Pek rüya görmem ben. Ezelden beri. Dalgaya vururdum eskiden.
Gündüz zaten hayal alemindeyim, geceleri gerçekçi oluyorum… Derdim.

İnsanın önsezileriyle başa çıkması hiç de kolay olmuyor. 3 sene önceydi herhalde. Beyoğlunda, ofise doğru yürüyordum. Her gün önünden geçtiğim yer. O gün farklı göründü gözüme. Gösterişli o binanın ne binası olduğunu da bilmiyorum. Kafamı hiç kaldırmamışım, ilk defa o gün merak ettim. Neden o gün? Bilmiyorum. Pastane vardı binanın dibinde, ilk defa girdim. Poğaça alasım tuttu. Sevmem öyle yerlerinkini. Vıcık vıcık yağ içindedir çünkü.

Girdim, huzursuzluktan perişan vaziyetteyim. Çocuklar bu ne binası dedim. İngiliz Konsolosluğu abi dediler… Patlama sesleri, çığlıkların arasında zor duydum çocuğun sesini. Hemen sarın, acelem var benim dedim. Tamam abi dediler, yağı kağıdına bulaşmış paketimi. Aceleyle çıktım dükkandan. Araya bir laf sıkıştırarak:
Çocuklar nolur çok dikkat edin, burası çok tehlikeli bir yer.
- Sağol abi…

O bina, o pastane, o sokak, hepsi havaya uçmuştu ertesi gün… İğrenç bir duyguydu. Önsezilerimle gene başa çıkamamıştım. Patlama sırasında nerede ne yapıyor olduğum, o başlı başına bir konu. Başka bir yazının konusu…

Yeni yaşımın ilk gününe güzel bir rüyayla adım atmak isterdim. Olmadı…

Boğaz köprüsünü gördüm. Gökyüzünden. Ne beyin varmış bende, tepeden birebir perspektif yaratıvermişim koca köprüye. Fotoğraf kalitesinde… Fotoğraf da değil. Video. Görüntü hareketliydi çünkü…

Dün gece rüyamda Boğaz köprüsü’nü gördüm. Kumdan bir kale gibi yıkılıyordu.

İğrenç bir gün geçirdim. Bu kabus yüzünden. Boş boş bakındım durdum dünyaya. Önsezi miydi, zihnimin saçmalığı mı… Saçmalamış olmak için yalvardım ilk defa Rahman olana.

Gündüz aval aval baktığım televizyonda, gene gördüm Boğaz köprüsünü. Tepesinden aşağı pankart sallandırmışlar. Büyük ihmal diyordu, haberlerin dışsesi. Pankartta yazanı görünce iyice irkildim;
Yurtta Sulh, Cihan Sulh…
“Birileri” barış çağrısı yapıyordu sanki.
Hemen kaçtım, kendime sığındım.

En büyük darbeyi de orada aldım zaten;
Kadir gecesi, Kader gecesi olacak…

Tek tek kararlar vereceğiz ve galiba bunların bir de toplamı alınacak. Issız ada değil üzerinde yaşadığımız. Akibetlerimiz birbirine zincirli… Onu gördüm gündüz gözüyle.

Son yılların en berbat gününü geçirdim dünya barış gününde.
Kızdım insanoğluna.
Ciddiye almadığı için söylenenleri.
Görmezden geliyoruz, dalgaya vuruyoruz herşeyi.
Bunlar şaka değil.
Yemin ederim ki değil.

Rahman’ın merhametinin bir de soğuk yüzü var.
Rahmet… Ama soğuk rahmet…

Olabilecek en yüksek tatlılıkta anlatıyor sana birşeyleri.
Bugüne kadar onun korku dolu yüzünden yakınan sen,
tatlı tatlı konuşunca seninle,
müjdelerini birbiri ardınca sununca sana,
bu sefer de ciddiye almıyorsun onu.

Sonsuza kadar, buralarda böyle yuvarlanıp gideceğine inandırmışsın kendini.
Gerçek dünyanın ta orta yerinde, kafana göre yeni bir dünya dayayıp döşemişsin kendine.
Gerçekliğin ortasında, alabildiğine sahte…
Ölümlülerin ölümsüz zaaflarına boyamışın duvarlarını…
Hırslarının kör karanlık rengine…
Tanrı’yı imtihana tabi tutmuşsun.
Oradaysan göster kendini diye diye…
Buradayım derse ne yapacağını bilemediğin halde.

