Bizden biri sormuş ya, kendinizi layık görüyormusunuz diye;

Aslında bütün sorunlarımızın başında sanırım bu yatıyor. Kendimizi hep ondan ayrı, uzakta ve kıdem/kadem (ne derseniz artık) olarak aşağıda görmemiz gerektiğini düşünmemiz (yüzyıllardır belki de böyle düşünülmesi için verilmiş eğitimler, Allah korkusunun arkasına sığınarak toplumları kullanmayı hedeflemiş kesimlerin baskısı –hemen her din için-) bu yüzden belki de kendimizi yaradanın bir parçası olarak göremememiz. Oysa insanoğlunun ve yaradılan her şeyin en iyisine layık olduğunu ve bunu gerçekleştirebilmemiz için bize her türlü yardımı yaptığını, yol gösterdiğini bir görebilecek olsak… hiçbir zaman bizden ayrı olmadığını, her şartta ve koşulda bizle olduğunu bir görebilsek… yaradan her an bizle beraber ama biz her an onla beraber olamıyoruz sanırım bizlerin en büyük sorunu bu. Yaşadıklarımız iyi de olsa kötü de (hoş kötü yalnızca bizim değerlendirmemizde yoksa kötü dediğimizin bize neler kattığını yada neyi deneyimlememiz gerektiğini belki çok sonra idrak edebiliyoruz) hepsi bize bir şeyler katmak için. Bunu unutmamak ve verdiği her şey için teşekkür etmekten, yaşattığı her şeyden gerekli olanları öğrenmemizi sağlaması için onunla olduğumuzu aklımızdan çıkaramak gerekli diye düşünüyorum. Yaradan her şeyin en mükemmeliyse onun yaratmaya layık gördüklerini daha aşağıda diye düşünmek bizim yapacağımız bir şey olmamalıdır. Sevgiyle kalın.