıl diliyorum hepimize.

Efendim insanın hatası bu kadar da yüzüne vurulmaz ki : ) Yanlışlık derhalen düzeltildi.

Bu arada… “Ben internetten sipariş vermeyi beceremiyorum” diyen dostlarıma sesleniyorum. Becerememe diye birşeyi kabul etmiyorumm. Çok kolay. Bayram tatilinde sipariş sitesini onlar için sadeleştirdim. Kafa karıştırıcı gereksiz sorular ayıklandı hep. Fakat bu da yetmez. 1-2 gün içinde “Acemiler için internet alışverişi – çizgiroman anlatımı” yayınlıyciiz. O zaman herşey çook daha kolay olucak.

Ama henüz önüme aradığım kitap çıkmadı.Gerçi sana birşey sormaya gelmiyor, hemen işi üstüne alıp üretmeye başlıyorsun.Ben sadece bir tavsiyen olur mu diye sormak istemiştim.

Ben O’nu bir peygamber gibi değil normal bir insan gibi tanımak istiyorum.Neler yapmış nerelere gitmiş kimlerle tanışmış.Baktığım tüm kitaplarda O’nu öve öve btiremiyorlar..Ekledikleri sıfatlardan okumaya mecal kalmıyor,cümlenin başını unutuyorsun.Acaba var mıdır bir tavsiyen? Saygı sevgi hürmet

“Çapraz sorgu” dediğim bi bi teknigi tavsiye edebilirim. Komunizmi komunizm eleştrisinden inceleyeceksin. Mevlana’yı Rumlardan, Hazret-i Muhammed’i de HRISTİYANLARDAN dinleyeceksin.
Doğru bilgiye rastlama imkanın digerlerine oranla daha yuksek.

Tüm bunlar aşağıdaki bilinçle yapılabilirse, yararlı bi araştırmaya ulaşılabilir:
TARİHLE İLGİLİ OKUDUKLARININ ANCAK YÜZDE BİRİ DOĞRUDUR. O DA ŞANSLIYSAN…

Bu güzel programın ilgisine çook teşekkür ediyorum. İlerisi için sözüm olsun.

Bu konuda yani agaclar ve ozellikle “okaliptus” agaci konusunda harakete gecmemiz gerekir diye dusunmekteyim…

“Suphesiz; İman; ameller olmayinca hiçtir”
Hic suphesiz ameller ancak niyetlere göre degerlendirilir ve karsilik bulur.

Yani tutarli olmaliyiz, inancimizi ruhsalligimizi sinayan bir suru olay meydana geliyor,
Yalnizca saf ve iyi niyetiniz ile kuantumda gercekligi degistirebilirsiniz..
Cern deneyinin durdurulmasinda bu kanitlanmistir…!
Onlar şimdi sistemi tamir etmekle uğraşıyorlar, mıknatıslar nasıl bozuldu bilemiyorlar?
Simdiden sana ve okurlara tesekkur ediyorum…
Mail adresleri asagida, sizler cogaltabilirsiniz…
Harakete gecmek icin simdi,

Sevgiyle kalin, hep uyanik olun

17 ARALIK 2008 TEKSAS’DAN SEVGIYLE KALIN……

Doğumgünü kediyemiz namı değer Paşam kocaman bir erkek olma yolunda hızla ilerliyor. Birkaç resmini paylaşmak istedim sizinle. Paşam’ın eve gelişiyle birlikte evimiz daha bir güzel, daha bir neşeli oldu. Çok teşekkür ederiz bizi Paşam’la buluşturduğunuz için. Sevgiyle kalın.

