Cocukken (rahmetli) anneannemden kiyametle ilgili soylenceyi ilk dinledigim zamani animsiyorum. Bana Israfil’in Sur’a ufleyecegini, bunun uzerine cok buyuk sarsintilar olacagini herkesin korkacagini ama eger olur da o gunu yasarsam korkmamam gerektigini cunku Allah’in sevdigi kullari ve Allah’i seven kullarin korkmamasi gerektigini soylemisti.

“Kiyamet ne zaman kopucak” peki diye sordugumda da “Onu sadece Allah bilir” demisti…. Bu cumleyi ilk duydugumda da, cocukluk, ilk genclik donemimde de hep “ben kiyameti gorucem” derdim cevremdekilere. Benimle dalga gecerlerdi. Daha cok var kiyametin kopmasina, hem sen manyak misin neden gormek istiyorsun derlerdi. Bense bunun harika bir solen olacagina inandigimi, Allah’in beni sevdigini bildigim icin de asla korkmadigimi soylerdim. Sayet kiyametin kopmasina cok varsa bile ben de cok yasarim o zaman derdim. [Ben halaa -neden bilmem- cok yasayacagima inanirim :-) ]

Ve simdi bu soylencelerdeki kiyametten TDG kiyametine… Bitisler ve baslangiclarin kiyametine… Sevgi duzlemine gecise… Tum bunlara (insallah) sahit olacagimi dusundukce heyecan duyuyor ve mutlu oluyorum.

PS: Bir arkadasim cok kucukken bir gun ailesine ” ben kiyameti koparacak boruyu uflicem” tarzinda bir cumle kurmus… Herkes sasirmis tabii ki. Ve bizim ki senelerce inanmis buna… :-))