Yunanistan’da şiddet eylemleri yapanlar daha çok 14-16 yaş
arasındakiler. “Peki ne istiyorsunuz?” sorusuna verilen yanıt
genellikle, “yaşamı değiştirmek, bizden çalınan yaşamımızın bize iade
edilmesi”. “Biz sizin çocuklarınızız” diye başlayan bir metin kaleme
almışlar. Bunu polis kurşunu ile ölen Alexis’in cenaze töreninin
ertesi günü liseliler yürüyüş sırasında dağıtıyorlarmış.

“Biz sizin çocuklarınızız. Daha iyi bir dünya istiyoruz, bize yardım
edin. Yüzü maskeli terörist değiliz, hem bilinen hem tanınmayanız,
sizin çocuklarınızız, bilinen, bilinmeyen. Rüyalarımız var, onları
öldürmeyin. Hatırlayın, siz de bir zamanlar gençtiniz, şimdi para
peşinde koşuyorsunuz, sadece vitrini süslemekle meşgulsünüz,
şişmanladınız, kelleştiniz, unuttunuz. Bizi desteklersiniz zannettik,
bize ilgi gösterir, bu kez bir defa olsun bizimle övünürsünüz
zannettik, boşunaymış. Sahte yaşamlar sürdürüyorsunuz, başınızı
eğdiniz, pantolonlarınızı indirdiniz, ölüm gününü bekliyorsunuz, hayal
kurmuyor, aşık olmuyor, yaratmıyorsunuz. Yaptığınız tek iş almak ve
satmak. Her yerde madde var, hiçbir yerde aşk yok, hakikat yok.
Anneler babalar nerede, sanatçılar nerede, neden bizi korumak için
çıkmıyorlar dışarı. Bizi öldürüyorlar, yardım edin. Biz sizin
çocuklarınızız”

Sonra altında bir de not var bu metnin “Daha fazla göz yaşartıcı bomba
atmayın, biz zaten yeteri kadar ağlıyoruz.”