O da bir Ocak ayıydı.
3 sene aradan sonra yeniden frekansın içinde olmak, tarif edilemez…
Bunlar henüz ısınma turları.
Gidişat o ki, bilgi akışı, dehşet sınırlarının ötesinde olacak.
Yani bunlar ısınmaysa, ben yanmışım demektir…
Bugün en büyük sorumun cevabını aldım.
Onu paylaşmak için ara verdim sessizliğime.
Çünkü yalnız olmadığım bu yolda, herkesin bu soruyu sorduğunu biliyorum.
Cevabı paylaşmayı bu nedenle borç biliyorum.
Bu seferki buluşma benim açımdan biraz buRUK oldu.
Yorgunluk olmasa da, kendi içimde bir çeşit hayal kırıklığı yaşıyordum.
Bu kadar zaman geçti, bu kadar terim aktı, küçük canımın limitlerinin de ötesinde büyük düşündüm, büyük çalıştım.
Fitil tutuştu, tutuştu, tutuştu da dinamitler neden patlamadı?
Neden neden neden?
Cevabımı alınca, 3 senenin yorgunluğu kalktı üzerimden…

“Geçen süre, bir kitap için çok büyük ancak insanlık ölçeğinde de bi o kadar küçük çaplıydı.
Geçen süre bir TATBİKATTI.
Tanrı’nın doğum günü o kadar büyük bir devrim, o kadar şiddetli bir savaştı ki, sadece teorik bilgiyle bu yola çıkılamazdı.
Tanrı’nın doğum günü kimsenin başına gelmemiş bir dönüşüm projesiydi.
Hem bilinmiş, hem deneyimlenmiş, özetle artık birinin başına gelmiş bir proje o.
Okuyanları, okumayanları, yoluna baş koyanları, adını duyup düşman olanlarıyla, hep birlikte yaşanan bu simulasyon, bu tiyatro artık sona erdi.
Geçen süre sadece bir tatbikattı.
Hiçbir büyük savaş, tatbikatsız kazanılamazdı.
Tatbikat fazı, sıfır hatayla atlatıldı.
Ve artık, gerçek zamanlar başladı…”