Paşammm… İsim çok güzel olmuş. Geçen gün bi mesaj daha gelmişti sizden yanıtlayamadım. İkinci kediler üzerine… Ben özellikle çalışan insanlar için bir değil iki kedi tavsiye ediyorum. İki kedi =  bir kabile  : ) Birbirleriyle çok güzel ilgileniyorlar. Bir de şöyle çok bilimsel bi açıklamam var: Ha bir kediii, ha iki kediii : ) Harcanan kalori çok fazla değişmiyor. Fakat 3 kedi için aynı şeyi söyleyemiyorum. Evde anarşi ortamı oluyor : ) İkisi gruplaşıyorlar (Yaşasın-Sıpa) ve biri dışarıda kalıyor (Tosun). Yaşasın ve Sıpa o kadar büyük bir aşk yaşıyolar ki. Anarşi dediğim şeyi, ağır çekimde izliyoruz hemen. Bir gri ve bir sarı kedi mutluluk içinde koşup oynamaktadırlar. (Ağır çekimde kırlarda koşturan kediler). Bu sırada, Tosun abi gelir. Kedi dilindeNe oynaşıyosunuz ulen der. Bi tane sarıkediye patlatır, bi tane de gri kediye. Bıhuaaa şeklinde bir ses çıkmıştır. İki kedi yuvarlanmaktadır. Ağır çekimde : )

Bu arada sipariş sitesine yakında Doğumgünü kediyeleri diye bir “ürün başlığı” açıyoruz. Bizde kedi çook. Hayırlısıyla kedi sahiplendiricez sitemizden. Kargosu, kadevesi dahil Sıfır YTL’den vericez kediyeleri. Bu arada kedi “sahiplendirmek”. Bahar bi kitap almış. Kedi sahiplerinin başucu kitabı. Kitabı gördüğümde dedim ki bu amca kedi olayını yakalayamamış. Kediye sahip olunur mu hiç? Bi anlasa adamı tırmık tırmık eder. Evarkadaşım diyebilirsin en fazla. O da evin yüzde 51′i onun olmak şartıyla : )

orphaned-land-07-building-the-ark-

İyilik güzellik esenlik barışıklık dileklerimi
(selâmlarımı) iletirim;

Kitabınızın değerini anlayabiliyorum.

Doğru olanın, doğru olduğunu anlayabilmek(âmenû; imân; emin olmak)
doğru bilgi ışığı(nûr) ile insanları aydınlatmak;
yozlaşmağı, doğru bilgi ile düzeltmek(ıslâh) için
yaptığınız çalışmalarınızda(Amele sâliha)
başarılar dilerim; teşekkürlerimi iletirim.
—————————————————————–
Kur’ân’ın doğru tercüme edilmemesi,
Allâh’ın resülüne ait olmayan özdeyişlerin
ve geleneklerin de, kutsal kabul edilerek,
Allâh’ın hükmüne ortak katılması
ve onlara öncelik verilmesi sonucunda:
farklı dinlerin, farklı mezheplerin ortaya çıktığı
inancındayım …
————————————————-
El RAHMÂN Sûresi’nin 6. ayeti

55.0     Adı: El-Rahmân;
en çok O sevdiği için en çok iyilik eden
en iyi koruyan;
Mutlak Tanrı’nın(Allâh’ın) özdeyişiyledir

55.6    “Yıldız ve Ağaç secde eder”
————————————————-
buyurulmasına rağmen,
Kur’an-ı Kerim Meallerinin çoğunluğunda:

“… bitkiler  ve ağaçlar secde eder …”

denilerek “Yıldız” kelimesi “yok” edilmiştir.

Bildiğiniz gibi, Arabî lisân’da,
“Necm”    : “Yıldız”     demektir.
“Kevkebe”: “Gezegen” demektir.

“Necm” kelimesinin “yıldız” demek olduğunu
kendi çocuklarını tanıdıkları gibi
tanıyabilen meal yazarlarının çoğunluğu,
“yıldız” kelimesini, hangi gerekçe ile yok edebilmişlerdir.

