Canım oğlum, Sabah kalkınca ilk iş yüz yıkarız ya, suratımı kurularken uykudan
ilk ayışla evvelâ sen ve TDG geldiniz aklıma. Artık rüyamda mı görmüşüm
nedir, içime bir korku düştü, ürperdim. Dua ettim sonra, “Allah’ım” dedim,
“Sen bu çocuğu olumsuz değişimlerden koru… Etrafındakilerin etkisiyle,
ya da başedemeyeceği sorunlar karşısında egosunu şişirmesine
izin verme. Lütfen hep böyle kalsın; kalsın ki zihni ve dolayısıyla önü
açılan insanların sayısı da hep bu güvenle katlanarak artsın.” Sonra
günlüğü açtım ve Metallica ikilemini okuyunca yazmak zorunda hissettim
kendimi. Tabii ki gideceksin! Elimde olsa bilet paranı gönderirdim!!
Verimli olabilmen sen olarak kaldığın sürece mümkün çünkü. Kalbinin
bir kıyıcığında da olsa “Artık bu çapta işlere soyunduk, Metallica bizi
bozar m’ola?” benzeri bir soru olasılığı olabilir ve bunu sabahki endişemin
bir uzantısı –bir işareti?– olarak görmek eğilimindeyim. Çok öptüm.

ANNEN
PS. Annelik biyolojik başlayıp nuraları kuşatan bir duygudurum olduğu
için analık duygusu gelişmiş kadınlar nezdinde bütün çocuklar
evlâttır. Doğurduklarımdan hiç bir farkın yok buRAK oğlum.