merhabalar başımdan geçen bir olayı sizlerle paylaşmak istiyorum. geçen gün kardeşimi üniversiteye yerleştirmek için cümbür cemaat yola çıktık (tam bir Türk ailesi) herşey iyi hoş biraz hüzün var tabi kardeşimin ilk evden ayrılışı. yolda gülüşürken konuşurken biz kardeşimle arka koltukta uyuya kalmışız annemde babama destek olsun diye uyumadı işte tam bu sırada herşey ceyran ediyor babam yaklaşık 40 yıldır araba kullanır ilk defa böyle birşey yaşadık. babamın bir anlık içi geçmiş ve eğer annem uyanık olmasaydı şuan ne yazıkki bu satırları yazıyor olamayacaktım. çünkü arabamız direksiyon hakimiyetini kaybedince araba yan yattı yol ortasında duran çıknıtıya çıktık annem çığlık atıp babamı kendine getirmesiydi eğer arkadan gelen iki tane süper hızlı kamyonların altına girmiştik. yaşadığım korkuyu asla unutamayacağım… bunu anlatmak istedim çünkü bir kitapta okumuştu Tanrı insanları kendine getirmek için sarsarmış bu da ölümden dönen kazalar olurmuş bilemiyorum ne kadar gerçek. ama bizim ailemiz ne yazıkki güzel güvercinler görerek değil ölümün nefesiyle yüz yüze kaldı. sonuç şu ki yaşamak çok güzel ve an an her şey an bir an sevgili TDG okuyan dostlarım sizlerle bu korku anımı paylaşmak istedim umarım herkes bu yaşanan andan alması gerekeni alabilir. sevgiyle kalın nefesle ve an’la kalın…