En’am Sûresi’nin 76. ayetindeki(6*76)
“kevkebe”nin anlamının:
“gezegen” olduğunu,kendi çocuklarını tanıdıkları gibi,
tanıyabilen meal yazarlarının çoğunluğu,
“gezegen” kelimesini, hangi gerekçeyle, yok ederek
“yıldız” diye, kendi dillerine çevirebilmişlerdir.
————————————————-
55.6    “Yıldız ve Ağaç secde eder”

Bu ayetin dikkat çektiği konu nedir?

Dünya, bir kuyruklu yıldızdan arta kalan
toz bulutunun içinden geçerken
atmosfere giren gök cisimlerinin, atmosferde
tozlaşması ve şimşek çaktığında
azotlu sıvı eriyik(mâyi; midrâr) olarak toprağa girmesi,
toprak altındaki bakterilerce
biyokimyasal işlemden geçirildikten sonra
ağaç köklerinden ağaçlara
azot bileşimi olarak ulaşması;
bu işlemler sonucu
proteinli besinlerin oluşması konusuna
dikkat çekilmiş olabilir mi?

kökleri toprakta
dalları gökte bir bitki
—————————————————————–
Yunus Sûresi’nin 31. ayetinde:

10.31 … sizi gökten ve yerden besleyen kimdir ..
.
diye sorulmaktadır
————————————————————
Tübitak Yayınlarından
“EKOLOJİ” adlı kitabın 16. sayfasında,
besinlerin oluşumuna ilişkin
Azot çevirimi, kısaca açıklanmaktadır.

Tübitak Yayınlarından
“Evren” adlı kitabın 48. sayfasında:
bir kuyruklu yıldızdan arta kalan
toz bulutunun içinden Dünya’nın geçişine
değinilmektedir.
———————————————————-
Fatır Sûresi’nin 3. ayetinde:

35.3      … sizi gökten ve yerden besleyen
Mutlak Tanrı’dan(Allah’tan) başka bir
yaratıcı var mıdır hiç …

Enbiya Sûresi’nin 42. ayetinde:

21.42    gece gündüz demeden,
sürekli şekilde, sizi yediren
“El-Rahmân”dan başka kim dir;
yanıt: El RAHMÂN’dır yalnızca;
rabblerinin “akıl defterini”(21*10)
önemsememektedirler;
rabblerinin “memorandum”undan
yüz çevirmektedirler, onlar

Hıcr Sûresi’nin 56.ayetinde,

15.56    İbrahim demişti ki:
en çok O sevdiği için(rahmet ettiği için)
rehberlik eden rabbinin
referans kitabından(31*3)
uzak duranlar; bir başka ifadeyle,
rabbinin gerçek sevgisinden(rahmetinden)
uzak duranlar,
doğrusunu bulamayan kimselerdir

Lokman Sûresi’nin 2. ve 3. ve 4. ayetlerinde:

31.2      hakemlik ederek, doğrusunu açıklayan
referans kitab’ın gerçek kitap
oluşunu ispat eden,
sıradışı kanıtlardır bunlar
31.3-4   ölüm sonrası hesaba çekileceğine inanarak
öğretiyi doğru yerine getiren;
ılmen ve cismen
en kalitelisini veren iyi insanlara rehberlik eden
bir referans kitabı olarak,
ve gerçek sevgiden(rahmetten) kaynaklanan
karşılıksız bir iyilik olarak

armağan edildiği bildirilmektedir

Şûra Sûresi’nin 8.ayetinde:

42.8     eğer Allah dilemiş olsaydı;
insanları, ecelleri gelene kadar, serbet bırakmaz;
onların tümünü Allah’ın gerçek dinine uyan
bir tür yapardı;
fakat, Allah, gerçek sevgisine
(rahmetine) dahil olmağı dileyen kimseyi
rahmetine(gerçek sevgisine) dahil eder;
gerçeği ispat eden kanıtlar besbelli olmasına rağmen,
yanlış inançlarında inat edenlere gelince,
onların ne bir akıl hocası; ne koruyucu bir dostu;
ne de güçlü bir kurtarıcısı olmayacaktır …
———————————————————-
“Kur’anı Kerimin Meali” adıyla yayınlanan kitaplar,
doğru anlamı veren(lisânı sâdık) çeviriler değilse;
sözünü öncelikle dinlememiz gereken rabbimizin sözünü,
doğru anlamamız elbette mümkün olamamaktadır;
bu yüzden, “bilim” ile “din” arasında çelişki var sanılmaktadır.