Bu berbat günün sonunda bir kanaate vardım kendimce, naçizane.
Dualarında bencil olmamalı insan.
Sevdikleri için, sevmedikleri için,
ülkesi için, milleti için, yaşadığı kent için de dua etmeli.
Ve 10′uncu…
Kader gecesi 8-9 Ekim…
Tamam mı devam mı?
8 mi 9 mu?
Diyeceğimiz gece, o gece…

Kötü rüyaların olmadığı geceler diliyorum herkese.
Ama önce kendime…
sevgiyle
buRAK

Çok şükür rüyasız geçti gece. Uzuun ve yorgun bir uykuyla…
Leyla güvercin göndermiş, bakalım içimiz açılsın biraz.

Resim sergisinin fotoğraflarını göndermiş bize. Çok da güzel bir heykel var.
Girelim mi siteye?
Biz çok isteriz, kendisi de isterse bugün bir resim sergimiz olabilir sitede.
Yalnız yaratıcısının ağzından üç-beş kelam isteriz. Takdim isteriz.
sevgiyle
buRAK

Ağlayasım geldi yazdıklarını okuyunca; üzüldüm. Bu öykü güzellikle, sevgiyle ve birlikle tekamülün öyküsü olmalı.Rahman OLAN’ın soğuk merhametiyle öğrennmeyi seçmeyelim artık. Rahmet’in Soğuk Rahmet şeklinde sezildiğini okumak,düşünmek bile çok incitiyor. Yine mi başa dönücez yani? Mevlamız OLAN Allah’ımızdan kader gecemizde kullarına gönül açıklığı ve hayırlı kaderler nasip etmesini diliyorum. “İsteyin; verilecektir.” diyenden istiyorum. Hep birlikte kader gecemizde isteklerimizin başına bu niyazı koyalım. Umarım hepimizin ayağı sağlam basar. Dona’nın sevecen, yumuşacık, tatlıdünya frekansının muhatapları oluruz. Sevgimle…

Her sabah oldugu gibi bu sabahda uyanir uyanmaz yine siteye girdim ve Kotu Bir Ruya yazini okudum. Biraz karamsarliga kapildim elbette. Bu arada Nesrin`den gelen mesaji da okudum (Tuy ile ilgili macerasini) ve bende onun gibi neden boyle seyler basima gelmiyor vs diye dusundum.
Oglen is yerime gellmek uzere servise bindim. Bu arada kopruden gecerken ruyan aklima geldi.Yandaki arabadaki insanlara bakarken icim burkuldu:( Daha sonrada eszamanli okumada yasadiklarimi acaba tekrar yazmayi denesem mi diye dusundum(hatirlar misin bilmem, yazip gonderememistim,pc donmustu) Ordanda, saglik sorunumu, bedenimin bana ne soylemeye calistigini tekrar ve tekrar dusunmeye basladim.
Neyse sonucta is yerime yakin olan bolgeye geldim. Ordanda tekrar servise bindim, koltuga oturdum. Cantamin yanindan Beyaz bir tuy bacagima kondu.Cok sasirdim ve hemen telefonumla fotografini cektim.O anda cok moralsiz ve agrili olmama ragmen yuzumdeki gulucugu gormeliydiniz.Icimdende YUPPIIIIIIII diye ciglik atiyordum.Tabii ise gelir gelmezde ilk isim bunu seninle ve tum dostlarla paylasmak oldu.

