indigo kavramıyla çok geç tanıştım. ilkokuldan beri hissettiğim yabancılıkla, farklılıkla bir türlü başa çıkamadım. aynı hisleri düşüncelerde birine rastlayamadım malesef öğrencilik hayatım boyunca. çevrenin bende delilik olarak algıladığı şey aslında indigolukmuş. indigolar bu yalnızlıkta nasıl hayata tutunur? bir türlü beceremedim hep kıyısındayım… (tam kendimi bırakacak durumdayken de zaten TDG karşıma çıkmıştı)az önce köpekbalığından bahsettiğin yazınızı da okudum. öyleyim evet kendimi gerçekleştirmek adına hep üzdüm ailemi ama sonumun o intihar eden köpekbalığına benzemesinden korkuyorum. tekamül şehidi olucaz galiba