Çeviri dili aslına sadık olursa
doğruluğu kanıtlanmış “bilimsel bilgiler” ile
gerçek “ilâhi öğretinin” çelişmediği görülecektir;
çünkü Evren’de her şey, Allah’ın sevgisi, koruması(rahmeti)
ve bilimi(tam ve doğru bilgisi) üzere rabbinin(efendisinin)
buyruğuna bağımlı hareket(tesbih) etmektedir.

Ayetlerin, kendi dilime yaptığım
çevirisini eleştirinize sunmaktayım;
doğru anlamı taşıyan bir çeviri
(lisânı sâdık bir tercüme) değilse,
beni lutfen uyarınız; sizin görüşünüzü de alarak,
doğruyu bulmak isterdim; çok teşekkür ederim.
——————————————————————-
Gençler, doğru bilgileri verenleri dinlerlerse;
doğrusunu anlamağa çalışırlarsa
doğru bilgiler gençlere aktarılmış olur
(lutfen bakınız: 31*17 nolu ayet ve 39*17-18 – 55 nolu ayetler;
67*10 nolu ayet).

Doğru bilgi, genç nesillere,
genler aracılığı ile aktarılamaz
(lutfen bakınız: 16*78 nolu ayet ve 76*1-2-3 nolu ayetler).

Genler aracılığı ile, yalnızca, fiziki özellikler aktarılabilir
(lutfen bakınız 4*1 nolu ayet ve 49*13 nolu ayet).
——————————————————————-
Kur’ân’ın doğru tercüme edilmemesi,
Allah’ın resülüne ait olmayan özdeyişlerin
ve geleneklerin de, kutsal kabul edilerek,
Allah’ın hükmüne ortak katılması
ve onlara öncelik verilmesi sonucunda:
farklı dinler, farklı mezhepler,
ortaya çıkmaktadır …

Kur’ân-ı Kerîm metni,
tıpkı, bir arkeloğun,
çok eski bir levhayı deşifre etmekte
gösterdiği dikkat gibi,
çok dikkat edilerek, tercüme edilmesi gerekir;
öncekilerin yaptığı tercüme,
yeterince araştırılmadan,
aynen kopya edilirse,
doğruyu bulmak mümkün olmayabilir …

Sayın: …. …..,  İnşaat Mühendisi
olmasına rağmen,
kendini “Göktürk Kitabeleri”ni deşifre etmeğe adadı;
tercümelerin yanlış yapıldığını 4 – 5 yıl önceki
bir “…. ….  programı”nda açıklamıştı.
————————————————————–
“Lisanı sadık”olmayan çevirinin sebebleri
şunlardır sanırım:

– Öncekilerin yaptığı tercümeyi
mutlak doğru kabul ederek;
doğruluğunu hiç sorgulamamak;
nesilden nesile aynen aktarmak

- Konuya iyi odaklanmamak;
ben bunu zaten biliyorum diyerek
yeteri kadar araştırmamak;

- Lügatların, sözcüğün,
zamanla değişmiş anlamlarını verdiğini unutmak

- Bilimin ve aklın devre dışı bırakılması(bağy: ayet no 2.213)
———————————————————————–
Size yazı göndererek
çok değerli vaktinizi alıyorsam,
lutfen beni uyarınız; size hiç gücenmem;
çünkü ben hiç kimseye haksızlık yapmam istemem.

