Sevgili buRAK yukardaki baslıklı yazını okudum ve uzerınde uzun uzun dusundum. Ilk defa bır konu uzerınde senınle %100 hemfıkır olmadıgımı uzelerek soylemek istiyorum.
Anne olmanın bız kadınlara Tanrının ozel bır armaganı oldugunu dusunuyorum. Ve butun kadınlarında bunu tadması gerektıgını soyluyorum.
Anne olan bır kadın gercekten dıger cocuklara karsı daha once olmadıgı kadar hassas daha duyarlı oluyor. Zaten ıcımızde var olan bu tıp duygular daha cok acıga cıkıyor o zaman. Cocuklarımızla bırlıkte buyuyor onlarla bırlıkte daha olgunlasıyoruz. Almadan vermeyi, karsılıksız sevgıyı, beklentisiz askı onlarla yasıyoruz hep.
Kendı cocuklarımızın olması baska cocuklar ıcın gonullu anne ve baba olmamıza engel olmamalı ama.Cok uzaklarda yasayan veya yanımızda burnumuzun dıbınde sevgıye, bakıma, hatta oyuncaga ıhtıyacı olan cocuklar olabılır. Bunu da hıc akıldan cıkarmamak gerekıyor. Onlara ulasmanında cok cesıtlı yolları var. onları arastırıp bulmak gerekıyor.
Mesala benım yasadıgım ulkede herkesın evıne unıcef den yardım ısteklerı posta yoluyla gelir. Onların asısı , suyu yemegı ıcın yardım ıstenır. Veya yıne bazı yardım kuruluslarından mektuplar gonderılır gonullu aıle olmak ıstermısınız dıye. Okullarda ozellıkle yenıyıl ıcın evde artık cocuklarımızın oynamadıgı oyuncaklar toplanır, ve buna benzer bır cok aktıvıte yapılır.
Kısaca sunu soylemek ıstıyorum anne baba olmak gercekten yasanılması gereken ozel bır tecrube ve ınsanın tekamulune de cok yardımcı oluyor. Ozellıklede sabır konusunda..:)
sevgılerımle