Sevgili buRAK, Az önce YARATICILIĞI ÖLDÜRMENİN YOLLARI isimli yazını okudum. Aşık Veysel’in Eskişehir (Mahmudiye) Köy Enstitülerinde öğretmenlik yaparken yaşadığı köye gittim geçenlerde. Veysel’i evinde ağırlayan ailelerden birinin çocuklarıyla tanıştım. Bir gün Veysel elinde sazı odaya giriyor. Ali ağa diyor lambayı getirebilir misin, sazın teli koptu diyor. Ali amca koşarak gaz lambasını getiriyor. Veysel gülmeye başlıyor Ali ağa ben körüm ama sen de benden körsün diyor. Sanırım yaratıcılığı körüklemenin yolu hayal kurmayı öğrenmekten geçiyor. 2003 yılının Eylül ayında bir şey oldu. Ve ben hiç hayalimin olmadığını anladım. Hayal kurmayı unutmuştum. İşte bu noktada nasıl bir acı çektiğimi anlatamam. Bırak monotonlaşmayı nefes alıp vermenin dışında yaşamadığımın farkına vardım. Nasıl olmuştu bu, farkında bile değildim. İşte o andan itibaren hayal kurmayı yeniden öğrendim. Öyle hayallerim var ki duyanların ağzı bir karış açık kalıyor. İlkokulda başladığım yazı hayatına 10 yıl aradan sonra tekrar döndüm. Kısa sürede edebiyat alanında güzel şeyler yaptığıma inanıyorum. Bir arkadaşımla şu anda dizgide olan 2 haftaya kadar yayın hayatına girecek olan bir Edebiyat dergisi (Akdeniz Edebiyat) çıkarıyoruz. Bir şair çıkardığı kitabına benim de hazırlamış olduğum bir söyleşiyi koydu. Bütün bunları neden anlatıyorum. Çalışma hayatının içinde bazen bırakın hayallerimizi kendimizi bile unutuyoruz. Artık işe giderken her gün yolumu değiştiriyorum. Aldığım nefesin farkına vardım. Ve Tanrının Doğum Günüyle birlikte yaşamanın hakkını vermek gerektiğine bir kez daha inandım. Tüm bu güzel olurken seçim sonuçları, bazı köşe yazarlarının kadını ikinci sınıf gören yazılarını yüksek sesle dile getirmeleri, küresel ısınma, gazetelerde yazanlar vb. şeyler umudumu yitirmeme sebep olurken bugün yeniden Tanrının Doğum Günü’ne sarılıp ve buRAKozdemir.com u ziyaret edip BİZ’in farkına vararak, içimdeki umudu büyüterek geldim yine. Evet yaratıcılığımızı, hayallerimizi öldürmeyelim. Bundan bilmem kaç yıl önce söylemiş Hacı Bektaş “İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır” diye. Senelerce üzerimize atılan ölü toprağını silkinip atalım üzerimizden ve sarılalım dünyayı aydınlatacak bu güzel ışığa. Yolumuz açık olsun. Sevgiler buRAK…

Hava biraz fırtınalı bizim burda. İstanbul’u tepeden görüyoruz. Endişeli gözlerle izliyorum aşığı olduğum memleketimi. Uçuşuyor herşey. Güvercinlerim için tedirgin edici bir hava dedim kendime. Nasıl görünebilirler ki bu rüzgarda…

Kafanı sol tarafa bir çevirirsin, bizim balkonun teğeti olmuş yadigar çam ağacına bir bakarsın. Üzerinde bir güvercin tüyü… Dallardan birine öyle bir sıkıştırılmış ki… Fırtınada sallanmadan duruyordu. Mutlu oldum tabi.

Bu arada bizim çamın hikayesini de paylaşmalı artık.

Bu eve ilk taşındığımız günler. Yerleşme faslı tüm hızıyla devam ediyor.
Bir an oturduğum sandalyede daldım gittim. Adı geçen ağaca karşı…
- Ne kişilikli bir ağaç… Acaba bir ismi var mıdır?
Bir cevap doğdu içime;
- Maazullah…

Ne demek acaba? Mazallah der gibi. Ama yok Maazullah dedi eminim.

Evde dört kişiyiz. Kendime gelip onlarla paylaştım. Böyle böyle oldu. Maazullah ne demek bileniniz var mı?
- Allah Allah ne demek acaba? Hiç duymadım…

Neyse, İnternet bağlansın eve girer bakarım anlamına dedim ve geçtim.
3-4 gün sonra internet geldiğinde, bu sefer evde üç kişiyiz.
Bizim baldız hatırlattı.
- buRAK baksana Maazullah ne demekmiş?
- Sahi iyi hatırlattın, bi bakiim…

Google’dan bir sözlük sitesine düştüm. Anlamı bulunamadı diyor. Fakat sitede kocaman bir reklam var.
Kocaman bir ağaç…
Bu yetmez dedim bana.
Daha gelişkin bir kaynak buldum. Anlamına kavuşmuştum Maazullah’ın…

Maaz ağaç demekmiş efendim.
Maazullah; Allah’ın ağacı…

Büyük bir başağrısı başladı bende. Ben yukarı çıkıyorum, uzanacağım dedim. Belli ki birşeyler yaşanacak. Çıktım ve nitekim… Sonra anlatırım. Özetle, o evde güvende olduğumuza ve güvenliğimizin nasıl sağlandığına birebir şahit oldum. Devlet başkanlarından daha iyi korunuyorum sözümüz de o gün gördüklerimin bir ifadesidir. Tehditler had safhadaydı o ara malum. Eğitimli bir K9 köpeği vardı almayı düşündüğümüz. Niko…

- Köpeğe ihtiyacın yok, biz buradayız…
Tosun’u getir sen, bu evde seninle yaşamayı haketti o…

Anlayacağınız bu olay Tosun’a yaradı : )

İşte bugün Maazullah’ın sırtında görünce kuştüyünü, epey bir rahatladım.