Yazdıklarımı eleştirinize sunuyorum;
size danışarak doğrusunu bulmağı dilerim.

İyilik güzellik esenlik barışıklık dileklerimi yinelerim.

Ben tatilde naptım. Bayramda demiyorum çünkü, benim için bi tane bayram var o da şeker bayramı. Bu geçirdiğimiz, bayram değil. Çok acılar çekildi ve çektirildi çünkü. Neyse. Tatilde, herşeyden önce bol bol fırça yedim herkesten. Yazı yazmadım diye : ) Aslına bakarsanız yazı yazdım. Hem de 3 tane. Kurbanla ilgili değil. “Kurban” ile “bayram” kelimelerinin yan yana gelemeyeceğini anlamak için yazıya ihtiyaç olmadığı için. Bu bir ilim konusu falan da değil. Beynimizin yüzde birini kullanmamız durumunda rahatlıkla üstesinden gelebileceğimiz bir konu. Çok değil, yüzde sadece bir. Kültür seviyesi yüksek, kariyer sahibi, aklı fazlasıyla başında insanların bile “Ortak kesiyoruz. Biz olmasak da bu hayvan kesilecek nasılsa” dediği, bu lafı gerçekten mantıklı bulduğu  bir ortamda, bu konuda dil dökmeyi reddediyorum. Neyse II… Tek tek sorunsallar üzerinden tümevaramayacağımız çok açık. Tanrı’nın doğum günü,  temel ve çok büyük bir devrim üzerinden, tümdengelerek, sorunsalların çözüleceği bir süreç. O yüzden sabır. Çok çalışarak sabır…

Aslında yazı yazdım hem de 3 tane. dedim de Nerde bu yazılar? Yazıları yayınlayamadım bir sebepten. Çok enteresan birşey oldu burada. Herşey normal, bitirdim yazımı. Yayınla’ya bastım. Fakat içimden bir ses, bu yazı için erken olduğunu, bu yazının üstesinden gelemeyenlerin olabileceğini söyledi. Fakat düğmeye de basmış bulundum. Sonra da “Bana ne?” dedim. “Gelsin üstesinden.” Yayınla’ya bastığım anda sitenin yayını çöktü. Tıkır tıkır çalışan site, ben yazıyı girdiğim anda, durduk yerde çöktü. Sabah saatleriydi gören olmuştur belki. Çok sıradışı bir durumdu. Sıradışı olan, -görmüş olabileceğiniz- yayının kesildiği anda ekranlarda beliren yazıydı. “This account has exceeded its CPU quota”! Bu hesap, beyin kapasitesini aştı… Pes. Loglara girdim hemen. Bir anda böyle birşey nasıl olabilir? Loglara girdim ve baktım. Kilitlenme anında, kilitlenmeden sorumlu işlemi görebiliyorsun son satırlarda. Log, bilgisayarın kendi günlüğü. Zaten blog, log’dan geliyor. Loglarda, inanmakta güçlük çektim şöyle yazıyordu. Gerisayım, gerisayım, gerisayım…

Gerisayım demek. O yüzden durdurdum yazıları. Tekrar bakacağım ilk fırsatta.

İlk fırsatta diyorum çünkü fırsat daha yeni geldi. Hayatımda bütün tatillerle ilgili planlar yapmışımdır. Şu kitapları okuycam, şu kadar koşucam ya da şu kadar çalışıcam gibi. Hayatımda ilk defa bir tatilde planladığım şeylerin hepsini, hem de fazlasıyla yaptım. Şu an gözlerim kapanıyor olmasa mutluluktan uçucam. Aylardır uğraştığım işleri, bir başka sıradışı günde çözüverdim. Birşey yapıverdim. Birbirinden bağımsız bütün sorunsallar bir anda çözüldü. Rüya gibiydi.

