“Yüklü bir bulut. Ben neredeysem peşimde. Uyanıkken çöküyor üstüme karabasan gibi. Yok olmak, hiç var olmamak istiyorum. Kaçıyorum, yatağıma sığınıyorum. Uyursam peşimi bırakır diye. Dört dönüyorum. Yüzüstü yattığımda sırtıma çöküyor, sırtüstü yattığımda da yüzüme. Uyuyamamaktan yorgun düşüp, uyuyakalıyorum. Uykumdan uyandırıyor beni “ayağa kalk” diye. Koltuğa sığınıyorum. Karnımdaki bin ton yükle. Nefes alamıyorum diyorum, nefes almak istemediğin için diyor…”

Ben de tanıyorum bu duyguyu . belki kaçtığım sorumluluklar seninki kadar büyük olmadı. bu kıvranmaların sonunda TDG gibi bir kitap yazmadım, yine de benim gerçeğim işte. yine gelmiş durumdalar. o yüzden bu yazıyı okuduğum zaman üstüne birşey söyleme gereği duydum. kitabı okuduğumda site henüz aktif değildi. aklıma gelen bir sürü şeyi soramadım yada söyleyemedim. sonra o sorular gitti, cevaplandı ya da yenileri geldi. ama şimdi sadece bu cümlelerle aynı frekanstayım. paylaşmak istedim. dilerim sonu hayırlı olur. (elbette olur da yine de işte… ) ne hissetsem, ne yaşasam, karşıma ne çıksa bi açıyorum siteyi onla ilgili birşeyler var. ve ben bunlara ulaşabildiğim için şanslı hissediyorum kendimi ve de özel. bencilce belki ama tüm dünyaya da ulaşsa ben yine de kendimi özel hissetmeye devam edeceğim sanırım :) Gevher
- Bencil olma Gevheeeer : ) Her insan özel, sen daha özelsin. Anlaştık mı?

Teşekkür ederim. sana ve senin yansımanda Allah’a. herşey için. daha ötesi iki satır için. “ben” varım dediğin için. “ben” de varım “ben” de burdayım diyebildiğim için… teşekkür ederim.