Yalnız artık bu evden taşınmamız gerektiği söylenmekte. Taşınmak en sevmediğim şeydir. Lakin çaresi yok. Bugün ararım evsahibini, yarın ararım mazeretlerine son vermem gerekiyor artık. İvedilikle. Ben böyle yaptıkça bir sürü şey olmaya başladı. Gözüme gözüme sokmaya başladılar işaretleri. En son da bu dakkabaşı elektrik kesilmeleri… Başka başka bi sürü şey…

Güvercinli işaret bekliyor insan haliyle. Evde birkaç gün yoktuk bir ara. Sessizlik günlerinde. Eve bir geldik ki, evde ölü siyah bir kuş… Tosun’un işi besbelli. Fakat çok garip bir duygu. Tosun’a kızmak hiç gelmedi içimden. Normalde ısırasım gelir. Fakat bu hayvancık, nedense o duyguyu uyandırmadı bende. Değişik bir enerji hissettim…

Aynı günün sabahında uyandığımda başucumda ölü bir yarasa yatıyordu. Tosun’un işiydi. Ama sadece Tosun’un işi değildi, ondan emindim artık.

Taşınacağımız kesinleşmişti. Ama muhit yada şehir hakkında bir bilgim yoktu. Mesajın “taşınıyoruz” kısmını net olarak aldım, koltuğuma oturdum, nurtopunu aldım elime. İki tane ev ilanı gelmiş… Kardeşim göndermiş. Tarabya’da iki tane ev. Bahçe katı, yeşillikler içinde. Kirası da oldukça uygun. Hmmm… dedim. Kapattım bilgisayarı. Televizyonu açtım. Haberler var;

(Tarabya taraflarını şehire bağlayan) – Büyükdere caddesi 10 günlüğüne kapalı olacak. İstanbullu isyan halinde…

Nereye taşınmayacağımızı da öğrenmiştim artık. Hala da bilmediğim şey, nereye taşınacağımız.
Kısmetimiz gelir bulur bizi, bunu biliyorum. Tabi ben gücümü toplayıp evsahibimiz Nesrin Abla’yı arayınca.
İlk adımı ben atıcam. Bu kadarını biliyorum artık…
sevgiyle
buRAK

“The Cranberries sonrasında yaşamımda ne sözleşme ne de baskı vardı. İlk defa hayatımda kimseye hesap vermek zorunda kalmadım. Yani başta beni tutan hiçbir şeyin olmadığını düşündüm. Bu albüm benim hayatımda bir uyanış, tamamladığım bir yolculuk. Her şey on yıl öncesine göre çok farklı.” Doloresin bu albümüyle ilgili ufak bi araştırma yaptım ve bir röportajında söylediği cümle bu : )

Efendim resmini koyalım sitemize. Bu arada maneviyatının bu kadar yüksek olduğuna bakmayın, Britanya’nın en zengin kadınlarından kendisi biridir : )

Dolores O’riordian

henüz 265. sayfadayım. aylardır araştırdığım her konuya bu denli net cevaplar verebilen böyle muazzam bir kitabı yazan bilgi birikimini özel bir teşekkürle taktir etmek gerekir diye düşünüyorum. allah biliyor ya… ne hissettiğimi biliyorsun :)… bu hisleri yaşamama yardımcı olduğunuz için çok teşekkür ederim

8-9 Ekim Kadir Gecesi 0+8+1+0+2+0+0+7=18=1+8=9 oluyor : )
ki zaten 8′i 9′a bağlayan gece değil mi?

Efendim son gelen havadis. Bizim ikinci kitap Türklerim Diken Diken Oldu hepsiburada’da en çok satan mizah kitapları arasına girmiş. Averajla 9.ymuş, 6. da olabilirmiş her an. Doğum günü armağanı : )

9 yaşımdan beri anlamadığım bir dilde öğretilen Kuran’ın tercümesindeki ”Biz”in ne demek olduğunu merak ettim.Dönemin bana göre hatırlı din adamları ve doğal olarak ailem de hiç açıklayamadı.Hatta fazla soru sorduğum için susturuldum bile..Yıllar geçti,hekim oldum..Hayatla ölüm arasında gidip gelen bir zeminde, bu hayatta olmanın bilmediğim bir anlamı olmalı diye düşünüp durdum.3-4 yıl önce ”biz”i yabancı kaynaklardan algıladım ama kendi dinimdeki anlamını sizden ögrendim.Mutluluğumu anlatmam öyle zor ki..Kitap elime çok yeni geçti ve daha bitmedi ama bu genç yaşta böylesi bir eser insanın sadece kendini değil insanlık adına çok şeyi gerçekleştirmesidir. Sizin çok farklı ve özel olduğunuzu anlamak zor değil..Yolunuz açık olsun..Sonsuz teşekkürler..