İstediğim yeniliklerin dışında, siteyle ilgili çok büyük iki derdim vardı. Uzun süredir kafaya takmıştım bu konuya kafayı. Ve şimdi tamamdır, bitti : ) Oh. Birinci derdim SEO’ydu. SEO bir ilim. Bu çağın ilmi. Search Engine Optimization. Yani sitenin arama motoru uyumluluğu. Hani var ya, “ya buRAK site fıstık gibi, durup durup niye kurcalıyorsun”. Sitemiz fıstık gibi görünse de günlük yazılarıyla, Google küsüşmüştü. Günlük, SEO değildi. İçinde o kadar çok içerik birikti ki, Google günlüğü artık pas geçiyordu. Dert diye buna denirdi. SEO konusunda kimsenin net bir bilgisi yok. Olay, bilgilerin de ötesine geçmiş durumda. İş çok enteresan noktalara gelmiş. Bu konuda kitaplar okudum. Makaleler okumak ne kelime yuttum. Sayısız programlar çalıştırdım. Daha neler neler. Bizim günlüğün Google, Yahoo gibi robotlarla dost olmasının yolunu sonunda buldum. Bakın bu konuya neden önem verdim. Neden bu işle bu kadar çok uğraştım. Bu konuyu kafama taktıran olayı paylaşıyım hemen, beni çok iyi anlayacağınızdan eminim : )

Aylar önce, sitenin yönetim panelini kurcalarken bir şey gördüm. Google üzerinden siteyi bulanlar, hangi anahtar kelimeleri vererek Tanrı’nın doğum günlüğü’nü buldular başlığı. Herşey normal görünüyor. Satırlardan birinde gözlerim yuvalarından fırladı. Efendim adamcağızın biri, google’a “güzel ve dik kadın memesi” yazıyor ve bizim siteye düşüyor : D Sen bu işlere kafayı fazla taktın, otur Tanrı’nın doğum günü oku demiş olmalı birileri ona : ) Bu anahtar kelimede hiçbir yazı yok ki sitede? E nasıl oldu bu iş? Diye bir başladım, o başlayış : ) İlim demem boşuna değil. Robotlara Tanrı’nın doğum günü’nü öğretme mücadelesindeydim efendim protestolara maruz kaldığım aylar boyunca : ) Robotlara bu işi anlatmanın yolunu buldum ya, insan hiç sorun değil : ) Kişinin sorularına dönük olarak Tanrı’nın doğum günü ve günlüğü içeriğinin, kişinin kullanımına sunulması. Hedef buydu. Çalışmalar son noktaya geldi. Şükürler olsun. Hayırlı olsun.

İkinci derdim, ilk defa siteye giren birinin direk günlüğe girmesinden duyduğum memnuniyetsizlikti. İki senede hep birlikte geldiğimiz bir nokta, kitabın adını daha yeni duymuş insanlar için ihtiyaca dönük sonuçlar vermezdi. Onun çözümünü de gerçekleştirdik. buRAKozdemir.biz/tanrinin-dogum-gunu/okuyanlar sayfamız hayırlı olsun. Yapısal herşeyi hazırlandı, içeriğinin bir kaç saatlik işi kaldı. Merak edenler, bilgisayarının sesini açık olduğundan emin olsunlar efendim.

Yeni haberleşme sayfamız da hayırlı olsun. Günlükteki diğer değişiklikler hayırlı olsun. Hemen-başka düğmesi hayırlı olsun. EH’nin martılarla dolu sayfası hayırlı olsun. Önümüzdeki günlerde hayırlı olacak bütün yeni şeyler hayırlı olsun. Günlüğü sürekli yenilerken, “illa da eski site” diyenlere “Tamam ama bi şartla” diyerek hayata geçirdiğimiz, yenisite-busiteden-daha-guzel.buRAKozdemir.org/tanrinin-dogum-gunu/tanrinin-dogum-gunlugu/ nam-ı diğer kırmızılı site hayırlı olsun.

