Ya nasıl bi şey bu, nasıl bir duygu.
Yaşadığın sorunlar, senin tabirinle sorunsallar üstüste geldi. İsyan etmek gerek dimi?
Yok olmuyo, olmuyo işte…
Eğer TDG okumadan once olsaydı, depresyona girmeye hazır bekleyen ben, literatürlerden seç beğen bi sürü çeşidini yaşamıştım bu depresif mod denen şeyin.
İş hayatımda son 5 ayda üstüste yaşadığım ve hayatta aklıma bile gelmeyecek bi sürü ters olayın ardarda gelmesiyle çoktaan işten güçten elimi eteğimi alıp, inzivaya çekilmiştim.

Olan TDG arkadaşıma oldu, sıkıntılarımı onunla paylaştım. O’da bana, kitabımızın, stresten, yenilmişlik duygusundan, uygulamayı unuttuğum can simidi
mesajlarını hatırlattı. Fikirler verdi, Olan O’na oldu.
Şimdi TDG’den once ve TDG’den sonra diye hayatımın 2 safhası var.
Sağol buRAK, iyi ki varsın DONA, ve hayatıma yepyeni bir rota çizen TDG…Sevgimle…