Elini karşısındakinin omuzuna koymuş…
Mütebessim…
Sevgi dolu…
Dinliyor…
Sırtını dönmek?
Yok…
Elinin tersiyle itmek?
Yok…
Küçümseyerek bakmak?
O da yok…
Bu resim, hakiki Atatürkçülüğün resmidir…
Bu resimde her kesim için büyük dersler var…
Bu resimde herkesin cumhurbaşkanı var…

ınanın kıtabınızı tesadufen aldım…bu kıtabı almadan once kuranın turkcesını almıs durmadan notlar alırdım…sızın sayenızde bırcok soruma cevap buldum…hem gulerek hem agzım bır karıs acık kalarak okudugum kıtaplardan bırı….sızın gıbı kalemı guclu kısılere turkıyenın gerceklerı gormesı ıcın ıhtıyacı var….ıyıkı varsınız ıyıkı tanrı sızle chatlestı:)))))bu tanrıyı ben cok sevdım…yuregınıze saglık buRAK bey…..

9 yaşımdan beri anlamadığım bir dilde öğretilen Kuran’ın tercümesindeki ”Biz”in ne demek olduğunu merak ettim.Dönemin bana göre hatırlı din adamları ve doğal olarak ailem de hiç açıklayamadı.Hatta fazla soru sorduğum için susturuldum bile..Yıllar geçti,hekim oldum..Hayatla ölüm arasında gidip gelen bir zeminde, bu hayatta olmanın bilmediğim bir anlamı olmalı diye düşünüp durdum.3-4 yıl önce ”biz”i yabancı kaynaklardan algıladım ama kendi dinimdeki anlamını sizden ögrendim.Mutluluğumu anlatmam öyle zor ki..Kitap elime çok yeni geçti ve daha bitmedi ama bu genç yaşta böylesi bir eser insanın sadece kendini değil insanlık adına çok şeyi gerçekleştirmesidir. Sizin çok farklı ve özel olduğunuzu anlamak zor değil..Yolunuz açık olsun..Sonsuz teşekkürler..

Bu güzel eserler ve takdim yazısı, sevgili dostumuz Aynır Okuyan’a ait…

YAŞAMA DOĞRU KANATLANMAK
Kendimizi bilmediğimiz, yalnız zannettiğimiz günlerden bugünlere…
Yaşadık, deneyimledik, okuduk, çalıştık, ürettik, hatırladık, paylaştık…
Her türlü duyguyu tattık. İndik, çıktık ve sonunda dengelendik.
Bazılarımız kanatlarını unutmuş,kendini tavuk sanıyordu. Yeniden uçabilmek için mücadele ettik…Önce sağ ve sol dengesini yakaladık kanatlarımızda.. ve hepimiz farklı görevler için uçtuk…
Başlarda yuva hasretiyle yanıp tutuşuyorduk; fakat sonradan yuvamız da oldu.
Artık yer,gök bir aradayız. Biz barış güvercinleriyiz…
Aynur Okuyan

Fotoğraflar Şeyma’dan…

Kitabımız TDG, DR’da Top 20′ye girmiş.
Hepimizi tebrik ediyorum efendim : )
sevgiyle
buRAK

bugün ilk defa okumayanlar bölümüne girmeyi akıl ettim bunca zamandır sadece gelişmeler bölümüne girdiğim için hiç dikkatimi bile çekmemişti bugün dikkatimi çekince girdim ve birşeyi gerçekten merak ettim neden bunları burada yayınlıyorsun bu, insanı yargısız infaza götürenlerin yazısı bu sitede fazlalık değilmi? Biz hepimiz bu kitapta yazılanlara inandık sizin kalemine güvendik tek yürek olduk bu kadar seven varken sevmeyenlerin yeri neden burda belki eleştirileri görmemiz için yani eleştirilerden kaçmadığını göstermek için yazmışsındır ama böyle insanların böyle güzel bir sitede hiç bir sebeple yer almaları mantıklı değil eğer bu kitabı okuyup anlamasaydım o insanlar yazılacak sözlerim farklı olurdu sadece şunu diyorum Allah onları ıslah etsin bir an önce Allah’ın güzel ışığını görmelerini talep ediyorum. sevgiyle kalın…