Ama en önemlisi. Siparişe açılan Proje 1, Tanrı’nın doğum günü Cep Matineleri hayırlı olsun. Beni bekleyen güzel uykum da hayırlı olsun : )

KİMSE KURBAN KESMESİN, KAN AKITMAYALIM ARTIK ALLAH ADINA NOOOLUR.

****

Bi aksiyon vardı kafamda. Keskin bir çıkıs planlıyordum “kurban” konusunda. Yetişmedi, bu sene de kurtaramadık hayvancıklarımızı… Diğer yanda sivil toplum kuruluşu Lösev’in “Bir canı almak yerine bir canı yeşertelim” kampanyası beni mutlu etti. Eskiden aman fanatik dinciler falan denirdi, ses çıkarılmazdı. Türkiye’de artık işin adını “can almak” olarak koyan böyle kampanyaların yapılabildiğini görmek çok güzel.

Ikinci nokta ise KDK kartlari, bu konuda yazacaklarim tamamen önyargilarima dayali, yazmamin sebebide aslinda bilgi adinmek. Burada yazilanlardan anladigim kadariyla kisisel devrim kartlari insanlarin zor zamanlarinda guc aldiklari ve onlara cesitli zorluklarin ustesinden gelmelerine, hayata yeni gözlerle bakmalarina yardimci oluyor. 50:45 numarali ayette (We are totally aware of what they say, and you are not to be a tyrant over them. So remind with the Quran those who fear My promise.) Buradan anladigim kadariyle Kurana inanan ve bir sorunla karsilasan insanlara Kuran´dan bir hatirlatma ile yardim edecegiz. Daha önce dedigim gibi bu kartlar hakkinda edindigim bilgi bu siteden, kartlari görmedim, ustunde yazilani okumadim, tamamen ön yargilarimla hareket ediyorum ve bunu yalnizca satisi arttirmak icin kullanilan yeni ve zeki bir pazarlama teknigi olarak gördum. Ustelik sigara paketine benzeyen bir kabin icinde…:) Lutfen biri aciklasin.

Okuyucumuzu üzen o kişi kimse gidip iki tane çakmak geldi, konu da tam insan sevgisi : ) Ama yok. Değişim başladı. Ona gereken cevabı okuyucumuzun kendisi verecek. Ayağa kalkacak en kısa sürede. Sevgiyle.

Yunus Emre’nin bu sözünün, Tanrı’nın doğum günü’nden sonra artık miadını dolduğunu düşünüyorum.  Yaratılanı severim, Yaratandan ötürü. Nedenmiş? Yaratan güzeldir. Ama yaratılanın kendisi de güzeldir. İnsan güzeldir. İnsan, kendi başına da sevilmeye layıktır. İnsan sevmek için Tanrı’yı sevme şartı aranamaz.

Mevlana her zaman başımın tacı olmuştur. Fakat, çok değerli bir düşünür olmakla birlikte, Yunus’u biraz marjinal bulmuşumdur. “Tanrıya olan aşkının”, tekamülün önüne geçtiğini, kişiye, hayattan, dünyadan ve insanlardan kopukluk getirdiğini gözlemişimdir.

Şu anda buradayız, bizim dünyamız burası.
Evrende bir Tanrı olmasa bile,
Yaşanmaya ve sevilmeye değer bir yer burası…

Buraya kadar, Yunus’un sözünün orijinaline itirazdı. Anlamı kaya kaya, yüzyıllardan geçerek kavuşturulduğu şu anki kullanımı var bir de. O itirazım kat kat. Bu sözün, günlük hayattaki kullanımın içinde, insan sevgisi göremiyorum. Bir çocuğa “sana babanın hatırına katlanıyorum” demek gibi. Çocuğun kendisine sevgi yok. “Körolmayasıca insana”  yaratanın hatırına katlanma var.

Hayvana “mahluk” diyen sevgiyi unutmuş dünya görüşünün, bir başka çelişkisi bu. Çünkü yaratılanı gerçekten sevse yaratandan ötürü, mahlukat demez, hayvanları da sever. Bu sözü, hep insanlardan bahsederken kullandıklarını gördüm. Nedense, “Yaratılan”la hayvanları kastettiklerini hiç görmedim. Yoksa dinciler, hayvanları Tanrı’nın yaratmadığını mı düşünüyor, o yüzden mi onları sevmiyor, bu sözün kapsamında görmüyor? E iyi de, bu “evrim teorisi”nin bakış açısı değil mi? Hayvanları Tanrı’nın yaratmadığını söylediği için evrimci ateistlere neden kızıyolar ki o zaman?

Rahim ayrı güzel,
Rahman ayrı güzel,
Hayvan ayrı güzel, Bitki ayrı güzel.
Hepsi birbirinden bağımsız güzel,
Herbiri ayrı ayrı sevilmeye değer.

Yaratanı severim ben;
YARATTIKLARINDAN ÖTÜRÜ…
sevgiyle
buRAK EMRE : )

Nerdesin

Geceleyin bir ses böler uykumu,
İçim ürpermeyle dolar: -Nerdesin?
Arıyorum yıllar var ki ben onu,
Aşığıyım beni çağıran bu sesin.

Gün olur sürüyüp beni derbeder,
Bu ses rüzgarlara karışır gider.
Gün olur peşimden yürür beraber,
Ansızın haykırır bana: -Nerdesin?

Bütün sevgileri atıp içimden,
Varlığımı yalnız ona verdim ben,
Elverir ki bir gün bana derinden,
Ta derinden bir gün bana “Gel” desin.

Ahmet Kutsi Tecer

Yıllar önce bu şiiri okurken tutkulu bir aşka denk düştüğünü sanırdım. Şimdi de çok farklı değil düşüncem. Ama bugünün tek farkı, artık bu aşkın bir insana olduğunu düşünmemem. Dolayısıyla sizinle de paylaşmak istedim…

Bu akşam çok sevdiğim Heroes dizisinin yeni sezon ilk bölümünü seyrederken, artık dünyanın diğer ucunda da aynı özden beslenen fikir akımlarının iyiden iyiye su yüzüne vurmaya başladığını düşündüm. Bu örneklerin tesadüf olduğuna inanmıyorum tabi ki. Bu tarz film ya da dizilerin dayandırıldığı felsefeler, toplumda filizlenen eğilimlerden, etkinliği artan düşünce akımlarından ve bunların etkisiyle şekillenen öngörülerden beslenirler. Matrix örneğinde olduğu gibi… Onlardan etkilenme sebebimizin, sadece özel efektler ya da cazibeli oyunculardan kaynaklanmadığı aşikar.:) Dolayısıyla Heroes dizisinde sarfedilen bazı cümleler, bana o kıtada ivme kazanmakta olan görüşler hakkında biraz fikir verdi. Bu tür yapımların insanlarda kırılım yarattığını ve bir kabullenişe kapı araladığını düşünüyorum. Bir hocamızın zamanında söylediği bir söz geldi aklıma; “Sanat hayal eder, Felsefe üzerinde düşünür ve Bilim gerçeğe dönüştürür…” Birbirine ne kadar anlamlı bağlanıyor değil mi? Aslında varolan, bulduğu her araçla kendini gerçekliyor, her vesile insana ulaşmanın bir yolunu buluyor. Önemli olan bakarkör olmamak. Velhasıl, gözümüzü kulağımızı açık tutalım. Belli ki farklı frekanslardan daha nice örnek, yakında bizde alışkanlık yaratacak… Tek diyebileceğim; gel artık 2009, GELl!:) (Tabi şu merakıma kalp yetireceğimden endişe duyduğum projeler eşliğinde… Nerdesin? Bekletme! Sabır… Sabır… Sabır…):)